All Chapters of พระรามอย่าร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

“แก! พี่พระรามหล่อมาก” ดารินยิ้มกริ่มหลังจากตามติดเขามานาน จู่ ๆ วันนี้ก็สามารถเข้าไปทำความรู้จักกับเขาได้สำเร็จ“แกทำยังไงต่อ เขาดูสนใจอย่างอื่นมากกว่านะ”“ก็แค่ทำให้เขาสนใจฉันมากกว่า” ดารินพูดพร้อมกับไหวไหล่ให้เพื่อน ถ้าเธออยากได้ เธอก็ต้องได้อยู่แล้ว หน้าตาเธอไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เสียหน่อย อีกอย่างตอนนี้พระรามก็ดูมีท่าทีที่สนใจเธออยู่บ้าง“ถ้าคืนนี้เขารอดจากแก แสดงว่าแกฝีมือตกนะดาริน”“หึ ไม่มีทาง เขาต้องเป็นของฉันเท่านั้น พวกแกรอดูได้เลย” เพราะเธอแอบชอบเขามาเกือบปีแล้ว แต่ดูเหมือนเขาพึ่งจะมาสนใจเธอเมื่อไม่นานมานี้เอง“สมใจแกแล้วนี่ อุตส่าห์หมายตามาปีหนึ่งแล้ว” ดารินยิ้มก่อนจะหันมองตามคนตัวสูงที่เดินไปโต๊ะเดิมของเขา คืนนี้เธอจะต้องเป็นของเขาให้ได้ - อีกด้าน-ตอนนี้เอวากับลิลลี่ก็กลับมานั่งที่โต๊ะกับเอเดนและสงคราม ก่อนจะมองจากข้างบนไปยังด้านล่างภายในโต๊ะของพวกดาริน เธอก็สังเกตเห็นพวกเพื่อนดารินกำลังดีอกดีใจกันใหญ่ เจอผู้ชายหล่อเหลาคงอดกรี๊ดกร๊าดกันไม่ได้“มองหาใครหรือเปล่า” เอเดนเอ่ยถามเมื่อเอวาเอาแต่ชะเง้อคอไปมา เธอคงทำตัวมีพิรุธเกินไป จึงทำให้ทุกคนสังเกตได้“เปล่าค่ะ เอวาก็ดูไปเ

เสียงเข้มอะไรก่อนคะคุณพี่ ฉันอมยิ้มก่อนจะรับแก้วจากคนที่ทำหน้าบูดให้ฉันแต่แน่นอนว่าแผนของฉันได้ผลเพราะต่อมาพี่พระรามก็เอ่ยบอกกับดาริน จนฉันที่ได้ยินยังรู้สึกหน้าชาแทน หมอแทบไม่รับเย็บเพราะผู้ชายปฏิเสธ กลับไปนอนเหี่ยวแห้งอยู่ห้องคนเดียวเถอะสมน้ำหน้า“พอดีพี่ไม่ว่าง ดารินกลับกับเพื่อนนะ ไว้เจอกัน” ฉันอมยิ้มด้วยความชอบใจ ก่อนจะหันไปหาลิลลี่แล้วขยิบตาให้เพื่อนหนึ่งทีเป็นอันรู้กันแต่ทว่าภายใต้การกระทำเหล่านั้น ฉันก็บังเอิญเห็นพี่สงครามมองดูพวกเราสองคนอยู่พอดีฉันจึงยิ้มให้เขาบาง ๆ ราวกับว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น เผลอลืมตัวไปเลยว่าเพื่อนเขายังนั่งอยู่ตรงนี้ โชคดีที่พี่สงครามไม่ได้ว่าอะไร จากนั้นเขาหันไปมองดูแฟนตัวเองตามปกติฉันที่ได้เห็นแบบนั้นก็เลือกที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าที่ชงเสร็จแล้วให้พี่พระรามต่อแต่เสือสิงห์กระทิงแรดทิ้งลายไม่ได้หรอก พอเห็นบาสมองไม่หยุดก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของ แล้วฉันก็สะใจ เพราะในตอนที่เขาแอบจับมือฉันยัยดารินก็เห็นเต็ม ๆพี่พระรามมองหน้าฉันส่วนฉันมองหน้ายิ้มเยาะให้กับยัยดารินวันนี้มีความสุขดีจัง เห็นคนหัวร้อนตั้งหลายคนไม่นานดารินก็ทนไม่

ฉันรีบซบหน้าลงบนหน้าอกของพี่พระรามก่อนที่เขาจะยิ้มแล้วลูบผมฉันเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู ตอนนี้เหมือนเขาก็จะรู้ว่าฉันแค่อยากแกล้งดารินแต่แปลกที่เขายอมเล่นด้วยกันกับฉัน แต่ก็แน่สิ ถ้าเขาได้ฉันก็ต้องคุ้มกว่าได้ยัยดารินนั่นแน่นอน“ไว้พี่เลี้ยงข้าวไถ่โทษนะ วันนี้พี่คงต้องไปส่งเอวาก่อน ไว้เจอกัน” ว่าแล้วพี่พระรามก็ขยับพาฉันเดินออกมาจากร้านทันที ตอนนี้มีรถสปอร์ตหรูสีดำเงาวับจอดรอเขาอยู่แล้ว“รถพี่เอเดนเหรอคะ เท่มาก” ฉันเคยเห็นพี่เอเดนขับรถสปอร์ตคันนี้ไปมออยู่หลายหน“ทำไมไม่คิดว่ารถพี่ล่ะคะ”“หนูเห็นพี่เอเดนขับไปมหาลัยบ่อย ๆ ค่ะ” นั่นสิ ถ้าเป็นรถเขาจริงจะมาอยู่ที่พี่เอเดนได้ไงกัน“รถพี่ค่ะ เอเดนมันเอาไปขับเล่น”“เท่มาก” ฉันยกนิ้วโป้งให้เขา เพราะรถพี่เขาสวยมากจริง ๆ ไม่รู้หรอกว่าบ้านเขารวยมากแค่ไหน แต่ถ้าคอนโดกับรถคันนี้เป็นของเขาจริง ราคาก็เกือบร้อยล้านบ้ามาก นี่มันลูกเศรษฐีชัด ๆ“ไอ้ราม” จู่ ๆ ก็มีเสียงใครไม่รู้พูดขึ้น ก่อนที่ฉันจะหันไปก็เจอพวกรุ่นพี่ ปีสามกับปีสี่อยู่หลายคน ฉันที่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรก็ทำได้แค่ยกมือสวัสดี“สวัสดีค่ะ” พวกเขาพยักหน้าให้ แต่ทว่าดูเหมือนไม่พอใจอะไรฉันสักเท่าไหร่

