บททั้งหมดของ ไฟล่าไฟ: บทที่ 21 - บทที่ 30

นัยน์ตาที่พริ้มหลับมายาวนาน ค่อยๆ ขยับนิดๆ เมื่อเจ้าของรู้ตัว เธอปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก พลางครางอูย เมื่อรู้สึกหนักไปหมดทั้งศีรษะ และร่างกายราวกับว่ามีอะไรมาทับอยู่อย่างนั้นแหละ สมองยังมึนเบลอเพราะฤทธิ์ยาสลบอย่างแรงที่เธอสูดเข้าไป จนน็อกหลับยาวไม่รู้เรื่องจนถึงตอนนี้กวิสราย่นหัวคิ้ว พยายามคิดรวบ

“รู้ถึงความผิดของตัวเองแล้วใช่ไหมคนสวย”เปลวตะวันจ้องเขม็งมองเธอ แม่มดร้าย...คำนี้มันเหมาะสมกับคนตรงหน้ายิ่งหนัก แม่มดร้ายในคราบของนางฟ้าเจ้าเสน่ห์ชัดๆ เขาไม่มีทางหลงใหลไปกับหน้าตางดงามนี้หรอก ไม่มีทางจะทำเหมือนที่เพื่อนของเขาล้อเลียนไว้ เพราะเขามองเห็นความเลวร้ายที่ซ่อนซุกอยู่ภายใต้ใบหน้างดงามราวกั

แนะนำตัวเองไปแบบนั้นแล้วรุ่งภพก็อยากจะเขกหัวตัวเอง เอ่อหนอ...ปลอมตัวทั้งทีเอาชื่อเท่ห์ๆ กว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงกันนะนายรุ่ง แต่เอาเถอะว่ะ ก็แค่เจอสองคนนี่แป๊บเดียว แต่ว่า...สายตาคมกริบยังเผลอมองอ้อยอิ่งไปที่ใบหน้าเนียนหวาน ที่ตอนนี้กำลังจ้องมองเขาเขม็ง ไม่รู้เป็นอะไรแหะ เขาชักอยากจะรู้จักใครบางคนให

เสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดี ที่ดังมาจากคนร่างสูงใหญ่ ที่กำลังนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ ด้วยท่าทางสบายอารมณ์สุดๆ ข้างๆ มีโต๊ะเล็ก พร้อมทั้งน้ำผลไม้ รวมถึงขนมขบเคี้ยววางอยู่ เขาทำราวกับว่านอนอยู่ริมทะเล ไม่ใช่นอนอยู่ริมไร่ชาที่ใหญ่โตกว้างขวางและสวยงาม ทำให้คนที่กำลังขะมักเขม้นทำงานอยู่มองแบบค้อนๆ ก่อนจะปา

“ต้มน้ำเสร็จหรือยัง อยากอาบน้ำแล้ว”เสียงห้าวทุ้มเอ่ยถาม ร่างบางที่ตอนนี้เปียกซ่กไปหมดทั้งตัว หนาวจนสั่น เรือนร่างที่เห็นว่าเพรียวบาง ตอนนี้เริ่มอวดความอวบอิ่มเมื่อเนื้อผ้าบางส่วนกระชับรูปร่างงดงามเย้ายวนนั่น จนคนที่ทำเสียงเคร่งใส่เธอต้องลอบกลืนน้ำลาย เมื่อเห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่ของดอกไม้สวยยวนใจดอ