All Chapters of MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!: Chapter 11 - Chapter 20

"น้อยเกินไปด้วยซ้ำ อย่างคุณ! โทษตายเท่านั้นมันถึงจะสาสม" ร่างบางจ้องหน้าเขาตาเขม็ง พูดออกไปอย่างไม่กลัวเกรง "กล้าเหรอ! เอาสิ...อยากฆ่าฉันนักใช่ไหม เอาเลย! อยากรู้เหมือนกันว่าจะกล้าสักแค่ไหน" เควิ่นท้าทายพร้อมกับเดินเข้ามาหา สายตาเล็กของไอคิโด้มองดูผู้ใหญ่สองคนที่มองหน้ากันไปมาอย่างดุเดือด แววตาเชือดเฉือนแบบไม่มีใครยอมใคร จนเกิดความแน่ใจแล้วว่าผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนี้ ต้องตั้งใจมาทำร้ายแม่ของตนอย่างแน่นอน "ถะถอยออกไปนะ อย่ามาท้าฉัน ฉันบอกให้ถอยไป ถอยออกไป! " หยาดพิรุณย้ำเสียงกร้าว แต่เควิ่นก็ยังไม่ยอมหยุด "เอาสิ! มัวรออะไรอยู่ อยากฆ่าฉันไม่ใช่หรือไง ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ หยิบพลั่วนั่นขึ้นมาแล้วแทงฉันเลยสิ" หยาดพิรุณยืนนิ่งเพราะขืนทำอย่างที่เขาท้าทาย ก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างจบ รังแต่จะทำให้เรื่องดูแย่ลงไปกว่าเดิมด้วยซ้ำ ส่วนด้านของไอคิโด้ที่ยืนมองผู้ใหญ่สองคนถกเถียงกันไปมาอยู่นาน เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่ยืนนิ่งดูราวกับจะเสียเปรียบ และคงสู้แรงผู้ชายร่างใหญ่ยักษ์ กล้ามโตๆ คนนี้ไม่ได้จึงปราดเข้าไปช่วยเหลือแม่ของตนทันทีอย่างห้าวหาญ

"ความจริงเค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊หรอกนะครับ เราแค่เข้าใจผิดกัน คิโด้ขอโทษเค้าก็ทำถูกแล้วนะ" หยาดพิรุณบอกกับลูกชาย แม้ว่าความจริงเรื่องที่เกิดขึ้นมันจะซับซ้อนเกินกว่าที่เจ้าตัวเล็กจะเข้าใจมันได้ทั้งหมดในตอนนี้ "เค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊จริงๆ เหรอฮะ" เด็กน้อยถามเสียงใส ด้วยสีหน้าและแววตาที่ผ่อนคลายลงกว่าเดิม เธอส่ายหน้าไปมา แล้วฝืนยิ้มก่อนตอบกลับไป "เปล่าจ้ะ! เค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊" เธอตอบพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ในขณะที่เควิ่นซึ่งแอบฟังอยู่ก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะนอกจากเธอจะไม่พูดให้ร้ายเขาแล้ว ยังปกปิดการกระทำที่ไม่สมควรของเขาให้อีกด้วย "แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันเหรอฮะ เค้าเข้ามาที่บ้านเราทำไม มาดีหรือมาร้าย" ไอคิโด้เอียงคอถามคนเป็นแม่ ก่อนคนที่แอบฟังอยู่นาน จะรีบแสดงตัวออกมาเพราะเห็นว่าตัวเองไม่ได้เป็นผู้ร้ายในคดีนี้แล้ว "ฉันเป็นเพื่อนกับแม่ของเธอ (เควิ่นพูด เด็กน้อยหันมาเอียงคอแล้วสบตาใส) หมายถึงเพื่อนที่ทำงานใหม่ แม่เธอพึ่งจะเริ่มงานวันนี้วันแรกไม่ใช่เหรอ ฉันนี่แหละเพื่อนของแม่เธอ และ

"หม่ามี๊ทำกับข้าวอยู่ในครัวฮะ" ไอคิโด้เก็บข้าวของใส่ลงไปในกระเป๋านักเรียนก่อนตอบ"อะไรนะ! แม่เธอทำอาหารได้ด้วยเหรอ" เควิ่นถามอย่างไม่เชื่อหู ไม่คิดว่าหยาดพิรุณจะทำได้ทั้งงานนอกบ้านและงานในบ้าน ไหนจะต้องเลี้ยงลูกที่ยังเล็ก ๆ ด้วยอีกคน"ไม่ใช่แค่ทำได้นะฮะ แต่ทำอร่อยสุด ๆ เลย คุณอามาพอดี อยู่ทานข้าวกับพวกเราด้วยสิฮะ" เด็กน้อยบอกกับเควิ่น ร่างใหญ่ก้มหน้าแล้วถอนหายใจออกมาบาง ๆ"แม่เธอคงไม่อยากให้ฉันทานด้วยหรอก""ทำไมล่ะฮะ ไหนว่าคุณอาเป็นเพื่อนกับหม่ามี๊ไง ถ้าเป็นเพื่อนกันมีอะไรก็ต้องแบ่งปันกันสิฮะ" เควิ่นยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนจะนิ่งเงียบไป เพราะปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ ว่าตัวเองแต่งเรื่องมาทั้งหมด ไม่ใช่แค่ไม่ได้เป็นเพื่อนของหยาดพิรุณเท่านั้น แต่วีรกรรมของเขายังโดนเธอหมายหัว จนถูกขึ้นบัญชีดำไว้แล้วอีกด้วย“วันนี้คุณอามาหาผม คุณอาเป็นแขกของผมแล้วนะฮะ” ไอคิโด้เอ่ยปากชวนคนตัวโตกว่า“นี่เธอให้เกียรติฉันขนาดนั้นเลยเหรอ” เควิ่นถามกลับ“ถ้าเรารับของฝากจากใคร เราก็ควรแสดงน้ำใจตอบสิฮะ วันนี้คุณอาอุตส่าห์เอาขนมมาฝากทั้งที ผมก็ต้องเชิญคุณอารับประทานอาหารมื้อกลา

