All Chapters of พระรามอย่าร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

-เช้าวันต่อมา-“อื้อ...” เสียงเล็กในลำคอของฉันดังขึ้น ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะบิดขี้เกียจเหมือนเช่นทุกวัน ดวงตากลมค่อย ๆ มองดูเพดานในห้อง แต่ดูแล้วไม่ค่อยคุ้นตานัก และเพราะตอนนี้ยังงัวเงียฉันเลยไม่ได้สนใจ“สายแล้ว วันนี้ไม่มีเรียนหรือไง”“ขออีกสิบนาทีนะคะพ่อ” เมื่อคืนดื่มหนักมาก แต่พอคิดไปคิดมา ฉันกลับมาบ้านได้ไง อีกอย่างพ่อก็มาปลุกฉันเนี่ยนะ แทบไม่อยากจะเชื่อ“พ่ออะไร” นั่นเสียงใครฟังแล้วไม่ใช่เสียงพ่อเลยสักนิด พอเริ่มรู้สึกตัวก็มองดูบนกำแพงห้องอีกครั้ง ในห้องนอนหรูหราถูกประดับตกแต่งสไตล์คลาสสิคโทนสีดำแต่แค่โทนสีห้องยังไม่ทำให้ฉันตกใจเท่ากับรูปที่ติดบนฝาผนัง มันเป็นรูปพี่พระราม ฉันมาอยู่ที่ห้องเขาได้ไงฉันรีบดีดตัวขึ้นมาเร็วมากก่อนจะเห็นว่าตอนนี้คนตัวสูงกำลังยืนมองหน้าฉันอยู่โอ้โฮ ไม่รู้ว่าต้องตกใจอะไรก่อนเลย เพราะตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาเหลือแค่ผ้าเช็ดตัวที่พันไว้แบบหมิ่นเหม่ ถ้าเกิดมันหลุด ฉันคงต้องตายอยู่ตรงนี้เขากำลังเช็ดผมที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ น้ำที่หยดลงมาจากเส้นผมไหลลงไปตามหน้าอก นั่นซิกซ์แพ๊กแล้วก็กล้ามหน้าท้องเป็นมัด ๆ รวมไปถึงกล้ามข้างล่างที่ดันผ้าขนหนูออกมา กรี๊ดด

ว่าแล้วฉันก็แกะมือเขาออกก่อนจะหมุนตัวหันหน้าออกมา แต่ทว่าแขนแกร่งของเขาก็รวบกอดเอวของฉันเอาไว้เขาขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวโตอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็จับฉันนั่งลงบนตัก เขานี่มันคนขี้อ่อยชะมัด ชอบใช้สายตาล่อเสือล่อตะเข้ อยู่เรื่อย“พี่กอดหนู เสียผีนะคะ”“หึ เดี๋ยวไปขอเลยดีไหม” ฉันยิ้มแก้มแทบจะแตก เอวาตายแล้วค่ะ ใครก็ได้มาเก็บด้วย ไม่ไหว ใจไปหมดแล้ว“พี่อย่าล้อเล่น หนูมีเรียนค่ะ” ขืนยังอยู่แบบนี้ จากที่ไม่เสียตัวก็อาจจะเสียขึ้นมาจริง ๆ ดูสิมือเขาเลื้อยไปก็เลื้อยมาอยู่นิ่งที่ไหนกัน“กลัว”“หนูเปล่ากลัวนะคะ แค่ไม่อยากทำพี่ใจแตก”“บางทีพี่ก็อยากแตก”“อะ อะไรแตก”“ใจไง คิดอะไรหืม” คนบ้า เอวาแกนี่มันบ้าชะมัดเลย ฉันควรเลิกพูดสองแง่สองง่ามกับเขาสักที แล้วยิ่งในสถานการณ์แบบนี้คิดว่าควรหยอดเขาแค่พอประมาณ ถ้ามากเกินไปอาจจะลึกซึ้งไปกว่าแค่จับต้นขา“ลูบขาหนูขนาดนี้ หนูคิดแล้ว”“คิดอะไร”“คิดว่าพี่เป็นคนดีจริงไหม”“แล้วหนูคิดว่าไง”“ก็ดีนะคะ ดีนิดหน่อย” จะให้พูดเต็มปากว่าดีหมดก็ไม่กล้า เพราะฉันยังรู้จักเขาไม่มากพอ แต่ถ้าหน้าตาคือดีมาก แค่หน้าตาก็กินขาด“หึ อย่าไว้ใจผู้ชาย”“แล้วหนูไว้ใจพี่ได้ไหม พี่

