ชู้ลับประธานร้าย

ชู้ลับประธานร้าย

last updateLast Updated : 2026-01-27
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
85Chapters
351views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ธเนศทายาทมหาเศรษฐีเคยเป็นจิตรกรแต่ต้องพลิกผันมาเป็นประธานบริษัทเพื่อช่วยงานพี่ชาย เขาเป็นคนฉลาด ทันคน เจ้าเล่ห์และเจ้าคิดเจ้าแค้น คบหาผู้หญิงมากหน้าหลายตาแต่ไม่ยอมให้พวกเธอเป็นแฟน และแล้วโชคชะตาก็นำพาเขามาพบกับเจ้าของฟาร์มวัวนมที่ขาดทุนยับเยินจนต้องเสนอตัวมาแลกเพื่อให้เขาช่วยเหลือด้านธุรกิจ เขาให้เธอเป็นเพียงคู่นอนลับๆ แต่กลับเริ่มหึงหวงเมื่อมีชายอื่นเข้ามาใกล้ ในเมื่อเขาเห็นเธอเป็นสิ่งมีค่าในชีวิต ธเนศก็พร้อมจะใช้ทุกวิธีเพื่อให้ได้ครอบครองเธอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 จนหนทาง

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
85 Chapters
บทที่ 1 จนหนทาง
“เอาจริงเหรอ?” “เราไม่มีทางเลือกแล้วนะพี่แทน”แทนพงษ์เหลือบมองหน้าญาติผู้น้อง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ออกมา “แกอยากกินเขาก็พูดมาเถอะ หล่อมาก แถมยังฟิตและเฟิร์มกว่าเดิมด้วย”พรรษายักไหล่ “โอเค ยอมรับ ส่วนหนึ่งก็อยากล่ะ ได้ไหม?”“ได้ ถ้าเขายังเอาแก” คนเป็นพี่ ยิ้มน้อยๆ“พีชสวย เซ็กซี่ขนาดนี้นี่นะ มีเหรอเขาจะไม่อยากได้”​แทนพงษ์สีหน้าเคร่งเครียด มองผู้ชายที่ถูกพูดถึงซึ่งนั่งอยู่อีกโต๊ะ “สองครั้งแล้วนะ เขาให้เลขาปฏิเสธไม่ยอมพบพีช คราวนี้อย่าให้พลาดล่ะ ไม่รู้ว่าจะเข้าใกล้เขาได้อีกเมื่อไหร่?”“ค่ะ คราวนี้ต้องเสนอตัวเต็มที่”ฟาร์มแสนรักของครอบครัวมุ่งกิจวัฒนากำลังประสบปัญหาด้านการเงิน จนเข้าขั้นวิกฤต ปีนี้โรงงานรับซื้อน้ำนมดิบเจ้าเดิม ปฏิเสธที่จะรับน้ำนมจากฟาร์มของพวกเขา แม้พรรษาจะพยายามออกติดต่อขายน้ำนมให้เจ้าใหม่แต่ก็ยังเหลือน้ำนมจำนวนมากที่ขายไม่ออก เธอรู้มาว่าบริษัทเครื่องดื่มวินเนอร์สนใจจะทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับน้ำนมวัวออกวางจำหน่ายจึงได้พยายามขอเข้าพบท่านประธานบริษัทแต่เขาปฏิเสธหญิงสาวทำหน้าหนาติดต่อมาถึงสองครั้ง เขาปฏิเสธหนที่สองทำให้เธอเธอหัวเสีย แทนพงษ์จึงตามสืบจนได้รู้ว่าธเนศ ท
Read more
บทที่ 2 เงื่อนไขของเธอ
