All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 31 - Chapter 40

Spirit Bomb Club (สปิริตบอมบ์ คลับ)“หายหน้าหายตาไปเลยนะมึง พวกกูก็คิดว่าทายาทผู้มั่งคั่งแห่งเกาะอังกฤษจะตายห่าไปซะแล้ว” เป็นคริสที่พูดประโยคนั้นออกมาเมื่อเควิ่นย่างกรายเข้ามาในผับแห่งนี้“นี่เป็นคำทักทายลูกค้าของพวกมึงกันเหรอวะ ปากหมาฉิบหาย!” ร่างกำยำสูงใหญ่เดินโฉบเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับคริส เลโอ และมิกกี้ ท่ามกลางสายตาของสาว ๆ ที่ต่างจับจ้องมาที่โต๊ะพวกเขากันอย่างตาเป็นมัน แน่นอนว่าพวกหล่อนแพ้ผู้ชายแบด ๆ หุ่นล่ำ ๆ และใบหน้าหล่อ ๆ อย่างเขาด้วยกันทั้งนั้น แต่มีเพียงไม่กี่คนนักที่เคยร่วมหลับนอนกับเควิ่น เพราะเขาเลิกใช้บริการสาว ๆ ในผับแห่งนี้ไปตั้งแต่เมื่อสี่ปีที่แล้ว และที่สำคัญหญิงสาวส่วนใหญ่ของที่นี่ถูกจัดอยู่ลิสต์รายชื่อที่คริส เลโอและมิกกี้เคยใช้บริการมาแล้วทั้งนั้น“มึงไปหงุดหงิดเหี้ยไรมาวะเนี่ย!” เลโอถามทว่าสายตาของเขากลับเหลือบมองสาว ๆ สวย ๆ หน้าใหม่ ๆ ที่อยู่ตามโต๊ะต่าง ๆ ภายในผับ“แล้วนี่หน้ามึงไปโดนอะไรมาวะ รอยนิ้วมือผู้หญิงนี่หว่า” มิกกี้เอ่ยแซ็วก่อนที่เพื่อน ๆ จะหั

อุษาอ่านนามบัตร พร้อมกับสบสายตาเศร้า ๆ ของหยาดพิรุณ “เท่าที่ได้ยินมาดูเหมือนจะเป็นผับระดับไฮคลาสอยู่พอสมควรนะ คงจะจ่ายหนักน่าดู แต่ถ้าจะไปทำจริง ๆ คงต้องระวังตัวเอามาก ๆ น่าจะมีทั้งเสือ สิงห์ กระทิง แรด อยู่เต็มไปหมด แบบนี้จะดีเหรอหยาด" อุษาออกอาการเป็นห่วง"ไม่ดีหรอกค่ะพี่อุ แต่น่าจะไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้อีกแล้ว ติดก็แค่ว่าจะให้คิโด้อยู่ยังไง เวลาที่หยาดต้องไปทำงาน""จริง ๆ มันก็พอจะมีทางอื่นอยู่หรอกนะ แต่พี่ไม่ค่อยอยากจะแนะนำ" อุษาบอก หยาดพิรุณตาลุกวาวออกอาการสนใจ"งานอะไรเหรอคะพี่อุ" หยาดพิรุณยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ อุษาจ้องหน้าพลางเอามือป้องปากตัวเองเพื่อให้เสียงเล็ดลอดออกมาให้ได้น้อยที่สุดก่อนบอกกับเธอ"มันไม่เชิงงานหรอกนะหยาด จริง ๆ มันคือการไปเป็นอิหนูของพวกเสี่ย ๆ หรือที่เขาเรียกว่าเด็กเสี่ยนั่นแหละ!""อะไรนะคะพี่อุ!" หยาดพิรุณตกใจในคำพูดของรุ่นพี่"หยาด...อย่าหาว่าพี่ดูถูกเลยนะ น้องอังที่เป็นประชาสัมพันธ์เหมือนกับเรา รายนั้นพี่ก็ได้ยินพวกเด็ก ๆ ในออฟฟิศเม้าท์กันว่านางก็มีเสี่ย ๆ เลี้ยงเหมือนกัน ถ้าหยาดสนใจ พี่พอจะรู้จักคนที่เข

