Semua Bab พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Bab 11 - Bab 20

ทันใดนั้นเอง  “พวกเจ้าสองคนใครก็ได้เข้าไปสังเกตการณ์ภายในห้องบรรทมของเย่วฮองเฮาว่าตอนนี้ อาการของนางเป็นอย่างไรบ้างจะได้จัดฉากให้สมจริงสมจังหน่อย”สุระเสียงของจีฟูเหรินกล่าวออกมาเบาๆ  “เพคะ”หนึ่งในนางกำนัลคนสนิทขานรับทันใดพร้อมรีบก้าวเดินเข้าไปยังบริเวณโถงด้านหน้าของตำหนักลู่เหวิน ก่อนจะถึงห้องพระบรรทม   ท่ามกลางความแปลกพระทัยขององค์หญิงน้อยที่ยืนอยู่ในมุมลับไม่มีผู้ใดมองเห็น ด้วยเพราะยังเยาว์จึงทำให้มุมเสาบดบังพระวรกายอ้วนกลมเอาไว้จนหมด  “เหตุใดฟูเหรินผู้นี้จึงกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมานะ นางกำลังจะทำอะไรอย่างนั้นเหรอจึงต้องจัดฉากให้แลดูสมจริงสมจังด้วย”องค์หญิงน้อยครุ่นคิดอยู่ภายในพระทัย ดวงเนตรกลมโตเฝ้าจับจ้องจีฟูเหรินและนางกำนัลเขม็ง  เพียงครู่นางกำนัลคนสนิที่ถูกสั่งให้ไปคอยดูลาดเลารีบเดินกลับออกมาจากบริเวณโถงด้านหน้า ของห้องพระบรรทมเย่วฮองเฮา และทันทีที่มาถึงรีบทูลรายงานในสิ่งที่นางล่วงรู้มาอย่างรวดเร็ว  “ทูลฟูเหรินในเวลานี้ฮองเฮาทรงบรรทมอยู่เพคะ เหล่าหมอหลวงกำลังปรุงโอสถตัวใหม่เพื่อรักษาพระอาการที่ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไร

ภายในห้องบรรทม  เย่วฮองเฮาในเวลานี้มีสีพระพักตร์เต็มไปด้วยเลือดฝาดดุจเดิม อาการไอหายเป็นปลิดทิ้งรวมไปถึงอาการไข้ที่มีอยู่ตลอดเวลาก็มลายหายไปโดยพลันเช่นกัน   ท่ามกลางความแปลกใจของเหล่าหมอหลวงที่กำลังตรวจจับชีพจรอยู่ในเวลานี้ ต่างสงสัยกันอย่างถ้วนหน้าราวกับว่าเย่วฮองเฮาทรงหายจากอาการประชวรจากไข้ลมหนาว ทั้งๆที่หมอหลวงผลัดก่อนได้จดบันทึกอาการของพระนางเอาไว้อย่างละเอียดว่าทรงมีอาการทรุดหนักและน่าวิตกอย่างยิ่งยวด  “ฮองเฮาทรงรู้สึกอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ”หัวหน้าหมอหลวงทูลถามกลับไป  หัวหน้าหมอหลวงซึ่งฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นส่งมาให้ตรวจรักษาอาการของฮองเฮาผู้เป็นที่รัก ทันทีที่พระองค์ได้อ่านรายงานของหมอหลวงช่วงเช้า ทำให้เป็นห่วงอย่างยิ่งยวดจึงมีรับสั่งให้หัวหน้าหมอหลวงไม่ต้องอยู่ถวายการรักษาแต่มาคอยดูแลพระอาการประชวรของฮองเฮาแทนที่ซึ่งน่าวิตกมากกว่า  “ข้ารู้สึกว่าภายในกายมีเรี่ยวแรงอย่างน่าแปลกประหลาด อาการไอก็ไม่มี ที่เคยแน่นหน้าอกและหอบเหนื่อยมาโดยตลอดไร้สิ้นเรี่ยวแรงมลายหายไปโดยพลัน ยาวิเศษของเพ่ยเอ๋อร์ยอดเยี่ยมเสียจริงๆ”

