All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 51 - Chapter 60

 ร่างระหงถูกวางราบลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่ภายในห้องของเควิ่น ก่อนร่างสูงของเขาจะนั่งลงข้าง ๆ หลังจากหาผ้าชุบน้ำมาช่วยซับเหงื่อบาง ๆ ที่ไหลซึมอยู่บริเวณฝ่ามือ และ หน้าผากเนียน “คุณจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า ว่าทำผมร้อนรุ่มอยู่ไม่เป็นสุขเวลาที่ได้อยู่ข้างๆ คุณ มองผู้ชายคนไหนที่เข้าใกล้คุณก็วุ่นวายใจไปซะหมด ผมพยายามจะหักห้ามใจตัวเองแล้ว แต่พอยิ่งมารู้ว่าไอคิโด้เป็นลูกของเรา ผมก็ยิ่งควบคุมความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่ได้เลย อยากจะแสดงตัวเป็นเจ้าของตัวคุณ อยากครอบครองคุณ อยากเห็นรอยยิ้มของคุณ อยากได้ยินเสียงหัวเราะจากลูกของเรา นี่ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เลย” ร่างใหญ่พึมพำกับตัวเองเบาๆ ระหว่างที่เช็ดหน้าเช็ดตาให้เธออย่างเบามือ ก่อนจะหยุดมองแล้วเพ่งสายตาคู่คมมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มของคนที่นอนหมดสติแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว “ผมอยากสัมผัสตัวคุณให้มากกว่านี้ อยากอยู่ใกล้ชิดคุณให้มากกว่านี้ แต่คุณคงจะไม่ชอบใจนัก หากรู้ว่าผมบังอาจล่วงเกินคุณเวลาที่คุณหลับ ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก ผมสัญญา!” เรียวปากอบอุ่นประทับลงบนหน้าผากนว

  “ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยดูแลมาตลอด” “ไม่เป็นไรค่ะ เป็นหน้าที่ของทางโรงพยาบาลอยู่แล้ว น้องเองก็น่ารักมากค่ะ เป็นที่รักของพยาบาลที่วอร์ดทุกคน อยากจะบอกว่าแล้วพบกันอีกก็คงจะดูไม่ดี ไว้เจอกันข้างนอกนะคะรูปหล่อ” พยาบาลสาวที่เข็นรถมาส่งบอกกับเจ้าตัวน้อย ไอคิโด้พยักหน้าแล้วยิ้มกว้างให้ด้วยความดีใจที่จะได้กลับบ้านสักที ขณะที่สองแม่ลูกกำลังรอรถแท็กซี่อยู่นั้น รถสปอร์ตสีดำคันหรูก็แล่นเข้ามาจอด หยาดพิรุณรู้ดีว่าเป็นรถของใคร เมื่อจำได้ว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นใครก็ทำให้เธอประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะเขาไม่น่าจะรู้ว่าไอคิโด้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้ แต่ทำไมจู่ๆ เขาก็มาปรากฏตัวที่นี่ได้ “คุณอา!” ไอคิโด้ยิ้มหน้าแป้น แล้วโบกมือทักทายเควิ่นด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ขึ้นรถสิ! ฉันมารับเธอกลับบ้าน” เควิ่นลดกระจกแล้วบอกกับเจ้าตัวเล็ก ก่อนจะชำเลืองสายตามองมายังร่างบางที่ได้แต่นิ่งอยู่ พยาบาลที่ยืนอยู่ด้วยหันไปสบตากับเควิ่นก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถให้กับไอคิโด้ แล

