جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ตอนที่ 4ขังไว้ด้วยร่างกาย ใบหน้าหล่อเหลาของแทจุนบิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ความเป็นลูกเศรษฐีที่ถูกตามใจมาตลอดบวกกับความกลัวว่าจะเสียเธอไป ทำให้เขาตัดสินใจใช้ร่างกาย เป็นโซ่ตรวนเพื่อล่ามเธอไว้ใต้ร่างเขา สายตาคมกริบจ้องมองผิวขาวเนียนที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความสมเพชและรักใคร่ที่ปนเปกันจนแยกไม่ออก"จุน... อย่าทำแบบนี้" อัญชลีละล่ำละลักบอก เสียงสะอื้นไห้ไม่ได้ทำให้ใจของชายหนุ่มอ่อนลง แต่มันกลับยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน"เธอมันก็แค่ผู้หญิงขี้แพ้ที่ไม่มีทางไปอัญชลี... จำใส่หัวไว้ว่าคนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ทิ้งฉัน"เขาไม่พูดเปล่า แต่มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของเธอตรึงไว้กับหัวเตียงจนกระดูกข้อมือแทบหัก ส่วนมืออีกข้างก็กระชากกระโปรงนักศึกษาทรงสอบจนขาดวิ่นอย่างไร้ปรานี แทจุนซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาว บดขยี้ฝังคมเขี้ยวลงบนผิวบางจนเกิดรอยรักสีกุหลาบเข้มไปทั่วเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ"อ๊ะ เจ็บ..." เธอดิ้นพล่าน แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งกดทับลงมาแรงขึ้นแทจุนบดจูบเธออีกครั้ง แต่มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน มันคือการรุกรานที่รุนแรงและป่าเถื่อน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวาน ราวกับจะสูบเอ

    จุนตามหาอัญชลีจนทั่วด้วยความโกรธจัด อารมณ์โมโหพุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาจะโทรหาแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะโทรศัพท์มือถือของเธอถูกเขายึดไว้ตั้งแต่อยู่ที่ห้อง จุนเดินกึ่งวิ่งหาเธอจนแทบจะพลิกตึกคณะ แววตาคมกริบฉายแววดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ กระทั่งเขาเดินสวนกับกลุ่มนักศึกษาที่คุยกันอยู่ จึงได้รู้ว่ามีคนเห็นเธอเดินเข้าไปในห้องสมุดแทจุนมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันทีด้วยจิตใจที่รุ่มร้อน เขาผลักประตูห้องสมุดเข้า แต่ภาพที่เห็นกลับมีเพียงความว่างเปล่าไร้เงาผู้คนในบริเวณนั้น ความเงียบสงัดยิ่งทำให้ความหงุดหงิดของเขาเพิ่มเป็นเท่าตัว ร่างสูงเดินตรงเข้าไปด้านใน สายตาสอดส่องมองลึกเข้าไปในทุกซอกทุกชั้นหนังสืออย่างละเอียดจนกระทั่งถึงซอกชั้นหนังสือซอยสุดท้ายที่ลึกที่สุด เขาได้พบกับร่างบางที่ตามหา อัญชลีนั่งอยู่บนพื้นพิงชั้นหนังสือ เธออยู่ในท่าเท้าคางอ่านหนังสือเงียบ ๆ อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่าทางนิ่งเฉยของเธอในขณะที่เขาแทบคลั่งมันกระตุ้นอารมณ์ดิบให้พุ่งสูง จุนพุ่งตรงเข้าไปหาเหยื่อตัวน้อยทันที มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วออกแรงกระชากให้เธอลุกขึ้นอย่างรุนแรงจนร่า

  ผมทำผู้หญิงที่ผมรักที่สุดหายไป  น้ำตาที่ลูกชายที่แสนจะเหย่อหยิ่งอย่างแทจุนไม่เคยยอมให้ใครได้เห็น แม้ในวันที่ถูกแม่ตีอย่างหนักหรือถูกพ่อลงโทษอย่างรุนแรง เขาก็ยังกัดฟันนิ่งเงียบ แต่ในวินาทีนี้ น้ำตาสายนั้นกลับไหลบ่าออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ มันเป็นหยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินไป เขาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรวบรวมความกล้าเปิดอ่านตัวอักษรที่อัญชลีทิ้งไว้เป็นต่างหน้าตัวอักษรทุกตัวที่ปรากฏสู่สายตา ดูเหมือนจะกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา..."อันชอบจุน... ไม่สิ ตกหลุมรักเลย จะพูดแบบนั้นก็ได้ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเนอะ อันกับจุนเราแตกต่างกัน ไม่ว่าจะฐานะหรือสังคม อันเป็นได้เพียงคู่นอน เป็นที่ระบาย แค่นั้น..."แทจุนสะอื้นจนตัวโยนเมื่อได้รู้ความจริงจากปากของเธอผ่านสมุดเล่มนี้ ความรักที่เธอมอบให้เขามันช่างบริสุทธิ์ แต่เขากลับใช้ความรุนแรงและความหวงบดขยี้มันจนยับเยิน"แต่ยังไงอันก็ยังรักจุนอยู่ดี แต่อันเจ็บ..

รักเขาแต่ก็ไม่มีสิทธิ์ไปกักขังเขา "รู้ตัวแล้วหรือไง ว่ารักเขา..."น้ำเสียงของแม่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความกดดัน สายตาคมจ้องมองลูกชายที่บัดนี้ดูสิ้นฤทธิ์ลงอย่างเห็นได้ชัด"ครับ... ผมรักเธอ" แทจุนตอบออกไปจากส่วนลึกของหัวใจโดยไม่มีความลังเลใจเหลืออยู่ เขาไม่ได้แค่พูดเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขายอมรับความจริงกับตัวเองแล้วอย่างหมดเปลือกเขาก้มหน้านิ่ง ยอมรับผิดต่อหน้าผู้เป็นแม่ในแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน ความเงียบปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่งจนความรู้สึกผิดเริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่แล้วท่ามกลางความโศกเศร้า สัญชาตญาณบางอย่างก็ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ แทจุนเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม"แต่แม่ครับ... แม่รู้รหัสเข้าห้องผมได้ยังไง ผมเพิ่งจะเปลี่ยนรหัสไปเมื่ออาทิตย์ก่อน"หัวใจของแทจุนเริ่มเต้นรัวอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือความหวัง แม่ของแทจุนยกยิ้มนิด ๆ ที่มุมปาก พลางจิบน้ำอย่างใจเย็น"จุนคิดว่าแม่จะเดาใจลูกตัวเองไม่ได้หรือไง กับรหัสแค่นี้..."คำพูดประชดประชันของแม่ทำให้แทจุนตาโตขึ้นมาทันที ความหวังที่ริบหรี่เมื่อครู่กลับโชติช่วงขึ้นมาอีกครั้ง เขารีบคลานเข่าเข้าไปใกล

ตอนที่ 1พี่โขง ตำแซ่บ"วุ้น วิรินทร์" เลขาสาวหน้าห้องผู้จัดการที่จืดชืดที่สุดเท่าที่เคยมีมา เธอมักจะสวมชุดสูทโอเวอร์ไซส์ตัวโคร่งที่ดูเหมือนยืมพ่อมาใส่ ปิดบังส่วนเว้าส่วนโค้งมิดชิด พร้อมกับแว่นสายตากรอบหนาเตอะที่บดบังใบหน้าสวยคมเอาไว้จนหมดสิ้น ใครต่อใครต่างพากันสบประมาทว่าเธอคงเป็นยัยป้าจำศีล ที่ไร้ความรู้สึกแต่ใครจะรู้... ว่าภายใต้เสื้อผ้าที่หลวมเหล่านั้น ซ่อนรูปโฉมที่สวรรค์ตั้งใจปั้นประทานมาให้ ผิวพรรณของเธอขาวผ่องราวกับน้ำนม หน้าอกของเธอนั้นใหญ่โตได้รูปทรงสวยโดยไม่ต้องพึ่งบราดันทรง สะโพกผึ่งผายกลมมน และเอวที่คอดกิ่วจนน่าใจหายที่สำคัญ วุ้นไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่ใครคิด เธอคือหญิงสาวที่เสพติดเซ็กส์ อย่างรุนแรง ทุกคืนที่กลับถึงห้อง เธอต้องปรนเปรอตัวเองด้วยดิลโด้แท่งยักษ์จนเสร็จสมนับครั้งไม่ถ้วน แต่นั่นมันก็แค่พลาสติก สิ่งที่เธอโหยหาคือ ของจริงที่ดุดันและร้อนแรงในช่วงสายที่ดูเหมือนปกติ วิรินทร์ในชุดสูทโคร่งและแว่นสายตาหนาเตอะเดินเลี่ยงออกมาเข้าห้องน้ำเพียงลำพัง เธอรู้สึกปวดมวนท้องลึก ๆ แต่อาจเป็นเพราะอารมณ์บางอย่างที่ค้างคามาจากเมื่อคืน หลังจากที่เธอต้องพึ่งพาแรงสั่นสะเทือนจากดิลโด้แ