หมับ!“นี่ปล่อยนะ!”คนในอ้อมแขนร้องห้าม พยายามที่จะผลักไสร่างกายแข็งแกร่งให้ออกห่าง ใบหน้าเนียนกริบเงยขึ้นจ้องมองคนตัวสูงกว่าอย่างเอาเรื่อง แต่จู่ ๆ สายตาทั้งสองคู่ก็พลันประสานกันไปมาอย่างลืมตัวนัยน์ตาคมกริบส่องประกายแวววาวราวกับต้องมนต์สะกด นัยน์ตาสวยหวานเสมือนดวงดาวนับล้านดวงกำลังส่องแสงและทอประกายเฉกเช่นอยู่ในห้วงแห่งภวังค์ภายใต้ความรู้สึกที่แปลกประหลาด สิ่งต่าง ๆ รอบกายพลันหยุดหมุนไปชั่วขณะ แม้แต่สายลมโชยก็ไม่ไหวติง กระทั่งใบไม้ก็ไม่กระดิก มีเพียงก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจเท่านั้น ที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ภายในร่างกายของคนทั้งคู่สองสายตาสอดประสานกันอย่างลึกซึ้งอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่ร่างบางจะพลันดึงสติของตัวเองกลับมาได้ก่อน เมื่อสมองสั่งให้ลั่นวาจาเสียดสีคนตรงหน้าออกไปอย่างไม่ไยดี"พ่อเหรอ! อย่าเรียกตัวเองว่าพ่อเลย อย่างคุณ! ไม่มีวันได้ใช้คำนั้นหรอก" หยาดพิรุณแสยะยิ้มร้ายปนความเย้ยหยันให้แก่คนตรงหน้า คำพูดของอีกฝ่ายเสมือนแรงเหวี่ยงของฝ่ามือที่โถมเข้าใส่ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเรียกให้มีสติ มือแกร่งเหนี่ยวรั้งเอวบางจากทางด้านหลังแล้วกระช

“ทำไมมาซะเย็นเลยล่ะ ไหนว่าจะมาถึงบ่าย ๆ ” พิมพ์ใจเอ่ยถามลูกสาว“พอดีแวะซื้อผลไม้อยู่ค่ะ ก็เลยมาช้าหน่อย ขอโทษนะคะแม่” หยาดพิรุณพูดพลางเดินไปหยิบถุงผลไม้แล้วส่งให้กับมือของพิมพ์ใจ“ซื้อมาทำไมเยอะแยะ ที่สวนของเราก็มี นี่พ่อเราก็พึ่งไปเก็บมาไว้ให้เจ้าคิโด้ซะเต็มตะกร้าเลยนะ” พูดพลางชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวกลางบ้าน“โถ่แม่คะ สวนเราก็มีแต่มะม่วง แตงโม ส้มโอ ขนุนไม่ได้มีสตรอว์เบอร์รี แอปเปิ้ล หรือว่ากีวีฟรุตเหมือนอย่างที่กรุงเทพนี่คะ” หยาดพิรุณเดินเข้าไปกุมมือแม่ของเธอ พิมพ์ใจบีบมือนุ่มนิ่มลูกสาวตอบเบา ๆ อย่างเข้าใจพร้อมกับยิ้มให้“เอาล่ะ ๆ คราวหลังก็ไม่ต้องหิ้วมาเยอะนักนะจ๊ะ อยู่กันแค่สองคนตายาย กินยังไงก็คงไม่หมดอยู่ดี เหลือทิ้งไว้ก็เสียดาย เดี๋ยวเอาไปจัดใส่จาน แล้วให้เจ้าคิโด้กับพ่อเขาทานเลยก็แล้วกันจ้ะ แม่ว่าจะเข้าครัวไปเตรียมมือเย็นให้พวกเราเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องรอนานพานจะหิวกันเปล่า ๆ” พิมพ์ใจยิ้มให้กับลูกสาว หยาดพิรุณพยักหน้า“ได้ค่ะแม่ ถ้างั้นหยาดไปพาไอคิโด้ไปหาพ่อก่อนนะคะ ไปเร็วเข้าคิโด้! ไปหาคุณตาที่หลังบ้านกับหม่ามี๊กันครับ” ว่าแล้วหยาดพิรุณจูงมือน้อย ๆ ของลูกชาย