All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 41 - Chapter 50

“แล้วยังไง! อย่างผมต้องมีเพื่อนแบบไหนเหรอครับคุณผู้หญิง” ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้ๆ หยาดพิรุณนั่งตัวเกร็งแข็งทื่อรู้สึกร้อนวูบวาบ ก่อนจะได้สติกระเถิบตัวถอยหลังไปชนกับประตูรถพร้อมกับยกมือกันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ แต่ทว่าอีกฝ่ายก็ยังขยับเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม จ้อง!!! เป็นอีกครั้งที่สองสายตาประสานกันไปมาอย่างวาบหวามอยู่เนิ่นนาน เสียงหัวใจของทั้งคู่สั่นไหวไม่เป็นจังหวะ รัวกึกก้องเสมือนเสียงกองของทัพศึก ร่างบางไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวเพราะถ้าหากว่าเผลอขยับแม้แต่นิดเดียวปลายจมูกโด่งเป็นสันตรงของเขาก็จะทิ่มเข้ามาที่ใบหน้าหรือไม่ริมฝีปากของเขาก็จะจุ๊บเข้ามาที่ใบหน้าของเธอเต็มๆ แน่ หยาดพิรุณจึงได้แต่นั่งนิ่งไม่ไหวติงใดๆ “คุณจะมีเพื่อนแบบไหนก็เรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน!” เธอตอบเสียงขุ่นก่อนจะผลักไสร่างกายแข็งแกร่งของเขาให้ออกห่างพร้อมกับหันไปเปิดประตูรถ แต่เพราะอีกฝ่ายเปิดระบบ เซ็นทรัลล็อก (Central Lock) เอาไว้ทำให้ไม่สามารถเปิดประตูลงไปได้ “นี่คุณ! ปล่อยฉัน

เวลาต่อมาทีมแพทย์ประเมินอาการของไอคิโด้ หลังได้รับยาระงับอาการ และน้ำเกลือแร่ทำให้เกล็ดเลือดค่อยๆ เพิ่มขึ้นตามลำดับ จึงได้เคลื่อนย้ายได้เจ้าตัวเล็กมายังห้องพักฟื้นสำหรับผู้ป่วยเด็กซึ่งเป็นห้องพัก VIP (วีไอพี) มีห้องพักผู้เฝ้าไข้โดยมีประตูเลื่อนกั้นห้องและมีเตียงนอนให้สำหรับญาติผู้ป่วยเด็ก เพราะยังต้องเฝ้าดูอาการต่อไป “เป็นยังไงบ้างครับคนเก่ง หม่ามี๊เป็นห่วงคิโด้นะครับ ฟื้นขึ้นมาเร็วๆ นะครับ” หยาดพิรุณนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงมองดูร่างน้อยที่มีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ที่แขน พลางลูบไล้ที่ศีรษะเล็กด้วยความสงสารและเป็นห่วงลูกน้อยจับจิต กลัวว่าลูกชายจะเจ็บปวดและทรมานกับอาการที่เป็นอยู่ หากเป็นเธอเจ็บได้ก็ขอเจ็บแทนทุกอย่างเอง ทางด้านของเควิ่นที่ถูกปฏิเสธรับการช่วยเหลือจากหยาดพิรุณ ทว่าเขาก็ยังไม่ยอมละความพยายามที่จะให้การช่วยเหลือเธอและลูก ร่างสูงเดินมาที่หน้าวอร์ดเด็กชั้น 2 ก่อนจะต้องหยุดชะงัก เมื่อพยาบาลที่เคาน์เตอร์กำลังพูดคุยบางสิ่งบางอย่างอยู่ในเวลานั้น “นี่เธอเห็นคุณพ่อของเด็กผู้ช

