All Chapters of พระรามอย่าร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“พี่คะ หนูว่ามันไม่...”“อ้าค่ะ” สุดท้ายก็ไม่พ้นทำตามเขาเช่นเดิม คนตัวสูงมองดูความสวยสดที่กำลังเบ่งบานอยู่ตรงหน้าเขา ร่องรักสีสวยสดช่างงดงามราวกับดอกไม้ที่ถูกดูแลมาอย่างดี“หนูสวยมาก รู้ตัวไหม”“อื้อ พี่ห้ามพูด หนูเขินนะ” คนตัวเล็กเลื่อนไปดึงหมอนขึ้นมาปิดหน้าไม่ให้เขามองเห็นความเขินอาย แต่ทว่ากลับโดนมือหนาคว้ามันแล้วโยนทิ้งหมดไป“ไม่อยากเห็นตอนพี่กินหนูหรือไง”“คนบ้า หนูไม่ให้ทำแล้วนะ” กรี๊ด ทำไมเขาต้องพูดด้วย เรื่องแบบนี้เขาไม่ต้องพูดก็ได้“หนูไม่อยากลอง ตรงนี้ของพี่เหรอ” ลมหายใจของเขากระทบเข้ากับส่วนที่อ่อนไหว จนเอวาแทบจะหายใจไม่ออก เขาจะวนเวียนอยู่ตรงนั้นไม่ได้นะ เพราะเสียวเกินไป แค่เขาพูดเสียงกระเส่าเธอก็ร้อนเร่า ๆ อยู่ข้างใน“พี่คะ หนูว่า”“พี่อยากเลียตรงนี้ ได้ไหมคะ” อย่าถามเพราะเธอไม่รู้ ต่อให้บอกเขาว่าไม่ได้ เขาจะหยุดไหมล่ะ แต่ทว่าใบหน้าคมเหมือนจะไม่ได้รอฟังคำตอบเขาจูบลงบนเรียวขาอ่อนจนคนตัวเล็กตัวสั่นระริก เขาจะทรมานเธอมากเกินไปแล้วหรือเปล่า“อื้อ พี่ทำเลยได้ไหม”“ได้ค่ะ หนูอยากโดนพี่กินแล้วใช่ไหม”“มะ ไม่ใช่นะ” เธอหมายถึงให้เขาทำเลย แต่ทว่าเขากลับอยากกลั่นแกล้งเธอโดยการแยกขา

“อื้อ” เสียงครางดังขึ้นในลำคอเล็กพร้อมกับกอดคอเขาเอาไว้จนแน่น แต่ทว่าพระรามยังคงจูบเธออย่างลึกซึ้ง เขาไล่ต้อนน้ำหวานจากโพรงปากเล็กอย่างไม่หยุดหย่อนตอนนี้เธอเป็นของเขาแล้ว ดังนั้นใครก็ห้ามยุ่งกับเธอไม่ได้อีกต่อไป แท่งร้อนที่แช่อยู่ในช่องทางคับแคบเริ่มขยับเข้าออก จากเชื่องช้าก็เริ่มไต่ระดับความเร็วขึ้น“แน่นมากเด็กดีของพี่ พี่ขยับแรงกว่านี้ได้ไหมคะ” เอวาพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบกลับเขา ก่อนที่เอวสอบจะเพิ่มความหนักเข้าไปด้านในอย่างเน้น ๆ“อ๊า อะ” ลำรักที่สอดเสียดเข้าไปจนเต็มลำรัก กระทบเข้ากับผนังด้านในของเธออย่างจังจนเอวาต้องขยับตัวหนี แต่ทว่าพระรามกลับจับเอวคอดของเธอยึดไว้ก่อนจะสาดความดุดันเข้าไปด้านในอย่างหนักหน่วง“อ๊ะ อะ พะ พี่คะ หนูจุก อ๊า” ร่างบางโยกคลอนจนครางเสียงดังกระท่อนกระแท่น หน้าอกสวยดิ้นกระเพื่อมไปตามการกระแทกเข้าไปอย่างหนักหน่วงจนมือหนาอดไม่ได้ที่จะขยำมันแรง ๆเอวารู้สึกจุกแน่นทุกครั้งที่เขากระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง เธอเลื่อนมือไปจับลำแขนของเขาที่เต็มไปด้วยกล้ามมัดลำใหญ่ ยิ่งเขากระแทก เธอก็ยิ่งขยำแขนเขาแรงขึ้น“อ๊า พี่คะ เบา ๆ” แค่ได้ยินเสียงหวานเรียกร้อง เขาก็ยิ่งแทบคลั่ง เ