-อีกด้าน-“พี่ถามทำไมคะ” เธอเอ่ยถามก่อนจะขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว ไม่ตอบว่ารู้หรือไม่ แต่ถามว่ามีอะไร แสดงว่าต้องรู้แน่“เปล่าค่ะ พี่แค่อยากรู้”“พี่ไม่รู้เหรอคะว่าเขาเป็นใคร” เอวาเอ่ยถามผมกลับ แล้วถ้าผมรู้ผมจะถามทำไมยัยเด็กแสบ แต่ผมสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่าง ตั้งแต่ที่ผมเอ่ยถามเอวาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป“พี่ไม่รู้ค่ะ หนูรู้ใช่ไหมคะ” เอวาถอนหายใจก่อนจะหันมาแล้วกำลังจะตอบผม แต่ทว่าจู่ ๆ เสียงประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก แล้วจากนั้นก็มีคนเดินเข้ามาจากนั้นบทสนทนาของผมกับเอวาก็หยุดไป จะให้ผมบอกว่าตามหาผู้หญิงคนนั้นเพราะเผลอนอนด้วย ก็ไม่ได้หรือเปล่าวะ เดี๋ยวหาว่าผมมั่วอีก เสียภาพลักษณ์หมดจากนั้นไม่นานเอวาก็เดินมาถึงห้องก่อนจะหันหน้ามองผม แล้วยิ้มให้บาง ๆ ผมหันมองดูเลขห้องก่อนจะมองหน้าเอวาอีกครั้ง“อยู่ห้องนี้เหรอ”“ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ”“เปล่า ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เข้าห้องกันเถอะ” ผมเอ่ยบอกคนตัวเล็ก ก่อนที่เอวาจะหันมองมา เธอทำสีหน้าคิดมากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามผม“พี่จะเข้าไปจริง ๆ ใช่ไหม”“ทำไม หรือว่าแฟนอยู่ห้อง”“เปล่า หนูมีแฟนที่ไหนกันเล่า” เธอรีบบอกผมอย่างลนลาน กลัวอะไรยัยเด็กแสบ หรือกลัวว่าผมไม่เชื่องั

@ตึกคณะวิศวะฉันวิ่งไปเข้าห้องเรียนก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ลิลลี่กับบาสนั่งรออยู่แล้ว จึงรีบเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว“อาจารย์เช็กชื่อยัง”“ยัง พึ่งเข้ามาก่อนแกเมื่อกี้” ฉันถอนหายใจโล่งอกไปที ก่อนจะหันมองดูหน้าเพื่อนที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่“อะไร”“เมื่อคืนแกกลับถึงบ้านกี่โมง ฉันโทรหาก็ไม่ติด” ฉันก็ไม่รู้ว่ากี่โมง แต่ที่แน่ ๆ นอนคอนโดผู้ชาย แต่ว่าไม่พูดจะดีกว่า“ก็ไม่นาน หลังแกแป๊บเดียวมั้ง ว่าแต่แกเถอะ มีรอยตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย ยังอยู่ครบสามสิบสองใช่ปะ” ฉันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะดูจากการที่ลิลลี่กับพี่สงครามต่อสู้กันแล้ว น่าจะต้องมีเลือดออกกันบ้างแหละ“ฮ่า ๆ แกก็เว่อร์ เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”“น่ากลัว เขาดูดุมาก” จริง ๆ ต่อให้หล่อมากแค่ไหนแต่ดุแบบนี้มันก็น่ากลัวอยู่ดี แต่พอเห็นลิลลี่ยิ้มได้ฉันก็โอเค และไม่นานจากนั้นพวกเราสามคนก็เริ่มเรียนกันต่อ-เวลาต่อมา-“สมุดรายชื่อฉันล่ะ” ฉันยื่นมือไปขอสมุดล่าลายเซ็นจากเพื่อน แต่ทว่าลิลลี่กลับยิ้มแห้ง ๆ แล้วกะพริบตาปริบ ๆ มองฉัน“หรือแกทำหาย” แม่เจ้า รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาทันที ก่อนที่บาสจะขยับหันหน้ามามองอย่างนึกสงสัยไปกับฉัน“หายนี่โดนทำโทษแน่”

จากนั้นพี่เอเดนก็หันไปราวกับไม่ได้สนใจจะแกล้งพี่พระรามอีก แต่ฉันก็ยังเหลือบมองเขาอยู่ ขนาดว่าโกรธก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิม“พระราม ทานข้าวกันไหม” จู่ ๆ ก็มีเสียงของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่สุดหล่อของฉันจะหันไปมอง“ไม่ว่าง ไว้คราวหลังนะ” พ่อคนมารยาทดีและมีน้ำใจของฉัน บางทีก็มีจิตไมตรีเกินไปนะ“อืม งั้นคราวหลังก็ได้” พวกรุ่นพี่เหลือบมองดูฉันด้วยสายตาที่สงสัย พอเห็นแบบนั้นฉันก็รีบยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่จะบอกว่าสายตาที่พวกเธอส่งมาไม่เป็นมิตรกับฉันเลยสักนิด“มองอย่างกับจะจับหนูหักเป็นชิ้น ๆ ทำไมรุ่นพี่ดุจัง”“พี่ไม่ดุ”“ดีกว่าพี่สงครามนิดเดียว” ฉันยิ้มให้เขาก่อนที่จะรีบเดินไปหาลิลลี่ทันที อยู่ใกล้พ่อคนหล่อสุดฮอตไม่ได้เลย หัวจะหลุดจากบ่าเอาง่าย ๆ“ขอนั่งแยกโต๊ะนะคะ กลัวกินข้าวแล้วมีคนมอง” ลิลลี่เป็นฝ่ายพูดขึ้นเพราะตอนนี้ก็มีสายตาของใครหลายคนมองมาทางนี้แล้ว“อืม” โชคดีที่วันนี้สองคนไม่ทะเลาะกัน พวกฉันก็เลยสบายใจไปหนึ่งเปลาะ จากนั้นพวกเราก็แยกกันนั่ง แล้วบาสก็มองหน้าฉันกับลิลลี่“เป็นแฟนกับพวกรุ่นพี่ ไม่ปวดหัวหรือไง”“ถามไอ้ลี่เลย ไม่ใช่เรา”“ไอ้ไม่ใช่เรานั่นแหละหนักกว่า” หนักตรงไหน ฉัน