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ระหว่างเขาและหยาดพิรุณวนเวียนเข้ามาในหัวมากมาย ทั้งตอนที่เขาย่ำยีเรือนร่างของเธอจนแทบจะแหลกสลายคามือของเขา หรือตอนที่เขายัดเยียดตัวตนของตัวเองให้กับเธอมันประดังเข้ามาพร้อมกันจนสับสนปนเปไปหมดริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น พร้อมกับเงยหน้าแหงนมองขึ้นไปบนเพดานไม่ยอมให้หยดน้ำตาไหลลงมาง่ายๆ เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาที่อยู่ติดกับตู้หนังสือหลังนั้นแล้วหยิบอัลบัมรูปถ่ายมาเปิดดูรูปใบอื่นๆ "ไอคิโด้! นายเป็นลูกของฉัน...ใช่หรือเปล่า! " เควิ่นครุ่นคิดอยู่ในหัว หลังจากที่เห็นรูปถ่ายทุกใบที่มีความเหมือนไม่ต่างกัน (พ่อของผมตายแล้ว แม่บอกว่าพ่อของผมตายไปแล้ว) เสียงใสๆ ของไอคิโด้ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา เมื่อภาพความทรงจำต่างๆ ย้อนกลับเข้ามาในหัว (ดีเอ็นเออยู่ที่หน้า อยากรู้ว่าเป็นลูกของใครก็ไปตามหาเอาเองสิ) คำพูดของหยาดพิรุณวนเข้ามาอยู่ในหัวของเขาอีกนับครั้งไม่ถ้วน ทำมือใหญ่เผลอเขวี้ยงรูปถ่ายของตัวเองลงพื้นจนกรอบรูปตกแตกกระจัดกระจายอยู่บนพรมด้วยความโมโหตัวเองอย่างสุดขีด ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระ

  “สี่ปีที่แล้วผมเห็นหุ่นของคุณเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างงั้นไม่เปลี่ยนไปเลย ขนาดคุณมีลูกมาแล้วนะ หุ่นก็ยังดูสวยอยู่เลย โดยเฉพาะ...” เควิ่นกวาดสายตามองเรือนร่างของเธอแล้วหยุดคำพูดเอาไว้แต่นั้น แต่สายตาและหัวสมองของเขากลับจินตนาการไปถึงเวลาที่เธอไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า มันช่างน่าเย้ายวนใจเขาเสียเหลือเกิน หยาดพิรุณมองตามสายตาร้ายกาจที่มาหยุดอยู่ที่ร่องอก ภายใต้ชุดเดรสกระโปรงสีขาวบางเบาก็รีบผลักไสร่างกายแข็งแกร่งของเขาให้ออกห่างก่อนจะต่อว่าต่อขานเสียยกใหญ่ “คุณนี่มันเสียมารยาท...หยาบคายที่สุด! กี่ปีๆ คุณก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย” ฝ่ามือบางกำเข้าหากันแน่น อยากจะฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเสียจริง แต่ทว่าขืนทำแบบนั้นเธอก็จะเจ็บมือเสียเปล่าๆ เพราะคนแบบนี้หน้าหนาหน้าทนเสียยิ่งกว่าปูนซีเมนต์หรือถนนคอนกรีตเสียอีก “ไปเถอะครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง คุณไม่ต้องกังวลใจไปหรอกนะ ไอคิโด้นอนหลับแบบนั้น ไม่มีใครพาหนีไปไหนหรอก” “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ&rdq

  “แน่สิครับ ไปเร็วเข้า” ไม่พูดเปล่ามือใหญ่จัดการคว้าข้อมือเล็กของเธอให้ขึ้นไปที่ห้องของเขาพร้อมๆ กัน หยาดพิรุณสะบัดข้อมือทิ้งหลังจากที่ขึ้นมาจนถึงปากประตูห้อง สายตาคมกริบหันมาประสานสายกับดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้า ก่อนจะคว้าตัวเธอให้เข้าไปด้านใน “เชิญครับคุณผู้หญิง!” เควิ่นคว้าเอวบางเข้ามาในห้องอย่างคนเอาแต่ใจแกมบังคับ ระหว่างที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งหลัก แต่กว่าจะรู้ตัว ร่างของเธอก็นั่งลงอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาหารภายในห้องของเขาเสียแล้ว “Sea bass หรือ ที่คนไทยเรียกว่า ปลากะพงขาว เมนูย่างซีอิ๊วเป็นสูตรเฉพาะของคนอังกฤษเลยนะคุณ ถือว่าเป็นเมนูสุดโปรดของผมเลยก็ว่าได้ เวลาที่ผมอยู่ทานข้าวกับที่บ้านเชื่อมั้ยว่าต้องมีเมนูนี้ขึ้นโต๊ะอยู่ตลอด ผมสั่งแม่บ้านทำมาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ อยากให้คุณได้ลองทาน หวังว่าคุณจะชอบ” ดวงตาคู่สวยมองอาหารน่าตาน่ารับประทานที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองร่างใหญ่ที่ยืนเท้าแขนบริเวณตรงขอบโต๊ะ พร้อมกับกล่าวคำปฏิเสธออกไป &l