 “ยังเลยค่ะ หยาดเปิดการ์ตูนให้แกดูก่อนนอน แต่เดี๋ยวสักสองทุ่มก็จะให้นอนแล้วค่ะ คุณหมอมีเรื่องอะไรจะพูดกับหยาดเหรอคะ” ร่างระหงเดินลงมาจากชั้นสอง ก่อนจะออกมาคุยกับคุณหมอลีออนที่สนามหญ้าหน้าบ้าน สายลมโชยอ่อนๆ ทำให้อากาศที่ด้านนอกไม่ค่อยร้อนอบอ้าวนัก “ผู้ชายที่ผมเจอในลิฟต์เมื่อวันก่อน เป็นอะไรกับคุณหรือเปล่าครับ” คุณหมอลีออนสบตาคู่สวยขณะที่เอ่ยถามออกมาตรงๆ “คุณหมอหมายถึง...คุณเคหรือเปล่าคะ” หยาดพิรุณถามกลับไป เขาพยักหน้าเล็กน้อยแทนการตอบคำถาม “มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมอยู่ๆ คุณหมอถึงได้ถามขึ้นมาแบบนี้” เธอถาม “ผมเห็นผู้ชายคนนั้นเข้าไปคุยกับคุณหมอพราว เพื่อนร่วมงานของผม เค้าสองคนพยายามที่จะค้นหาความจริงบางอย่าง” หมอลีตอบออกไป “คุณหมอหมายถึงเรื่องอะไรคะ หยาดไม่เข้าใจ” คิ้วโค้งสวยขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ “ความจริงที่ว่า ใครเป็นพ่อแท้ๆ ของลูกชายคุณไงครับ” คุณหมอหนุ่มกล่าวสี

"ขอบคุณ คุณอามากเลยนะฮะ ผมไม่อยากให้หม่ามี๊มีแฟนใหม่ ผมไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้หม่ามี๊ของผมเลยสักคนเดียว" ไอคิโด้พูดอย่างมีความสุข "รวมถึงฉันด้วยหรือเปล่า" เควิ่นถามหยั่งเชิง ไอคิโด้นิ่งเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดออกไปพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ ที่เรียวปากจิ้มลิ้ม "ต้องดูก่อนฮะ ผมยังไม่รับปาก" "นี่ฉันอุตส่าห์ช่วยคิดแผนเลยนะ ไม่ให้คะแนนฉันเพิ่มขึ้นสักนิดเลยเหรอ" เควิ่นถามกลับไปพลางยิ้มกริ่มที่มุมปาก "คุณอาลองทำให้หม่ามี๊ของผมยิ้มได้หรือยังล่ะฮะ ผมยังไม่เคยเห็นหม่ามี๊ยิ้มเวลาอยู่ต่อหน้าคุณอาเลยนะฮะ มีแต่หน้าบึ้ง แถมบางครั้งยังชอบแอบร้องไห้ด้วย ถ้าหม่ามี๊เป็นแบบนี้ ผมคงให้คุณอาเข้าใกล้หม่ามี๊อีกต่อไปไม่ได้หรอกฮะ" "ว่าไงนะ! แม่เธอแอบร้องไห้ด้วยเหรอ" เควิ่นรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้หยาดพิรุณเสียน้ำตา "ก็ใช่น่ะสิฮะ ทะเลาะกับคุณอาทีไรร้องไห้ทุกที" เสียงใสๆ ตอบกลับไป "เธอรู้ได้ยังไง" เควิ่นถามกลับด้วยอาการซึมๆ 

 “แต่ผมอยากเลี้ยงมันนี่ฮะ ผมขอเลี้ยงมันไม่ได้เหรอ” ไอคิโด้เอ่ยถามคนเป็นแม่ เธอจ้องหน้าก่อนจะปฏิเสธออกไปอย่างทันควัน “ไม่ได้ครับ! ตอนเด็กๆ คิโด้เล่นกับหมาแมวที่บ้านคุณตาคุณยาย จนต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะสูดเอาขนพวกนี้ของมันเข้าไป ยังไงหม่ามี๊ก็ให้เลี้ยงไม่ได้” “หม่ามี๊ใจร้าย ใจร้ายที่สุด!” เจ้าตัวน้อยที่หวังว่าจะได้มีเพื่อนใหม่ตาแดงน้ำตาคลอเบ้า จ้องหน้าคนเป็นแม่ด้วยความเสียใจ ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในบ้าน จนเควิ่นรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้สองแม่ลูกทะเลาะกันกำลังจะก้าวเท้าตามเจ้าตัวเล็กเข้าไปในบ้าน แต่หยาดพิรุณเรียกเขาเอาไว้ก่อน “เดี๋ยวก่อนค่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เสียงหวานเอ่ยขึ้นสีหน้าที่ไม่พอใจ ที่เขามักจะหาเรื่องว้าวุ่นใจมาให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน “ผมก็แค่หวังดี อยากให้คิโด้มีเพื่อนเล่นก็เท่านั้นเอง ทำไมคุณต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ด้วย” เควิ่นถอยหลังแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินอ่อน พลางจ้องมองเจ้าของใบหน้าสวยหวานที่ยืนกอดอกใบหน้าเคร่ง