เขาแทบสะอึก เลิกคิ้วขึ้นแล้วหรี่ตาลง มองผู้หญิงสวยเฉี่ยวตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เธอแต่งตัวสวย โชว์เนื้อหนังมังสาเล็กน้อย ชวนให้อยากค้นหา บุคลิกมั่นใจ คำแนะนำตัวของเธอในตอนแรก ฟังดูไม่เหมือนกับคนที่คิดจะขึ้นเตียงกับเขา“เพราะอะไรครับ?” “บอกตามตรงนะคะ ตอนนี้ฟาร์มของฉันตกอยู่ในภาวะวิกฤตด้านการเงิน ก่อนหน้านี้วัวในฟาร์มติดโรคระบาดล้มหายตายไปส่วนหนึ่ง ตอนหลังยังมาถูกปฏิเสธการรับซื้อน้ำนมดิบจากขาประจำทำให้การเงินซวนเซ ได้ยินว่าบริษัทวินเนอร์กำลังมีโปรเจกจะทำผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับน้ำนมวัวก็เลยอยากจะมาเสนอน้ำนมดิบที่ฟาร์มแต่เลขาหน้าห้องของคุณบอกว่ายังไม่ได้เริ่มโปรเจก คุณก็เลยไม่ให้ฉันเข้าพบ” “ติดต่อธุรกิจไม่ได้ คุณเลยคิดจะขายตัวให้ผมเหรอ?” “ก็ไม่เชิงค่ะ ฉันไม่รับเงินจากคุณ แต่จะขอแลกเปลี่ยนเป็นความช่วยเหลือทางธุรกิจแทน” เขากวาดสายตามองผู้หญิงตรงหน้า “ผมเพิ่งเคยเห็นคุณเป็นครั้งแรก คุณก็มาเสนอตัวแล้ว คิดเหรอว่าผมจะตกลงง่ายๆ” เธอถอนหายใจ แต่ยังจ้องตาเขาไม่ลดละ “ฉันรู้ค่ะว่าคุณมีผู้หญิงเข้าหามากมาย สวย เก่ง ร่ำรวย มีทุกรูปแบบ แ
Read more
บทที่ 3 ห้ามเพื่อน
“มึงไปเตือนเกียรติเลยนะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีอย่างที่มันคิด” น้ำเสียงของธเนศเคร่งเครียดนึกถึงข้อเสนอของพรรษาแล้วนึกอยากจะแฉเบื้องหลังโสมมของเธอให้เพื่อนฟัง “ใครจะกล้า? มึงไม่รู้เหรอว่าเกียรติมันรักมันหลงของมันมาเป็นปีแล้ว ตั้งแต่เจอคุณพีช มันก็แสดงตัวจีบเขาทันที เธอสวยมากและก็ไว้ตัวมาก น่าแปลกนะที่เธอไม่ยอมคบกับใครสักคน” “พูดแบบนี้แสดงว่ามีคนมาจีบเยอะสิ?” “ใช่ เท่าที่กูรู้จากปากเกียรติก็มีอยู่สามคน นอกจากมันแล้วยังมีผู้จัดการธนาคาร และก็เจ้าของร้านอาหารใหญ่อีกคน ฟาร์มวัวของเธออยู่ในเขตอำเภอที่มันไปทำงานก็เลยได้เจอกันบ่อย” ธเนศหันไปสบตากับราเชนทร์ เขาแอบเล่าเรื่องที่พรรษามาเสนอตัวให้กับราเชนทร์ฟัง สองหนุ่มเลยไปดึงเพื่อนที่สนิทกับเกียรติกุลที่สุดออกมาจากโต๊ะอาหารและบอกให้เพื่อนคนนั้นไปเตือนเกียรติกุลให้เลิกจีบพรรษา “เชนทร์ กูคงต้องเปิดโปงผู้หญิงคนนี้เพื่อให้เกียรติมันไม่ถลำลึก ผู้หญิงเห็นแก่เงิน เห็นแก่ผลประโยชน์ไม่สมควรจะได้เป็นแฟนของคนดีๆ อย่างมัน” ธเนศหน้าตาเคร่งขรึมเกียรติกุลเป็นคนนิสัยดี เรียบร้อย และสุภาพ หา
Read more
บทที่ 4 ผมตกลง
ราเชนทร์บอกชื่อร้านอาหารกึ่งผับชื่อดังย่านลาดพร้าว ธเนศกดดูการปักหมุดที่เพื่อนส่งมาให้ เขาเดินกลับไปบอกกับพี่ชายฝาแฝดว่ามีธุระด่วน หลานชายตัวน้อยที่รับประทานอาหารอิ่มแล้วหันมาตัดพ้อ “อาเนศ ไหนบอกว่าจะอยู่กับผมครับ?” “ไม่ได้แล้วน้องพืช อามีธุระด่วน เอาไว้วันอาทิตย์อาจะชดเชยให้ก็แล้วกันนะครับ อาจะพาไปเที่ยวสวนสนุกดีไหม?” เด็กชายทำตาโต “ดีครับ คุณพ่อไม่ยอมพาไปสักที สงสัยคุณพ่อจะแก่เกินไปก็เลยไม่ชอบสวนสนุก” ธนาแทบจะสำลักน้ำที่กำลังดื่ม เขาไอแค่กๆ แล้ววางแก้วน้ำลง “พ่อไม่ได้แก่นะครับ พ่อแค่ไม่ชอบไปที่แบบนั้น” เด็กชายหันมาเอียงคอถาม “ไม่ชอบเพราะคุณพ่ออายุมากไป เที่ยวสวนสนุกไม่สนุกแล้วสิครับ” ทักษพรเห็นสามีทำหน้ากระอักกระอ่วนก็หัวเราะ “พี่นาคะ ยอมรับไปเถอะค่ะ ถ้าพี่นาไม่อยากไปสวนสนุกก็ให้พี่เนศพาน้องพืชไปแทนก็ได้” “ได้ๆ พี่ยอมรับว่าพี่แก่ก็ได้ พืชนะพืช หันมาทำร้ายพ่อตัวเองซะงั้น” ธนามองน้องชายที่ดูเหมือนจะรีบร้อน “แกไปเถอะเนศ วันอาทิตย์ค่อยมาพาน้องพืชไปเที่ยว เออ ชวนณัฐกับฟ้าไปด้วยก็ดีนะ จะได้มีคน
Read more
บทที่ 5 ยินยอมพร้อมใจ
“ผมอยู่กรุงเทพฯ ส่วนคุณอยู่ราชบุรี ถ้าให้คุณขับรถมาหาผมสัปดาห์ละสามวัน ดูเหมือนจะทารุณคุณมากไปหน่อย ให้ผมไปหาคุณที่ฟาร์มดีไหม?” พรรษาฟังแล้วหน้าเสีย เธอไม่อยากให้คนรอบข้างรู้เห็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธเนศ ชายหนุ่มสังเกตเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็นึกเคืองเพราะคิดว่าเธอคงไม่อยากให้ผู้ชายที่ตามจีบเธอพวกนั้นรู้เห็นพฤติกรรมเลวๆ ของเธอ “สัญญานี้ ฉันขอปิดเป็นความลับค่ะ ให้รู้กันเฉพาะเรา”“ผมคิดไว้แล้วเชียวว่าคุณเป็นผู้หญิงที่ชอบทำเรื่องงุบงิบ มีความลับซ่อนอยู่เยอะแยะ ราวกับวัวสันหลังหวะ”พรรษาคอแข็ง ส่งสายตาไม่พอใจไปยังธเนศ “แล้วแต่คุณจะคิดค่ะ แต่ความสัมพันธ์ของเราต้องปิดไว้เป็นความลับ ถ้าคุณทำไม่ได้ ข้อตกลงนี้เป็นอันยกเลิก” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “คุณคงไปเสนอโปรเจกกับภาคิณไว้แล้วสินะ ป่านนี้เอ็มวีพีคงจะคิดทำผลิตภัณฑ์จากนมเหมือนวินเนอร์แล้วมั้ง?” หญิงสาวตกใจที่เขามาแอบตามดูเธอ แสดงว่าที่เธอนั่งคุยกับภาคิณในร้านนี้ อยู่ในสายตาของเขา “ค่ะ คุณภาคิณบอกว่ากำลังจะทำโปรเจกนี้อยู่เหมือนกัน ถ้าฉันรอได้” “พรรษา คุณเป็นคนเข้ามาหาผม
Read more
บทที่ 6 คืนแรกของเรา
พรรษาลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ พอแจ้งชื่อ พนักงานก็ยิ้มน้อยๆ “คุณพรรษา มาบันทึกลายนิ้วมือก่อนนะคะ คราวหน้าจะได้สแกนผ่านเข้าประตูหน้าได้เลย” หญิงสาวผ่านขั้นตอนการยืนยันเป็นผู้ร่วมอยู่อาศัยกับเจ้าของห้องหรูแล้วก็กดลิฟต์ขึ้นไปยังห้องพักของธเนศ ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง! เธอกดออดสองครั้ง ก่อนจะกดรหัสเข้าไปข้างใน ธเนศที่นั่งเก๊กท่ารออยู่ที่โซฟาแสร้งเลิกคิ้วหันมามอง “คุณจะเข้ามาอยู่แล้ว ทำไมต้องกดออดด้วย?” “ก็เป็นการเตือนให้คุณรู้ตัวไงค่ะ เกิดคุณกำลังถอดเสื้อถอดผ้าอยู่จะได้รู้ว่ามีคนกำลังจะเข้ามา” “ผมไม่หวงหรอกนะ ยังไงๆ คุณก็จะได้เห็นร่างกายของผมทั้งหมดอยู่แล้ว” เขายักไหล่ เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนผนัง “คุณมาตรงเวลาดีนะ หนึ่งทุ่มเป๊ะ ผมกำลังคิดอยู่เชียวว่าถ้าคุณทำตัวโยกโย้ไม่รักษาเวลาจะต้องปรับให้คุณอยู่ต่ออีกหนึ่งชั่วโมง” หญิงสาวเม้มปาก “คุณกะจะเอาให้คุ้มเลยเหรอคะ?” “อืม...ผมเป็นนักธุรกิจนะ ไม่มีทางยอมค้าขายขาดทุนหรอก” เขาลุกขึ้นเดินมายืนตรงหน้าพรรษา
