All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 11 - Chapter 20

ทันใดนั้นเอง  “พวกเจ้าสองคนใครก็ได้เข้าไปสังเกตการณ์ภายในห้องบรรทมของเย่วฮองเฮาว่าตอนนี้ อาการของนางเป็นอย่างไรบ้างจะได้จัดฉากให้สมจริงสมจังหน่อย”สุระเสียงของจีฟูเหรินกล่าวออกมาเบาๆ  “เพคะ”หนึ่งในนางกำนัลคนสนิทขานรับทันใดพร้อมรีบก้าวเดินเข้าไปยังบริเวณโถงด้านหน้าของตำหนักลู่เหวิน ก่อนจะถึงห้องพระบรรทม   ท่ามกลางความแปลกพระทัยขององค์หญิงน้อยที่ยืนอยู่ในมุมลับไม่มีผู้ใดมองเห็น ด้วยเพราะยังเยาว์จึงทำให้มุมเสาบดบังพระวรกายอ้วนกลมเอาไว้จนหมด  “เหตุใดฟูเหรินผู้นี้จึงกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมานะ นางกำลังจะทำอะไรอย่างนั้นเหรอจึงต้องจัดฉากให้แลดูสมจริงสมจังด้วย”องค์หญิงน้อยครุ่นคิดอยู่ภายในพระทัย ดวงเนตรกลมโตเฝ้าจับจ้องจีฟูเหรินและนางกำนัลเขม็ง  เพียงครู่นางกำนัลคนสนิที่ถูกสั่งให้ไปคอยดูลาดเลารีบเดินกลับออกมาจากบริเวณโถงด้านหน้า ของห้องพระบรรทมเย่วฮองเฮา และทันทีที่มาถึงรีบทูลรายงานในสิ่งที่นางล่วงรู้มาอย่างรวดเร็ว  “ทูลฟูเหรินในเวลานี้ฮองเฮาทรงบรรทมอยู่เพคะ เหล่าหมอหลวงกำลังปรุงโอสถตัวใหม่เพื่อรักษาพระอาการที่ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไร

ภายในห้องบรรทม เย่วฮองเฮาในเวลานี้มีสีพระพักตร์เต็มไปด้วยเลือดฝาดดุจเดิม อาการไอหายเป็นปลิดทิ้งรวมไปถึงอาการไข้ที่มีอยู่ตลอดเวลาก็มลายหายไปโดยพลันเช่นกัน ท่ามกลางความแปลกใจของเหล่าหมอหลวงที่กำลังตรวจจับชีพจรอยู่ในเวลานี้ ต่างสงสัยกันอย่างถ้วนหน้าราวกับว่าเย่วฮองเฮาทรงหายจากอาการประชวรจากไข้ลมหนาว ทั้งๆที่หมอหลวงผลัดก่อนได้จดบันทึกอาการของพระนางเอาไว้อย่างละเอียดว่าทรงมีอาการทรุดหนักและน่าวิตกอย่างยิ่งยวด “ฮองเฮาทรงรู้สึกอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าหมอหลวงทูลถามกลับไป หัวหน้าหมอหลวงซึ่งฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นส่งมาให้ตรวจรักษาอาการของฮองเฮาผู้เป็นที่รัก ทันทีที่พระองค์ได้อ่านรายงานของหมอหลวงช่วงเช้า ทำให้เป็นห่วงอย่างยิ่งยวดจึงมีรับสั่งให้หัวหน้าหมอหลวงไม่ต้องอยู่ถวายการรักษาแต่มาคอยดูแลพระอาการประชวรของฮองเฮาแทนที่ซึ่งน่าวิตกมากกว่า “ข้ารู้สึกว่าภายในกายมีเรี่ยวแรงอย่างน่าแปลกประหลาด อาการไอก็ไม่มี ที่เคยแน่นหน้าอกและหอบเหนื่อยมาโดยตลอดไร้สิ้นเรี่ยวแรงมลายหายไปโดยพลัน ยาวิเศษของเพ่ยเอ๋อร์ยอดเยี่ยมเสียจริงๆ” เย่วฮองเฮารับสั่งพร้อมลุกขึ้นจากท่านอนหงายขึ้นมาประทับนั่งอย่างรวดเ

