Lahat ng Kabanata ng ชู้ลับประธานร้าย : Kabanata 31 - Kabanata 40

วิษณุกับผู้ช่วยวางของเยี่ยมทั้งหมดลงบนโต๊ะแล้วยกมือไหว้แทนพงษ์กับพรรษา แม้แทนพงษ์จะรู้ว่าวิษณุเป็นเลขานุการคนสนิทของธเนศแต่เขาก็ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้น้องสาวทำหน้าที่แนะนำคนทั้งหมดให้รู้จักกัน “บอสผมกำลังตามขึ้นมาครับ” พรรษายิ้มแหยๆ “คุณเนศมาด้วยเหรอคะ?” แทนพงษ์มองไปยังหลานสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วเอ่ยขึ้นมาลอยๆ“ก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ?” “มันไม่ใช่ธุระของเขานะพี่แทน”​ พรรษาแย้งขึ้น “ทำไมจะไม่ใช่?” วิษณุได้ยินประโยคที่สองพี่น้องทะเลาะทุ่มเถียงกันก็รู้สึกแปลกๆ เขาลอบสังเกตท่าทางของคนทั้งสองแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ผู้ช่วยของวิษณุคิดว่าเป็นเจ้านายของตนจึงรีบเดินไปเปิดประตู ทว่าผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ พรรษามองเห็นแขกที่เพิ่งมาจะถึงก็ยิ้มอย่างเกรงใจ “พี่คิณ พีชบอกแล้วว่าไม่ต้องมาก็ได้ พี่เพิ่งหายจากลองโควิด ไม่ควรมาที่แบบนี้นะคะ เกิดติดเชื้อขึ้นมาจะลำบาก ปอดยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงอยู่” “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พี่ดีขึ้นมาก ดูสิ แข็งแรงแล้ว”

ชายหนุ่มพยักหน้า เขาถอยไปนั่งอยู่ที่โซฟา ดูเธอเตรียมน้ำอุ่นมาเช็ดตัวลดไข้ให้ลูกสาวอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่งเด็กหญิงก็ขย้อนเอาอาหารที่รับประทานเข้าไปออกมาจนหมด พร้อมกับร้องไห้จ้า “ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่เช็ดให้” พรรษารีบเช็ดเนื้อเช็ดตัวและช่วยถอดเสื้อผ้าให้แสนรัก ธเนศที่นั่งดูอยู่ รีบลุกขึ้น มองหาเสื้อผ้าของเด็กหญิง “ในลิ้นชักค่ะ ชุดคนป่วย” ชายหนุ่มรีบไปหยิบตามที่เธอบอก พรรษาใช้มือคลำที่ก้นของลูกสาว มือของเธอสัมผัสได้ว่าส่วนล่างกำลังอุ้มน้ำเอาไว้แน่นก็รีบบอกชายหนุ่ม “เอาแพมเพิร์สมาด้วยชิ้นหนึ่งค่ะ” พอเปลี่ยนแพมเพิร์สและเสื้อผ้าเสร็จ พรรษาก็นำนมไปอุ่นในไมโครเวฟที่ตั้งอยู่มุมห้อง พอเห็นว่านมอุ่นพอดีก็มาป้อนแสนรักทีละน้อย “ดื่มนมก็แล้วกันนะคะ หนูจะได้อุ่นท้อง” เด็กหญิงดื่มนมเข้าไปเกินกว่าครึ่งแก้วแล้วก็หยุด ร้องหาน้ำ คนเป็นแม่ผสมน้ำอุ่นให้ลูกดื่มอีกหลายอึก เด็กหญิงจึงค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้น “นอน....” เด็กน้อยเอนหลังพิงหมอน หลับตาอย่างเหนื่อยอ่อน พรรษานั่ง

พรรษาได้ยินเสียงพูดคุยกันงุงงิงก็รู้สึกตัวตื่น แผ่นหลังกว้างของธเนศบังร่างของเด็กหญิงเอาไว้ ชายหนุ่มกำลังเล่านิทานให้แสนรักฟัง เด็กหญิงส่งเสียงถามโน่นถามนี่อยู่ไม่หยุด หญิงสาวนอนฟังอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่งน้ำตาก็ไหลออกมา เธอรีบยกชายผ้าห่มขึ้นมาเช็ด ‘มาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันจะมาอ่อนไหวอะไรกัน?’ แต่...นี่อาจจะเป็นครั้งเดียวที่ธเนศจะแสดงความอ่อนโยนกับแสนรัก เธอจึงแสร้งหลับต่อไป เด็กหญิงผล็อยหลับไปอีกครั้ง ธเนศจึงเก็บถ้วยและแก้วน้ำ เดินเข้าไปล้างในห้องน้ำ ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนมองแสนรักที่นอนเอียงหน้ามาทางเขา หายใจสม่ำเสมอแล้วมองเลยไปยังพรรษาที่นอนหลับอยู่บนโซฟา อีกสองเดือนกว่า...ผู้หญิงสองคนนี้ก็จะกลายเป็นคนอื่นสำหรับเขา แค่คิด...ธเนศก็ใจหาย และพอคาดไปว่าหลังจากเลิกข้องเกี่ยวกับเขา พรรษาก็อาจจะปลงใจไปกับภาคิณ ประธานบริษัทเอ็มวีพีที่สามารถช่วยเหลือปัญหาหนี้สินของฟาร์มแสนรักและยังยอมรับเด็กหญิงแสนรักด้วย ธเนศก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาเข้าไปนอนตำแหน่งเดิมบนโซฟาและกอดร่างของพรรษาแน่นเข้า หญิงสาวที่ถูกรัดแรงเกือบจะเผลอร้องออกมา