Read more
บทที่ 7 เที่ยวสวนสนุก
พรรษาลืมตาขึ้นมองเห็นผ้าม่านสีเทาก็ค่อยระลึกได้ว่าตนเองนอนอยู่ในห้องของธเนศ สัญญาระหว่างเธอกับเขาได้เริ่มต้นอย่างแท้จริงแล้ว แสงโคมบนหัวเตียงส่งแสงสว่างไปเกือบทั้งห้อง พลันหญิงสาวก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ได้ ร่างของเธอเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม ท่อนแขนของธเนศรัดใต้ราวนมของเธอไว้แน่น หญิงสาวค่อยๆ ขยับดู เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังหลับสนิทก็วางใจ เธอรีบเข้าไปในห้องน้ำสวมเสื้อคลุมสีขาว ย่องออกมาเก็บเศษขยะที่เขาหย่อนทิ้งไว้ข้างเตียงนอน แล้วออกไปห้องรับแขก เธอเก็บซากถุงยางอนามัยและทิชชูในถุงขยะใบน้อยใส่ถุงดำอันเล็กขมวดปมมัดจนแน่นหนา หาผ้ามาเช็ดโซฟาจนแน่ใจว่าสะอาด เก็บขวดไวน์ไปทิ้งใส่ขยะ หยิบแก้วไวน์ไปล้างแล้วคว่ำไว้ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็พ่อลมหายใจฟู่ออกมา “คุณตื่นเร็วดีนี่” เสียงของธเนศดังอยู่ข้างหลัง พรรษาสะดุ้ง หันกลับไปก็เห็นชายหนุ่มสวมกางเกงขาสั้นตัวเดียวใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กยกขึ้นเช็ดผมที่เปียก ช่วงอกที่แน่นด้วยซิกแพ็กของเขาชวนให้เธอคิดลึก หญิงสาวหน้าแดงเมื่อเขามองมาคล้ายกำลังสำรวจเรือนร่างของเธอ “ค่ะ ฉันต้องตื่นไปทำงานที่ฟ
Read more
บทที่ 8 ไม่ได้นัด
เด็กชายสองคนขึ้นรถปุ๊ปก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงของทั้งสองเจื้อยแจ้วจนผู้ชายสามคนไม่ได้สงบหู พอถึงสวนสนุกคนที่เห็นต่างประหลาดใจกับการที่ชายฉกรรจ์หน้าตาดีสามคนพาเด็กชายสองคนมาเที่ยวสวนสนุก เด็กชายทั้งสองมีกระเป๋าคาดอกใบเล็กใส่เงิน นามบัตรของธเนศ ผ้าเช็ดหน้าและทิชชู “ถ้าหลงทางหรือหาอาไม่เจอ ให้เอานามบัตรนี่ให้เจ้าหน้าที่ดูนะ เขาจะได้โทรตามอาได้”​ “พวกเรามีโทรศัพท์อยู่นะครับ” “เราต้องเผื่อเอาไว้นะครับ เผื่อโทรศัพท์ของน้องพืชหรือทิกเกอร์เกิดใช้ไม่ได้ขึ้นมา นามบัตรนี้จะช่วยได้ อาให้พี่นิวเคลือบเอาไว้แล้วต่อให้โดนน้ำก็ไม่เปียกครับ” เด็กสองคนพยักหน้ารับแล้ววิ่งนำหน้าเมื่อผ่านเข้าประตูสวนสนุกไปได้ ธเนศเดินตามหลังไปช้าๆ เด็กชายสองคนอยากนั่งรถไฟของเล่น “ให้พี่นิวพาขึ้นนะครับ เดี๋ยวอาไปซื้อกาแฟมานั่งรอตรงข้างๆ รั้วนี่” “ได้ครับ อาเนศตามสบาย” คนเป็นอาหัวเราะหึๆ เป็นเขาต่างหากที่ต้องบอกให้เด็กชายสองคนไปเล่นเครื่องเล่นได้ตามสบาย “ครับผม เชิญครับคุณพืช คุณทิกเกอร์”​ เขาผายมือล้อเลียน
