Semua Bab ชู้ลับประธานร้าย : Bab 61 - Bab 70

“พีช ถ้าเขาจ้างให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณเนศล่ะ?” “เหมือนละครหลังข่าวน่ะเหรอคะ? ก็ดีสิ ขอแค่เงินถึง พีชรับทั้งนั้น ว่าแต่ค่าตัวของคุณเนศ ควรจะกี่สิบล้านดีนะ เอาให้หมดหนี้ฟาร์มเราเลยดีไหม?” แทนพงษ์ยิ้มเหนื่อยหน่าย “ใจคอ คิดจะขายเขาจริงอ่ะ? พีช ไม่สงสารแสนรักเลยเหรอ? กำลังติดป๊ะป๋าเลยนะ” พรรษายิ้ม “มีคนให้เงิน เราก็ต้องรับเอาไว้ก่อนสิคะ ใช้หนี้เราให้หมดก่อน เรื่องอื่นค่อยแก้ไขกันทีหลัง สัญญาของพีชกับคุณเนศก็ยังเหลืออีกตั้งเดือน พี่แทนบอกเองว่าเขาไม่ยอมเสียเปรียบใคร ถึงพีชจะรับเงินพี่ชายเขาแล้ว เขาก็ไม่มีทางยอมให้พีชล้มเลิกสัญญาหรอกค่ะ อีกอย่าง ทุกวันนี้เขาก็คิดว่าพีชทำเพื่อเงินนะคะ เขาพูดอยู่บ่อยๆ ว่าพีชเป็นผู้หญิงหน้าเงิน” “ถ้าเขารู้ว่าที่พีชทำอยู่ก็เพื่อคนของเขา เขาก็คงไม่ตำหนิพีชอย่างนี้หรอก” หญิงสาวยิ้มแต่แววตาดูสลดลง “อันที่จริง มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขานะคะ ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้” “ไม่ต้องคิดแล้วน่า ทำก็ทำไปแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว เราก็แค่เดินหน้าต่อไปก็พอ เขาเกาะติดพีชไม่ยอมปล่อยขนาดนี้ ถ้าพี่

ม่านฟ้าวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกลมตัวเล็กด้านหน้า ประสานมือสองข้างเข้าด้วยกันใช้ปลายเล็กจิกเข้าไปในหลังมืออีกข้างเพื่อข่มความโกรธที่ยากจะงับ “คุณเนศ ทำขนาดนี้เลยเหรอ? ที่ผ่านมาเขามีคู่ควงหลายคนก็จริง แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ขึ้นคอนโดและใช้รถของเขาเลยนะคะ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคั่งแค้น ถ้ารู้ก่อน เธอก็คงไปเสนอตัวตรงๆ ไม่ยอมให้พรรษามาลัดคิวเด็ดขาด “พี่อยากปรึกษาน้องม่านเรื่องนี้ล่ะ” “คะ?” ม่านฟ้าทำตาปริบๆ แต่พอสบตาของธนียาก็พลันเข้าใจ “ถ้างั้น ม่านก็จะโทรตามคุณเนศมาด้วย ในเมื่อคุณพีชได้ผลประโยชน์จากเขาแล้วก็ไม่ควรจะหักหลังด้วยการมาแอบนัดพบกับพี่ชายเขาถูกไหมคะ? ที่สำคัญคุณธนาก็มีครอบครัวแล้วด้วย ให้คุณเนศมาเห็นด้วยตาตัวเองจะดีที่สุด” “ถูกค่ะ เราสองคนต้องทำเพื่อความถูกต้อง” ม่านฟ้าเก็บเบอร์โทรศัพท์ของธเนศเอาไว้นานแล้วแต่เธอไม่เคยมีโอกาสหาข้ออ้างดีๆ โทรไปหาเขาได้ ตอนนี้ถือว่าเหมาะมาก ธเนศเห็นข้อความที่ส่งมาก็เปิดอ่าน ประโยคนั้นอ่านแล้วเขาโกรธจนควันออกหู เขานึกโกรธม่านฟ้าที่พูดจาเพ้อเจ้อ ‘คุณเ

“พี่ลภ! พี่ลภดูถูกแนนเหรอคะ?” “ไม่ได้ดูถูก พี่พูดความจริงต่างหาก พี่อยู่กับแนนมาหลายปี พี่ไม่ได้อยู่เปล่าๆ พี่แอบสืบเรื่องเก่าๆ ของแนนมาหมดแล้ว ผู้ชายคนเก่าของแนนพี่ก็เคยเจอหลายคน พี่ยังคิดเลยนะว่าตัวเองมันโง่สิ้นดี ตามตื้อพีชต่อไปยังมีโอกาสสำเร็จแต่ดันเลือกแนนเพราะคิดน้อยไปหน่อย” “พี่ลภ!” “เอาล่ะ ไม่ต้องเถียงกันแล้ว เราเลิกกันเถอะ พี่รู้ว่าแนนอยากบอกเลิกนานแล้ว แค่ยังหาผู้ชายคนใหม่เกาะไม่ได้” ธนียาหน้าเสีย เธอไม่เคยถูกผู้ชายบอกเลิกก่อน มีแต่เธอที่ทิ้งผู้ชาย “ไม่ต้องแอ๊บใส เรียบร้อยกับพี่หรอก เราสองคนเห็นไส้เห็นพุงกันหมดแล้ว อ้อ เรื่องเงินน่ะ เดี๋ยวพี่จะตามเอากับพ่อของแนนให้ได้ครบทั้งหมดเอง” วัลลภพูดจบก็เดินหันหลัง ธนียารีบวิ่งตามไปที่ลิฟต์ ม่านฟ้ายืนทำหน้าเหวออยู่ข้างวิษณุ ปล่อยให้คนทั้งสองไปเคลียร์กันเอง “รอให้พวกเขาไปก่อนแล้วเราค่อยลงไป” วิษณุหันไปมองหญิงสาว เธอหน้าเจื่อน เหตุการณ์ครั้งนี้เธอเสียภาพพจน์ไปไม่น้อย ทั้งถูกครอบครัวของธเนศพูดเสียดสีและยังสายตาของธเนศที่มองเธอด้วยค

ธเนศยิ้มเขิน “ครับ ผมลืมไป” ชายหนุ่มนั่งมองดู พรรษาที่ฉีกเนื้อหมูใส่จานเล็กๆ ให้แสนรัก เด็กหญิงใช้ส้อมพลาสติกอันเล็กๆ ค่อยๆ ตักเนื้อหมูใส่ปากแล้วเคี้ยวอย่างสุภาพ สายตาของเด็กหญิงจ้องมองธเนศไม่วางตา “ค่อยๆ ทานครับลูก ป๊ะป๋านั่งรอหนูอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่ได้ไปไหน?” พรรษาได้ยินประโยคนั้นของธเนศเธอก็น้ำตารื้น เขาดูจะเมตตาลูกสาวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเบือนหน้าไปมองใบหน้ากลมที่มีเค้าหน้าคล้ายธเนศตรงหน้า อีกไม่ถึงเดือนก็จะครบสัญญาแล้ว เธอไม่รู้ว่าควรจะบอกความจริงกับชายหนุ่มดีหรือไม่? ถ้าเกิดว่าเขาโกรธขึ้นมา อาจจะเกลียดทั้งเธอและลูก แต่ถ้าเขาให้อภัย ขอเพียงยอมรับแสนรักเป็นลูกก็พอ เธอรู้แล้วว่าการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นสำหรับเธออาจจะง่าย แต่เด็กที่ได้ชื่อว่าไม่มีพ่อ ความขาดนี้ยากจะเติมเต็ม ‘จริงอย่างที่พี่แทนบอก อีกไม่นานแสนรักจะต้องรู้ว่าพี่แทนไม่ใช่พ่อที่แท้จริงและเธอต้องรู้สึกเศร้าแน่ๆ’คำพูดของธนายังคงรบกวนจิตใจของธเนศ เขาเองก็สงสัยเรื่องของแสนรักอยู่เหมือนกัน ใบหน้าที่คล้ายกับเขา และยิ่งคล้ายกับหลานสาวของเขาที่เกิดจากพี่ชายฝาแฝดมาก ชวนใ

ราเชนทร์หิ้วไวน์สองขวดไปที่บ้านของพรรษาในกรุงเทพฯ แทนพงษ์ทำกับข้าวรออยู่ ทันทีที่คนรักย่างเท้าเข้าในบ้าน แทนพงษ์ที่แอบอยู่หลังประตูก็โผล่ออกมา ยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บแก้มคนร่างสูงกว่าหนึ่งที “ยินดีต้อนรับครับ ที่รัก” ราเชนทร์ยิ้ม มือหนึ่งเหนี่ยวเอวแทนพงษ์เอาไว้ “รอนานไหมคะ?” “ไม่นานครับ อาหารเสร็จหมดพอดี พี่เชนทร์หิวไหม?” “ข้าวไม่หิวเท่าไหร่? แต่หิวคนมากกว่า” “เช้านี้ทานอะไรมา? วันนี้ปากหวานจัง” “ดื่มไวน์มามั้ง?”​ ราเชนทร์ชูขวดไวน์สองขวดที่เขาหิ้วมาด้วย แทนพงษ์เอียงศีรษะ ยิ้มอายๆ “ที่พี่เชนทร์เอาไวน์มาด้วย คงไม่ได้กะจะมอมให้แทนเมาหรอกนะครับ?” “ดีออกนะคะ พี่จำได้ว่าตอนงานเลี้ยงบริษัท มีพนักงานหน้าตาดีคนหนึ่งเมามาก แอบไปอยู่หลังเสาลานจอดรถ โผเข้ามาปล้ำจูบพี่จนล้มเข้าไปในรถ” “ไม่เอาครับ เรื่องน่าอายแบบนั้น พี่เชนทร์ยังจะจำอีก” ราเชนทร์ยิ้มหวาน “ไม่จำได้ไง? แทนไม่รู้หรอก คืนนั้นพี่นอนไม่หลับ ต้องลุกมาอาบน้ำเย็นตอนดึกๆ ถูกปล้ำจูบขนาดนั้น กว่าจะสงบใจได้ก็นานนะ”