“คนบ้า อันนี้เขาไม่เรียกว่านิดค่ะ ดูนี่” ฉันดึงผ้าห่มลงก่อนที่หน้าอกของฉันที่เต็มไปด้วยร่องรอยจะถูกเขามองเห็น รวมไปถึงหน้าอกอันใหญ่โตที่ทำให้เขายิ้มกริ่มออกมา“หนูให้พี่ดูรอยนะ”“ค่ะ พี่ดูอยู่นี่ไง” ดูบ้าอะไรมือขยำนมฉันขนาดนั้น หน้าตาไม่ได้บ่งบอกตัวตนจริง ๆ เขาดูหื่นกว่าที่ฉันคิดไว้ ฉันว่าฉันก็หื่นแต่ไม่เท่าเขาหรอก“อ๊ะ คนบ้า อย่าบีบ” ฉันจับมือของเขาเอาไว้เพราะไม่งั้นก็จะเอาแต่บีบ ๆ ขยำ ๆ เต้าฉันอยู่แบบนั้น อีกหน่อยคงยานไปถึงเอวแล้ว แบบนี้ต้องเรียกค่าซ่อมแซมแล้วนะ“จับนิดเดียว”“ไม่เอาแล้วนะคะ วันนี้มีเรียนด้วย” ฉันจับมือเขามาลูบ ๆ ก่อนจะหันไปกอดเขาแล้ววางคางเล็กไว้บนหัวไหล่กว้างเขายังหล่อเหลาเหมือนวันแรกที่เจอไม่มีผิด แต่ที่เปลี่ยนไปคือมือไม้ที่ไม่เคยแตะต้องฉันตอนนี้ลูบ ๆ คลำ ๆ สอดได้คงสอดไปแล้ว“ลาไหม”“แน่ะ ทีวันก่อน บอกหนูให้ตั้งใจเรียน อย่าขาดเรียน แล้วทำไมตอนนี้จะให้หยุดเรียนได้คะ” เขายิ้มก่อนจะมองดูฉันแต่ก็ไม่พูดอะไร คงไม่รู้ว่าจะแก้ตัวยังไงมากกว่า“อุ้มหนูไปอาบน้ำค่ะ บี๋” ฉันว่าพร้อมกับบีบจมูกโด่ง ๆ ของเขาอย่างรู้สึกมันเขี้ยว จะแซวให้เข็ดเลยคอยดู“ไอ้แสบ”“ก็แสบจริง” ฉันยิ้มก

“คือว่าตอนที่พี่ตื่นมาก็เจอป้ายชื่อ พอให้คนไปสืบก็เลยรู้ว่าเจ้าของป้ายชื่อนั้นคือดาริน แล้วเธอก็น่าจะเป็นคนที่อยู่กับพี่คืนนั้น แต่พี่ก็พึ่งรู้เลยนะคะ แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรกับดารินเลยค่ะ”“พี่จะบอกว่าพี่ไม่คิดอะไรกับคนที่นอนด้วยคืนนั้น” เขามีท่าทีลังเลอยู่เล็กน้อย แต่ทว่าก็กะพริบตาปริบ ๆ ราวกับว่ากลัวที่จะตอบ“เอาความจริง พี่ไม่ต้องกลัวหนูโกรธค่ะ หนูมีเหตุผล”“จริงนะ” ฉันพยักหน้าให้เขาอย่างจริงจัง จนเขามั่นใจที่จะกล้าพูด ฉันเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว แค่เขายอมพูดความจริงทุกอย่าง ฉันก็พร้อมรับฟัง“พี่ไม่รู้ค่ะ แต่ว่าคืนนั้นพี่น่าเป็นผู้ชายคนแรกของเขา พี่ก็เลยรู้สึกว่าพี่ควรรับผิดชอบอะไรสักอย่างในความผิดพลาดนั้น” และฉันก็ได้รู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้เกิดเรื่องแบบนั้น“พี่ก็เลยจะรับผิดชอบดาริน” เข้าทางมันสิ โชคดีที่มันไม่รู้เรื่องนี้ ไม่งั้นตายห่ากันพอดี“แต่พอพี่เจอหนูพี่ก็ไม่คิดจะสนใจผู้หญิงคนไหนอีก พี่รักหนูจริง ๆ นะ” แต่แทนที่จะได้คำตอบ กลับได้คำว่ารักกลับมาซะงั้น จากที่ทำหน้าเครียดฉันได้แต่อมยิ้มต่อให้เขาจะเป็นคนแรกของฉันหรือคนที่สองก็ตาม สุดท้ายสุดหล่อของฉันก็ยังแสนดีเหมือนเดิม

ฉันจับกระเป๋าที่มีป้ายชื่อของดารินอยู่ในนั้น ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกใจสั่น ๆ ตกลงเรื่องราวก่อนหน้านั้นมันคืออะไรกันแน่ หรือเสี่ยคนนี้ คือคนที่มันบอกว่าฉันนอนด้วยนะ“แต่เสี่ยไม่เห็นใครไปเลยสักคน”“แต่รินไปจริง ๆ นะคะ รินยังเรียกเสี่ยเทพอยู่เลย แล้วเสี่ยก็ไม่ได้เปิดไฟ สงสัยว่าจะเมาด้วย” เออ พอพูดแบบนี้ก็เหมือนที่พี่รามพูดเด๊ะ ๆ ในห้องมันมืด เขาได้ยินแค่เสียงว่ามีคนเดินมาส่งฉันแล้วก็ออกไป“มึงเอาคีย์การ์ดห้องให้ดารินดูว่าใช่ห้องนี้หรือเปล่า” จากนั้นฉันก็เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขายื่นคีย์การ์ดให้ฉันเลยรีบขยับตัวเข้าไปมองดูใกล้ ๆ ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้มีคีย์การ์ดวางอยู่บนโต๊ะ 2 ใบ แน่นอนว่ามันมีเลขห้องและชื่อของโรงแรมติดอยู่“3216” ดารินมีท่าทีอึกอักอยู่เล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวไปจับมือของป้าวดีเอาไว้ราวกับคนที่เริ่มกลัวอะไรสักอย่างตอนนี้มันคงรู้แล้วว่าที่ส่งฉันไปไม่ใช่ห้องนี้ งั้นแสดงว่ามันคงรู้แล้วว่าฉันไม่ได้นอนกับไอ้เสี่ยคนนี้“ขอตัวสักครู่นะคะ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ค่ะ” จากนั้นดารินก็ลากป้าวดีออกไปคุยซุบซิบกันอยู่ตรงระเบียงด้านนอก พวกมันสองคนมองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเข้าไปที่มุมหลังบ้าน