All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 21 - Chapter 30

“เป็นอะไรน่ะหยาด แล้วทำไมถึงไม่กินข้าวกินปลา นั่งกินกันมาตั้งนานแล้วข้าวไม่ลดเลยนะลูก”“เอ่อ! ขอโทษค่ะพ่อ พอดีหยาดรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย ถ้ายังไงหยาดขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะ”“อ้าว! แล้วไม่กินข้าวก่อนเหรอ” ปองพลขมวดคิ้ว ถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง“อิ่มแล้วน่ะค่ะ ยังไงฝากคิโด้ด้วยนะคะ” เธอบอกกับผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหันมาหาลูกชายตัวน้อย“คิโด้ครับเดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว จะอยู่เล่นต่อกับคุณตาคุณยายก็ได้นะครับ ถ้าถึงเวลานอน ก็ขึ้นไปตามหม่ามี๊ เดี๋ยวหม่ามี๊พาเข้านอนนะครับ”“ไม่เป็นไรหรอกหยาด เดี๋ยวให้เจ้าคิโด้นอนกับพ่อแม่ก็ได้ เราไปพักเถอะ” ปองพลบอกลูกสาว“ขอบคุณค่ะพ่อ” ร่างบางกำลังจะเดินไปที่บันไดทางขึ้น แต่ผู้เป็นพ่อทำเสียงกระแอมไอให้เธอหันมาส่งแขกก่อน“ขอตัวก่อนนะคะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่เสียมารยาท ทานให้อร่อยนะคะ” หยาดพิรุณพูดโดยไม่มองหน้า ก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป สายตาคมกริบมองตามร่างบอบบางขึ้นไปด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่ผู้เป็นพ่อเองก็มองตามลูกสาวที่ทำท่าทางพึลึกพิลั่นไม่เหมือนเช่นทุกครั้งที่มาจะดูร่าเริงกว่านี้ แต่กับครั้งนี้ดูแปลกไปจริง ๆ แล้วไหนหล

สองสัปดาห์ต่อมาหยาดพิรุณรู้สึกสบายใจขึ้นมากที่ได้กำลังใจดี ๆ จากพ่อแม่ของเธอ หลังจากที่กลับมาจากบ้านสวน แถมงานของเธอในตอนนี้ก็ยังไปได้สวย ส่วนอิตาเควิ่นเองก็พลอยหายหน้าหายตาไปด้วย ไม่รู้สวรรค์เข้าข้างหรือว่าฟ้าเป็นใจกันแน่ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอรู้สึกโล่งใจเอามาก ๆแต่แล้ว…ทุกอย่างก็พังทลายเมื่อเขากลับเข้ามาที่สปาอีกครั้ง ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาไม่ต่างจากเดิม แถมสีหน้าค่าตาก็ยังดูสดใสกว่าทุกครั้ง เล่นเอาพนักงานสาว ๆ ใจเต้นตูมตามมองคล้อยตามกันเป็นแถว ๆ เมื่อเห็นเขาเดินผ่านเคาน์เตอร์แผนกต้อนรับตรงไปยังห้องทำงานของวีรนุช“พอดีผมไปดูงานที่ต่างประเทศ ก็เลยแวะเอาของมาฝากครับ” มือแกร่งวางของฝากต่าง ๆ ลงที่โต๊ะทำงานของเธอ“อะไรกันคะเค อยู่ ๆ จะมาก็มา จะไปก็ไปไม่เห็นบอกกล่าวกันสักคำ” วีรนุชหน้ามุ่ยจ้องมองคนตัวสูงที่ยืนเท้าแขนลงบนโต๊ะขณะที่ประสานสายตากัน“ขอโทษนะวี พอดีผมบินด่วนจริง ๆ ไปจัดการธุระนิดหน่อย ก็เลยเอาของฝากมาขอโทษแล้วไงครับ ยังไม่หายงอนอีกเหรอ” เควิ่นจ้องหน้าเธอ ก่อนที่วีรนุชจะคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ“เรื่องอะไรวีต้องงอนคะ เ

"ถ้าสนใจงานที่สปิริตบอมบ์ ก็ติดต่อตามเบอร์ที่ให้ไว้ได้เลยครับ เรารับสมัครอยู่ตลอด งานดี เงินดี เหมาะสำหรับคนที่อยากหารายได้เป็นกอบเป็นกำ รับรองไม่ผิดหวัง แถมผู้หญิงสวย ๆ แบบคุณด้วยแล้วเนี่ย ผมรับรองว่ารับเละ! แน่นอนครับ" มิกกี้พูดพร้อมกับใช้สายตาร้ายกาจคุกคามไปบนเรียวปากอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนสายตามองลึกลงไปหยุดอยู่ที่ร่องอกนวลเนียนของเจ้าของร่างเซ็กซี่เย้ายวนที่ดึงดูดให้หมาป่าดุร้ายอย่างเขามองดูอย่างหื่นกระหายอย่างลืมตัว"เอ่อ...อ๋อค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" หยาดพิรุณอึกอักตอบรับออกไปแบบส่ง ๆ หลังจากเห็นสายตาที่ดูเสียมารยาทของอีกฝ่าย มือบางรีบยกขึ้นมาปกปิดเนินอกโดยอัตโนมัติ ทำให้มิกกี้รู้ตัวจนต้องรีบละสายตามองไปยังจุดอื่นแทนเธอฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ก่อนจะปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นด้วยความเป็นห่วงไอคิโด้ เพราะเกรงว่าเควิ่นจะชักจูงลูกชายของเธอไปทำเรื่องที่ไม่เข้าท่าเข้าที“ชื่ออะไรวะ! หุ่นอย่างเอ็กซ์ กูโคตรจะชอบเลยว่ะ” คริสเอ่ยถามทันทีเมื่อมิกกี้กลับเข้าไปนั่งในรถ“กูไม่ได้ถาม แค่ให้นามบัตรเขาไปเฉย ๆ” มิกกี้ตอบคำถาม