แทนพงษ์กับราเชนทร์รับอาสาดูแลแสนรักในตอนบ่าย คู่รักข้าวใหม่ปลามันไล่ให้พรรษากับธเนศไปเปิดห้องที่โรงแรมข้างโรงพยาบาลนอนพักในตอนบ่ายแล้วค่อยมารับช่วงดูแลแสนรักต่อในช่วงหัวค่ำ แสนรักนอนอยู่โรงพยาบาลจนถึงวันจันทร์ แทนพงษ์กับพรรษาที่ต้องอยู่โยงเฝ้าเด็กหญิงจึงต้องยื่นใบลางานกับเผ่าพงษ์ บ่ายวันจันทร์ แทนพงษ์กับราเชนทร์รับหน้าที่เฝ้าหลานสาว ผู้บริหารหนุ่มถือเอาแท็บเล็ตมานั่งทำงานอยู่ในห้องคนป่วยด้วยก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ประตูห้องคนป่วยถูกเคาะสองครั้งและเปิดเข้าไปในทันทีโดยไม่รอให้อนุญาต แทนพงษ์เห็นแขกที่มาเยี่ยมก็ขมวดคิ้ว “แนน มาได้ไง?” “ก็ได้ยินเผ่าบอกว่าแสนรักไม่สบาย ฉันก็เลยขอมาดูหน่อย” สายตาของธนียาเลยไปยังราเชนทร์ที่นั่งเปิดแท็บเล็ตอยู่มุมห้อง “สวัสดีค่ะคุณราเชนทร์ มาที่นี่ได้ยังไงคะ?” ราเชนทร์ยิ้ม “ผมมารอเนศน่ะครับ เดี๋ยวเนศก็จะมาเยี่ยมแสนรัก”​ ธนียาแทบไม่เชื่อหู เธอมีคำถามอยู่ในหัวเต็มไปหมด เธองงที่ราเชนทร์กับธเนศนัดพบกันที่ห้องผู้ป่วยของแสนรัก “คุณธเนศก็จะมาด้วยเหรอคะ? ทำไมใจดีจัง? แค่ลูกสาวของคู่ค้าป่วย ท่านประธานให

“เชนทร์ มึงอย่าเพิ่งโมโห นั่นมันอดีต ตอนนี้เขาเป็นของมึงคนเดียวนะ มึงใจเย็นๆ” “มึงยังไม่มีเมีย มึงไม่เข้าใจกูหรอกเนศ” ราเชนทร์หันหน้าไปมองยังตึกผู้ป่วยด้วยสายตาแค้นเคือง “เดี๋ยวสิเพื่อน คุยเรื่องพ่อของแสนรักก่อน” “มึงไปสืบต่อเองก็แล้วกัน” ธเนศมองตามแผ่นหลังกว้างของราเชนทร์อย่างอ่อนอกอ่อนใจ ในหัวของเขามีเรื่องของผู้ชายปริศนาที่เป็นพ่อของแสนรักอยู่เต็มไปหมด พอนึกขึ้นได้ ธเนศจึงส่งข้อความไปหาราเชนทร์ ‘มึงหลอกถามแทนให้กูหน่อย กูว่าเขาต้องรู้เรื่องนี้แน่’ แทนพงษ์กลับมาที่ห้องพักอีกครั้งเกือบสามทุ่ม ใบหน้าดูสดชื่นยิ่งกว่าเดิม พรรษาเห็นแล้วก็หัวเราะออกมา “ตกลงกันยังไงคะ? พี่แทนหอมกลับมาเชียว” “พีช!” พี่ชายหน้าสวยของพรรษาส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้แซว “เข้าใจกันแล้วเหรอคะ?” แทนพงษ์มองดูหลานสาวที่หลับสนิท ยิ้มเขินออกมา “อือ เขาไปได้ยินเรื่องของมาร์คมาน่ะ เลยโมโหหึงมากไปหน่อย คนบ้าเอ๊ย! เรื่องตั้งนานแล้วยังจะเก็บมาหึง”​ “ทำไงได้ล่ะคะก็คนมันรักนี่นา?”