บททั้งหมดของ ไฟล่าไฟ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“เสียใจด้วยนะครับ คุณป้อง คุณเปลว”เปลวตะวันยกมือไหว้ลาคนทัก พร้อมกับยิ้มน้อยๆ ให้ นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและฉาบทับด้วยประกายแห่งความแค้น ขณะที่ป้องนทีเหม่อลอยราวกับคนไม่มีชีวิตจิตใจ ทำทุกอย่างเหมือนกับหุ่นยนต์หลังจากที่ทราบเรื่องราวทั้งหมดจากปากของน้องชายแล้ว เปลวตะวันก็รู้สึกราวกับว่

“ขอบคุณมาก เดวิด ฝากน้องชายของผมด้วย เจสสิก้าเป็นจิตแพทย์ชั้นเยี่ยม เธอคงจะช่วยน้องชายของผมได้”เปลวตะวันเอ่ยเป็นภาษาเยอรมันกับปลายสาย เขากำลังเจรจากับเพื่อนสนิทต่างรุ่น เพื่อจัดการส่งตัวป้องนทีให้กับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางจิตรักษาอาการให้กับน้องชาย นับวันป้องนทียิ่งน่าเป็นห่วง เขาซึมเศร้า และจมอยู่กับ

มือใหญ่ที่กำลังจะเปิดประตูรถคันหรูชะงัก เมื่อมีเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น ชายหนุ่มล้วงเอาโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงยีนด้านหลังมากดรับ หลังจากดูว่าเป็นใครโทรศัพท์มา พร้อมกับกรอกเสียงลงไปอย่างเป็นการเป็นงาน“ว่าไง ชวัล”“เรื่องที่นายให้ไปสืบข่าว เกี่ยวกับเรื่องของคุณณัฐณิชา ฐานนันท์ เอ่อ...เธอใช้ช

มือสองมือของพี่น้องสองสาวเกาะกุมกันไว้แน่น พลางพากันเดินซอกโน้นออกซอกนี้อย่างสนุกสนาน จนคนที่เดินหิ้วข้าวของตามหลังต้องตะโกนบอกอย่างเพลียๆ“พอแล้วนะ เตย ตอง ถ้าใครขืนซื้ออะไรแม้แต่อย่างเดียวล่ะก็ เชิญหิ้วกันเอาเอง”“ได้เลยเมฆ มือเรากับตองยังว่าง”กวิสราหันมาแลบลิ้นให้ พร้อมกับหัวเราะกิ๊ก พลางดึงน้อง

“อีตาเมฆบ้า ถ้าเผลอหลุดอะไรออกมาให้ยายตองสงสัยล่ะก็ คงต้องหยิกกันอีกสักที ไอ้เพื่อนปากสว่าง ขี้บ่นจริงๆ เล้ย...แบบนี้ล่ะสิ หน้าตาก็ดี เป็นระดับเดือนมหาวิทยาลัยเก่า ถึงหาสาวไม่ได้สักคน มัวแต่ขี้บ่น ยุ่งกับชีวิตของเพื่อน จนลืมยุ่งกับชีวิตตัวเอง”กวิสราบ่นพึมพำ เธอปิดก๊อกน้ำที่ล้างมือหลังจากทำธุระส่วนต