 “ก็เห็นแม่เธอไปรับมาที่นี่ แล้วเมื่อเช้าเค้าก็ลางานตั้งหนึ่งชั่วโมงเพื่อพาเธอไปหาหมอด้วยไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นจากใบลาที่แม่เธอส่งมาทางอีเมลให้กับผู้จัดการสปาของที่นี่ แล้วฉันก็เป็นคนเซ็นอนุมัติให้เอง” เควิ่นบอกกับเจ้าตัวน้อย “นี่บ่ายโมงกว่าแล้ว เดี๋ยวหยาดพาลูกไปคุยกับพี่ที่ห้องทำงานก่อนนะ” อุษาบอก หยาดพิรุณพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินเข้ามาคว้าแขนของลูกชายให้เดินตามอุษาไปที่ห้อง แต่ไอคิโด้ยื้อแขนของผู้เป็นแม่ไว้ เธอจ้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยก่อนถาม "มีอะไรครับ" เสียงหวานเอ่ยกับเจ้าตัวเล็ก “ผมขอคุยกับคุณอาเดี๋ยวเดียวได้มั้ยฮะ” ไอคิโด้บอกกับเธอ หยาดพิรุณชั่งใจครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำกล่าวอนุญาต ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเพื่อรอให้ลูกชายพูดคุยธุระกับอีกฝ่ายจนจบ โดยเธอไม่ยอมให้ทั้งคู่คลาดสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว “มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ” เควิ่นย่อตัวลงพลางลูบศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนที่ไอคิโด้จะถอดกระเป๋าสะพายหลังแล้วเปิดเอาบางสิ่งบางอย่างอ

IPD (ผู้ป่วยใน) “ฮือฮื้อ! ฮือฮื้อ!” ไอคิโด้ยังคงร้องไห้อย่างหนัก โดยคนเป็นแม่พยายามปลอบประโลมแต่ดูท่าว่าจะไม่ได้ผล “คิโด้! เข้มแข็งไว้นะคนเก่ง เดี๋ยวหม่ามี๊พาไปหาหมอนะครับ” ร่างระหงอุ้มร่างเล็กลงมาถึงหน้าประตูรั้วบ้าน แต่ไม่ว่าจะเหลียวซ้ายแลขวาหรือมองไปข้างหน้าก็มีเพียงแค่แสงไฟที่ส่องสลัวบนทางเปลี่ยว ท่ามกลางบ้านเช่าหลังเดียวที่อยู่ลึกถึงก้นซอย หยาดพิรุณใจคอไม่ดี เพราะเจ้าตัวเล็กเริ่มหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าจะยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด “หื้อ หื้อ หื้อ! หม่ามี้ฮะ...ผมปวดหัว! หม่ามี๊...ช่วยผมด้วย!” “คิโด้! อดทนไว้นะครับคนเก่ง” หยาดพิรุณได้แต่พร่ำบอกเจ้าตัวน้อย ทว่าเธอเองก็จนปัญญาไม่รู้จะว่าจะหาทางทำอย่างไรต่อไป แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะยังเข้าข้าง อยู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดพอดิบพอดี ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะก้าวลงจากรถ "เกิดอะไรขึ้น! ผมเห็นแส

 “คุณหิวมั้ย! อยากทานอะไรหรือเปล่า” เควิ่นหันมาถามคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ “ไม่ค่ะ ฉันเป็นห่วงลูก” เธอตอบสั้นๆ “ดื่มกาแฟสักถ้วยมั้ย หรือคุณอยากจะดื่มน้ำหรือเปล่า” “ไม่ค่ะ ฉันเป็นห่วงลูก” หยาดพิรุณก้มหน้าลงเศร้าๆ และยังคงตอบแต่ประโยคเดิมๆ พลางร้องไห้ “หยาด...คุณจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ คุณต้องดูแลตัวเองก่อน ถ้าคิโด้ฟื้นขึ้นมาแล้วคุณดันมาป่วยซะเอง ลูกจะอยู่ยังไง” เควิ่นพูดกับเธออย่างจริงจัง หยาดพิรุณเงยหน้าขึ้นจ้องหน้าเขาแล้วพูดออกไปว่า “คุณไม่ใช่ฉัน! คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าคนเป็นแม่รู้สึกยังไงเวลาที่เห็นลูกเป็นแบบนี้ หรือต่อให้คุณเป็นพ่อ คุณก็ไม่มีทางเข้าใจอยู่ดี” เธอพูดขณะที่ยังคงก้มหน้า เควิ่นลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยว่า “คุณเอาอะไรมาวัด ว่าผมไม่เข้าใจคุณ!” เควิ่นถาม หยาดพิรุณไม่ตอบ เธอได้แต่นั่งก้มหน้า “ผมเองก็เป็นห่วงคิโด้ไม่แ