Read more
บทที่ 9 จับปลาสองมือ
พอโบกมือส่งหลานชายไปกับเลขาหนุ่มทั้งสองแล้ว ธเนศก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามทิศทางที่วิษณุบอก ‘ไม่โกรธ ไม่โมโห ไม่รู้สึกอะไร’ ท่านประธานหนุ่มท่องในใจถี่ยิบ เขากวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณซุ้มไอศกรีมใหญ่ที่อยู่ข้างรูปปั้นหมียักษ์แต่กลับไม่เห็นร่องรอยคนที่ตามหา ธเนศหัวเสียเล็กน้อย แต่พอประเมินจากที่พรรษาพาลูกสาวมา เธอย่อมไม่พาลูกสาวไปเล่นเครื่องเล่นที่ผาดโผน เด็กผู้หญิงน่าจะไปนั่งม้าหมุนหรือไม่ก็ชิงช้าสวรรค์ ธเนศตรงไปยังม้าหมุนเป็นที่แรก และก็ไม่ผิดหวัง พรรษากำลังยืนประคองลูกสาวที่กำลังนั่งอยู่บนรูปปั้นม้า เธอกำลังหันไปยิ้มกับผู้ชายที่ประคองเด็กหญิงอีกคนอยู่ข้างๆ ‘ภาคิณ พาเด็กที่ไหนมาอีกล่ะนั่น? หมอนี่ยังโสดไม่ใช่เหรอ?’ ธเนศมัวแต่หงุดหงิดกับคนที่อยู่บนม้าหมุนจนเกือบจะไปชนผู้ชายข้างหน้า พอเขาเห็นเสื้อก็ชะงักแล้วรีบถอยหลังหลบสองสามครอบครัวที่กำลังพูดคุยกัน แทนพงษ์ยืนกอดอกมองดูหลานสาวด้วยความสุขใจ รอยยิ้มกว้างและการโบกไม้โบกมืออย่างร่าเริงของแสนรักราวกับเป็นพลังวิเศษให้เขาลืมความทุกข์ใจไปได้ “ระวังนะแสนรัก เ
Read more
บทที่ 10 ชวนหัวเสีย
ช่างเป็นเช้าวันอาทิตย์ที่ชวนให้หัวเสีย ธเนศลุกจากโซฟาสะบัดผ้าห่มออกด้วยความหงุดหงิดเดินหน้าตึงเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำใกล้ห้องรับแขก พอกลับออกมานั่งที่โต๊ะอาหาร พรรษาก็เอากาแฟมาเสิร์ฟพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ฉันอิ่มแล้ว ขอกลับก่อนนะคะ”​ เขาทำตาขวาง แต่เธอก็ไม่นำพา ยังคงเดินลิ่วออกจากประตูคอนโดโดยไม่เหลียวหลัง ธเนศนึกเขม่นเข่นเขี้ยว เขาตั้งท่าจะเค้นความจริงเรื่องเธอกับภาคิณแต่คงเป็นเพราะสัปดาห์นี้เขาเร่งโปรโจกผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับนมจนไม่ได้หลับได้นอนอย่างเต็มที่ มิหนำซ้ำยังไปตากแดดและอยู่ในสวนสนุกที่อากาศอบอ้าวทั้งวันทำให้อ่อนเพลียถึงกับเผลอหลับไปจนถึงเช้า ‘ยังมีคืนนี้อีกพีช อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้นอน’ สายวันนั้น ท่านประธานแห่งวินเนอร์ย่างเท้าลงมาห้องฟิตเนส เดินสลับวิ่งและยังออกกำลังกล้ามแขนอย่างแข็งขัน หลังรับประทานอาหารเที่ยงพักอีกครู่ใหญ่ก็ไปลงสระว่ายน้ำในคอนโดมิเนียม หญิงสาวหลายคนไม่เคยเห็นเขาถึงกับมองตามด้วยความสนใจ รูปร่างสูงที่มีกล้ามเนื้อพอดีทำให้สัดส่วนของเขาดูคล้ายกับนายแบบมากกว่าจะเป็นนักธุรกิจ ส่ว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status