"เลว!" หยาดพิรุณย้ำให้เขาได้ฟังอีกครั้งแต่ครั้งนี้มีเสียงเล็ดลอดออกมาด้วย แม้จะฟังไม่ชัดเจน แต่ก็ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองเลวแค่ไหนสำหรับเธอเควิ่นชักจะหมดความใจเย็น เดินปราดเข้าไปหาแล้วใช้มือแกร่งคู่นั้นของเขาโอบรั้งเอวบางคอดกิ่วเอาไว้อย่างแนบแน่นโดยเผลอลืมไปว่าไอคิโด้กำลังจ้องมองอยู่ แต่เจ้าของร่างบางกลับรู้ตัวเมื่อสายตาเธอเหลือบไปเห็นลูกชายตัวน้อย แถมหน้าอกอวบอิ่มยังชนเข้ากับแผงอกกว้างของคนตรงหน้าแบบจัง ๆ จึงทำให้เธอพยายามที่จะผลักไสร่างกายกำยำของเขาให้ออกห่าง ๆ"ทำบ้าอะไรของคุณ! แค่นี้ยังเลวไม่พออีกเหรอ นี่มันในที่สาธารณะนะ เอามือออกไปเดี๋ยวนี้เลย" เธอพูดพลางเบี่ยงตัวไปมาเพื่อหลบหลีกเขาที่กำลังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ๆ"ก็จะเลวให้เห็นไง ว่าไอ้ที่พูดปาว ๆ ว่าฉันเลว มันเลวยังไง เลวได้ใจเธอด้วยหรือเปล่า ถ้ายัง...ฉันก็จะได้ทำให้เห็นชัด ๆ ไปเลย!""ไอ้บ้า...ถอยออกไปเลยนะ ฉันไม่อยากให้คิโด้ต้องมาเห็นภาพอะไรแบบนี้" คำพูดของเธอ ทำให้เขารู้ตัว เหลือบไปเห็นไอคิโด้ที่ยืนมองตาแป๋วอยู่ด้วยความงุนงง แม้จะอยู่บริเวณตู้เกมแต่ก็ไม่ได้มีใครสนใจการกระทำของเขาและเธอ เพราะเสีย

“คิโด้ เกิดอะไรขึ้น!” เสียงของคนเป็นแม่ร้องถามทันทีที่วิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของลูกชายก่อนจะเห็นร่างน้อย ๆ ที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเล็กพอดีตัวผูกรัดไว้ข้างเอวป้อม ขณะที่ยืนตัวเกร็งอยู่หน้าห้องน้ำ“เมื่อตะกี้มันมีแมลงสาบเกาะอยู่ที่อ่างอาบน้ำ ผมไล่เท่าไหร่มันก็ไม่ยอมไป เลยเอาแจกันไล่มันฮะ” ไอคิโด้เล่าให้ฟัง หยาดพิรุณเดินเข้าไปหาลูกชาย ก่อนจะย่อตัวลงแล้วดึงร่างน้อย ๆ เข้ามากอดไว้“กลัวหรือเปล่าครับ”“ไม่ฮะ! แต่ว่ามันบินหนีไปแล้ว คุณครูบอกว่าแมลงสาบมันตัวเหม็น สกปรก ผมก็เลยไล่มันไปจากบ้านของเราแล้วฮะ” หยาดพิรุณถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจที่ลูกชายของตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ในขณะที่เควิ่นซึ่งตามขึ้นมาด้วยก็ระบายยิ้มออกมาอย่างหมดห่วงเช่นกัน“คุณอายังไม่กลับอีกเหรอฮะ” ดวงตาคู่น้อยเหลือบไปเห็นร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังของผู้เป็นแม่ ก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เพราะคิดว่าเขาน่าจะกลับไปนานแล้ว“เอ่อ คือ...ฉัน!” เควิ่นอึกอักตอบออกมาไม่ถูก หยาดพิรุณหันขวับกลับไปมองค้อน แต่อีกฝ่ายทำเมินไม่สนใจ เพราะเขายังค้างคากับประโยคที่เธอพูดอยู่ และเขาต้องรู้ให้ได้ว่าไอคิโด้เป็นลูกขอ