“หยุดก่อน!!!”เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาโดยพลัน พระวรกายเจ้าเนื้อขององค์หญิงน้อยก้าวเข้ามาภายในห้องบรรทมของเย่วฮองเฮา ก่อนจะหยุดนิ่งไปทันทีด้วยไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าผู้เป็นพี่สาวลุกขึ้นมานั่งได้แล้ว สีพระพักตร์เต็มไปด้วยเลือดฝาดช่างแตกต่างไปจากเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนชนิดที่ว่าหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว “โอโห่! ยาวิเศษของท่านปู่ช่างสมชื่อจริงๆ เจ้าพี่ลุกขึ้นมานั่งและมีสีหน้าปกติเหมือนไม่เคยประชวรแม้แต่น้อย”องค์หญิงน้อยรำพึงอยู่ภายในใจ พระวรกายเจ้าเนื้อสมบูรณ์รีบโผเข้าไปหาเย่วฮองเฮาด้วยความดีพระทัยยิ่งนัก ครั้นล่วงรู้ว่าอาการประชวรที่ทรงตัวอยู่ตลอดเวลาหายเป็นปลิดทิ้ง “เจ้าพี่หายแล้ว! หายแล้วจริงๆ ด้วยเพคะ”องค์หญิงน้อยรับสั่งพลางตรงเข้าสวมกอดเย่วฮองเฮาด้วยความรักอย่างยิ่งยวด ข้างฝ่ายเย่วฮองเฮาอ้าแขนรับสวมกอดน้องสาวของพระนางเอาไว้แนบอกทันใด ด้วยความรักและเอ็นดูนางเป็นยิ่งนักพลางยกพระหัตถ์ลูบไล้ใบหน้าอ้วนกลมไปมา “ขอบใจเจ้ายิ่งนักเพ่ยเอ๋อร์ที่นำยาวิเศษของท่านปู่มารักษาอาการป่วยของข้า ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านปู่ของเจ้าจะเป็นหมอเทวดาที่รักษาอาการเจ็บป่วยได้ผลอย่างชะงักงันเช่นนี้ ว

ท่ามกลางอาการตกตะลึงของจีฟูเหรินและนางกำนัลทั้งสองครั้นเห็นองค์หญิงน้อยมาถือไว้ในมือเช่นนั้น “ไม่ต้องยกกลับไปหรอกจีฟูเหริน โถน้ำแกงนี้ข้าขอก็แล้วกันในเมื่อเสื่อมสรรพคุณแล้วก็ไม่จำเป็นต่อเจ้าพี่ของข้าแต่อย่างใด เช่นนั้นข้าจะกินเองเพราะข้าหิว”องค์หญิงน้อยพูดพร้อมยกโถน้ำแกงสามเซียนขึ้นเสวยอย่างรวดเร็ว จีฟูเหรินถึงกับยืนนิ่งงันไปทันใดด้วยอาการตกตะลึงไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ในขณะที่นางกำนัลคนสนิททั้งสองซึ่งล่วงรู้แผนการเป็นอย่างดี เริ่มแสดงท่าทีพิรุธออกมาให้เห็น เมื่อแต่ละนางแข้งขาเริ่มเข่าอ่อนแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่กันเลยทีเดียว พลางยกชายแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาทั้งที่อากาศในยามนี้ช่างเย็นยะเยือกยิ่งนัก อึก! อึก! อึก! เสียงดื่มน้ำแกงดังติดต่อกันออกมาไม่ขาดสาย ท่ามกลางสายพระเนตรของเย่วฮองเฮา จนต้องส่ายพระพักตร์ไปมาด้วยความระอาเมื่อองค์หญิงน้อยส่งเสียงดื่มน้ำแกงดังออกมาเช่นนั้น “เพ่ยเอ๋อร์เบาๆ หน่อย เจ้าเป็นถึงองค์หญิงชั้นเอกเลยเชียวนะกินน้ำแกงส่งเสียงดังเช่นนี้ช่างไม่ไว้หน้าข้าบ้างเลย เจ้าเด็กอ้วน!!!”รับสั่งพลางส่งเสียงพระสรวลออกมาเบาๆ ในขณะที่เหล่าข้าราชบริ

คำกราบทูลของหัวหน้าหมอหลวงทำให้ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นและเย่วฮองเฮาต่างพากันนิ่งงันไปตามๆ กันครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น “เป็นสิ่งที่เหลือเชื่อมากจริงๆ นางรอดตายมาได้ก็น่าแปลกประหลาดอยู่แล้ว หากแต่ยังไม่พอมิหนำซ้ำภายในก็ไม่ถูกทำลายด้วย เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าเป็นเพราะอะไร”ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นรับสั่งถามกลับไปด้วยความอยากรู้ “กระหม่อมและหมอหลวงคนอื่นๆ ตรวจพบว่าก่อนหน้าเพียงครึ่งชั่วยาม องค์หญิงได้เสวยตัวยาบางอย่างเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ แต่ยังไม่สามารถแยกแยะออกได้ว่าสิ่งที่เสวยเข้าไปนั้นคืออะไร ซึ่งบางที่อาจจะเป็นสาเหตุทำให้สามารถทำลายพิษสลายกระดูกนี้ไปก็อาจเป็นได้พ่ะย่ะค่ะ” คำกราบทูลของหัวหน้าหมอหลวงทำให้ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋น พอจะคาดเดาอาการขององค์หญิงน้อยออกมาได้บ้างแล้วก่อนจะมีรับสั่งกลับไป “ถ้าเช่นนั้นสิ่งที่เจ้าบอกมาทั้งหมดก็หมายความว่า องค์หญิงปลอดภัยดีแล้วแต่นางกำลังหลับลึก ด้วยไม่ล่วงรู้ว่าจะใช้เวลายาวนานเพียงใดใช่หรือไม่”รับสั่งถามย้ำกลับไป “ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงทรงตกอยู่ในสภาวะหลับลึกไม่สามารถบอกได้ว่าจะได้พระสติกลับคืนมาเมื่อใดหรืออาจจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลยล้วนมีความเป็นไปได้ทั้งสิ้น” สิ้นเสีย