“ขอบคุณนะคะ” พนักงานคิดเงินให้เสร็จเขาก็ยื่นถุงให้ทันที ฉันยิ้มให้พวกเขาจากนั้นก็รับมาแล้วก็ยื่นให้คนข้างหลังต่อทันที“เอาไปเลย” ว่าจบฉันก็เดินออกมาเลยไม่รอเงินทอนอะไรต่อไปแล้ว เขายืนตรงนั้นก็หยิบมาเองแล้วกัน พอฉันหันไปมองก็ยังจะมีหน้าไปยิ้มให้พนักงานอีก เขานี่มันอัธยาศัยดีเกินไปแล้วนะ“ดูทำหน้าเข้า ชอบหว่านเสน่ห์จริง ๆ เลยนะ” ฉันสะบัดหน้าหนีทันที เห็นแล้วน่าหมั่นไส้มาก ทว่าพอหันไปข้าง ๆ ฉันก็เจอเข้ากับร้านลูกชิ้นปิ้ง น่ากินมาก นี่ก็นานมากแล้วที่ไม่ได้กินแต่จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกอยากกินขึ้นมาหน้าตาเฉย หรือฉันหิวข้าว ตอนแรกที่ว่าเมาจนเดินไม่ตรงพอเจอไซซ์ถุงยางไปสร่างเมาหมดแล้ว“มองอะไรคะ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามเสียงเบา ๆ เมื่อเขาเห็นว่าฉันมองไปยังร้านขายลูกชิ้นที่ตั้งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ“หนูอยากกิน” ฉันพึมพำบอกเขา“อยากกินพี่”“คนบ้า หนูบอกอยากกินลูกชิ้นปิ้งต่างหาก”“หึ อยากกินก็เดินไปซื้อ” ฉันหันมายิ้มให้เขาอย่างลืมตัว แต่ทว่าพอจำได้ก็ทำหน้าตึงต่อเพราะยังไม่หายโกรธเขา จนตอนนี้พี่รามส่ายหัวไปมา คงงงกับอารมณ์ของฉัน เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวงอนสุดท้ายก็กอดคอฉันแล้วลากฉันเดินไปถึงร้านขายลูกชิ้นทันท

“มันบอกพี่เหรอ” แสดงว่าเรื่องนี้จริงสินะ เธอถึงได้ไม่ปฏิเสธ แม่งไอ้เสี่ยเหี้ยนั่นเป็นใคร เดี๋ยวสั่งเก็บแม่ง“แล้วจริงไหม”“เรื่องมันยาวนะ พี่จะฟังเหรอ” ที่จริงก็อยากจะฟัง แต่ความรู้สึกบอกว่าอยากอย่างอื่นมากกว่า แต่ผมก็จะอดทนเพราะต้องการความชัดเจนเช่นกัน“รอได้” ว่าจบผมก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวของคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนจะอุ้มเธอมานั่งที่บนตักของผม“เล่าก็ได้ เรื่องมันก็มีแค่นี้แหละ”“เดี๋ยว ยังไม่ได้เล่าจะจบได้ไง”“อะ เอ้า เหรอ ฮ่า ๆ หนูล้อเล่น พี่ดูซีเรียสไปไงหนูก็เลยหยอกเล่น” ผมยิ้มให้กับคนที่อารมณ์ดีตลอดเวลา เอวาดูเป็นผู้หญิงที่เข้าใจได้ง่าย คือเธอแปลกกว่าผู้หญิงทั่ว ๆ ไป หรือยังไงผมก็อธิบายไม่ถูกผมว่าเธอเป็นคนสบาย ๆ ไม่คิดอะไรมาก แล้วก็มีความสุขกับชีวิตดี ซึ่งก็ค่อนข้างมีไลฟ์สไตล์ที่ตรงกับผม ชีวิตมันเครียดอยู่แล้วจะต้องทำอะไรให้ยุ่งยากอีก“แม่หนูเสียตั้งแต่เด็ก หนูก็เลยต้องอยู่กับพ่อ พอแม่จากไปได้ไม่นาน พ่อก็มีภรรยาใหม่ มีเยอะด้วย แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะแต่งงานจริงจังเหมือนกับป้าวดี ป้าวดีเขามีลูกสาวด้วยก็คือแฟนของพี่นั่นแหละ”“ใครบอกว่าแฟนพี่”“ถ้าไม่ใช่จะรับโทรศัพท์ทำไม” ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา