Todos los capítulos de พระรามอย่าร้าย: Capítulo 1 - Capítulo 5

INTRO“อื้อ” เสียงอู้อี้เบา ๆ ดังลอดออกมาจากลำคอเล็ก ก่อนที่เปลือกตาสวยของเอวา จะค่อย ๆ เปิดขึ้นเพื่อรับแสงตะวัน แสงแดดยามเช้าในวันใหม่ มักเป็นจุดเริ่มต้นของความหวังสำหรับใครหลายคน รวมถึงเธอด้วยแต่ทว่า...“อ๊ะ เจ็บมาก” ทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปจากเดิม เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอกันแน่สายตาที่พร่ามัวเริ่มกะพริบแล้วมองเพดานที่มีสีสันต่างไปจากเดิม ยิ่งมองกลับยิ่งรู้สึกไม่คุ้นเคย จนดวงตากลมต้องหันสายตาไปอีกทางเพื่อสำรวจสิ่งอื่นและทันใดที่สายตาของเธอมองไปอีกทาง เธอก็เจอเข้ากับบางอย่าง ที่ทำให้หัวใจของเธอแทบทะลักออกมา‘นั่นใคร’ เป็นคำถามที่กำลังตีวนในหัวของเธอ ตอนนี้แม้ว่าใจเจ้ากรรมจะเต้นอย่างรุนแรงเอามาก ๆ แต่เธอยังคงพยายามใช้สายตาในการสำรวจชายผู้นั้นอย่างพิจารณา มองแล้วมองอีกเธอเห็นแค่แผ่นหลังแกร่งของผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งเป็นใครจากไหนก็ไม่รู้ นอนอยู่ข้าง ๆ ในท่าคว่ำหน้าและหันหลังให้แต่ที่ดูสะดุดตาไปมากกว่านั้น คือรอยสักรูปแปลก ๆ ที่ดูน่ากลัวเต็มแผ่นหลัง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออก ว่าทำไมตัวเองถึงมานอนอยู่บนเตียงกับผู้ชายคนนี้ได้ถึงจะพยายามใช้ความคิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไร แ

และทั้งหมดนั้น ก็คือเรื่องราวของครอบครัวฉันเอง ฉันชื่อ เอวาเอวารินทร์ โสภิตาธารากูล ฉันเกิดมาในตระกูลที่มีเงินทอง ทรัพย์สมบัติจากบรรพบุรุษเก่าแก่ พ่อกับแม่ถูกคลุมถุงชนแต่งงานจนมีฉันเป็นสัญญาใจ แต่ฉันว่าน่าจะเป็นสัญญาแค้นมากกว่า เพราะเมื่อพ่อมีฉันปุ๊บ เขาก็เอาแต่หาเมียน้อยเข้าบ้านไม่หยุดหย่อน ราวกับคนเก็บกด ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมพ่อไม่เคยให้เกียรติแม่บ้าง แต่แม่ก็เฉยชากับพ่อมากเสียจนไม่อาจคาดหวังคำตอบใด ๆก็คนไม่รักกันสุดท้ายก็แบบที่เห็น จนสุดท้ายแม่ฉันก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็มีผู้หญิงเข้ามาเรื่อย ๆแต่นั่นก็ยังไม่เลวร้ายเท่ากับการที่พ่อพายัยแม่มดวดีไปจดทะเบียนสมรส ซ้ำยังเสนอหน้าไปจดทะเบียนรับลูกของนางแม่มดเป็นบุตรบุญธรรมด้วย ตั้งแต่นั้นมาความวิบัติในครอบครัวจึงได้บังเกิด เพราะจากนั้นชีวิตของฉันก็น้ำเน่ายิ่งกว่านางเอกในละคร โชคดีที่ตอนแม่แต่งงานกับพ่อ ปู่ได้ทำสัญญาว่าทรัพย์สินทุกอย่างจะต้องเป็นของฉัน พ่อกับแม่จะไม่มีใครมีสิทธิ์ในสมบัติของตระกูลสักคน แต่เงินที่หามาได้หลังจากนั้นก็แล้วแต่พวกเขาฉันเลยใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ส่วนบริษัทที่พ่อเป็นผู้บริหาร ฉันไม่ก้าวก่า

-อีกด้าน-แสงแดดอุ่นที่ส่องแยงเข้าตา ทำให้ดวงตาที่กำลังขยับขึ้นรู้เวลาในเช้าวันใหม่ ผมที่นอนกอดหมอนอยู่ก็หันไปมองดูที่นอนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ไม่มีใครนอนอยู่แล้วของขวัญที่เพื่อนส่งมาให้ก็ใช้ได้ไม่เลว แต่ว่าก็ว่าเถอะ เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นดูไม่เป็นงานห่าอะไรเลย ไอ้เอเดนมันไปขุดจากไหนมากันผมขยับตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเสยผมที่ปรกใบหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่พอก้มมองดูหน้าอกที่มีรอยเล็บข่วน เพิ่งเห็นว่าแดงมาก ผมสำรวจตัวเองสักพักก่อนจะขยับดึงผ้าห่มสีขาวออกจากตัว จึงทำให้เห็นรอยเลือดที่ติดอยู่บนที่นอน‘เชี่ย’ ผมต้องฝันไปแน่ ๆไอ้เอเดนมันไม่เคยส่งแบบนี้มาให้ผมเลยสักครั้ง เพราะปกติเด็กมันต้องผ่านคิวซีก่อน ยิ่งได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจแต่ทว่าในตอนที่ผมกำลังใช้ความคิดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที ผมขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา(เช้านี้มีเรียนนะมึงอย่าสาย)“เออ รู้แล้ว โทรมาแต่เช้ามีเรื่องแค่นี้”(เมื่อคืนหนักหรือไง เสียงดูเหมือนคนไม่มีแรง)“มึงส่งใครมา”(ทำไม ติดใจเหรอ)“สัส กูถามมึงก็แค่ตอบ ไม่ต้องย้อนกู”(ครับ เด็กมึงไง)“สัส กูไม่มีเด็ก ใครวะ” ไอ้นี่ก็วอนให้ผมด่ามันอย