ท่ามกลางอาการตกตะลึงของจีฟูเหรินและนางกำนัลทั้งสองครั้นเห็นองค์หญิงน้อยมาถือไว้ในมือเช่นนั้น  “ไม่ต้องยกกลับไปหรอกจีฟูเหริน โถน้ำแกงนี้ข้าขอก็แล้วกันในเมื่อเสื่อมสรรพคุณแล้วก็ไม่จำเป็นต่อเจ้าพี่ของข้าแต่อย่างใด เช่นนั้นข้าจะกินเองเพราะข้าหิว”องค์หญิงน้อยพูดพร้อมยกโถน้ำแกงสามเซียนขึ้นเสวยอย่างรวดเร็ว  จีฟูเหรินถึงกับยืนนิ่งงันไปทันใดด้วยอาการตกตะลึงไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ในขณะที่นางกำนัลคนสนิททั้งสองซึ่งล่วงรู้แผนการเป็นอย่างดี เริ่มแสดงท่าทีพิรุธออกมาให้เห็น เมื่อแต่ละนางแข้งขาเริ่มเข่าอ่อนแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่กันเลยทีเดียว พลางยกชายแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อที่ไหลซึมออกมาทั้งที่อากาศในยามนี้ช่างเย็นยะเยือกยิ่งนัก  อึก! อึก! อึก! เสียงดื่มน้ำแกงดังติดต่อกันออกมาไม่ขาดสาย ท่ามกลางสายพระเนตรของเย่วฮองเฮา จนต้องส่ายพระพักตร์ไปมาด้วยความระอาเมื่อองค์หญิงน้อยส่งเสียงดื่มน้ำแกงดังออกมาเช่นนั้น  “เพ่ยเอ๋อร์เบาๆ หน่อย เจ้าเป็นถึงองค์หญิงชั้นเอกเลยเชียวนะกินน้ำแกงส่งเสียงดังเช่นนี้ช่างไม่ไว้หน้าข้าบ้างเลย เจ้าเด็กอ้วน!!!”รับสั่งพลางส่งเสียงพระสร

พระตำหนักลืมเลือน        พระวรกายสูงสง่าของอุปราชปีศาจ กำลังประทับนั่งอยู่ภายในห้องหนังสือ นิ้วพระหัตถ์เรียวยาวกำลังจับพู่กันวาดภาพขององค์หญิงน้อยตัวอ้วนกลม ช่างน่ารัก น่าชัง กำลังวิ่งไล่จับเหล่าผีเสื้อมากมายอยู่ภายในอุทยายภายในพระตำหนักลืมเลือน ตั้งพระทัยเอาไว้ว่าจะมอบให้นางในวันรุ่งขึ้นที่มาเรียนหนังสือกับพระองค์ในช่วงบ่าย        ในยามนี้อุปราชปีศาจไม่สามารถหยั่งรู้ความเป็นไปขององค์หญิงน้อยได้อีกต่อไป ด้วยเพราะสละโลหิตอมตะเพื่อช่วยชีวิตองค์หญิงน้อยไม่ต้องพบกับจุดจบตั้งแต่ยังเยาว์ชันษาเช่นนี้ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่านางมีความบ้าบิ่นมากกว่าที่พระองค์คิดเอาไว้เสียอีก ญาณหยั่งรู้ของพระองค์ไม่สามารถใช้ได้กับองค์หญิงน้อยเพียงผู้เดียวเท่านั้น        แต่กับผู้อื่นญาณหยั่งรู้ของพระองค์ยังคงมีเช่นเดิมไม่แปรเปลี่ยน ทว่าอุปราชปีศาจไม่ทรงล่วงรู้เลยว่าผลที่จะตามมาของการสละโลหิตอมตะ เพื่อรักษาชีวิตขององค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ยไปนั้น จะเกิดผลกระทบกับพระองค์ด้วยเช่นกันเปรียบประดุจดั่งฝาแฝดที่สา

พระตำหนักลืมเลือน ในยามนี้อุปราชปีศาจกำลังเดินลมปราณอยู่ภายในห้องหนังสือ หลังจากที่ทรงกระอักพระโลหิตออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะล่วงรู้ว่าเกิดเหตุขึ้นกับองค์หญิงน้อย นางยังคงดื่มยาพิษลงไปเช่นเดิมที่อุปราชปีศาจเห็นเหตุการณ์ล่วงนี้เพียงแต่ครั้งนี้นางไม่ตายเพราะพระองค์สละโลหิตอมตะเพื่อช่วยนางจนมีผลเกิดขึ้นกับพระองค์เอง และอุปราชปีศาจซึ่งกำลังนั่งผนึกลมปราณเพื่อรักษาพระวรกายภายในให้กลับมาเป็นปกติดั่งเดิมอยู่ภายในห้องหนังสือติดต่อกันสามวันแล้วนั้น โดยไม่เสด็จออกไปนอกห้องแต่อย่างใด ไม่เสวยน้ำและอาหารติดต่อกันมาสามวันแล้ว และญาณหยั่งรู้ของพระองค์ในเวลานี้ก็ได้สัมผัสกับถ้อยประโยคสุดท้ายของอดีตจีฟูเหรินที่พูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะปลิดชีพของตัวเองโดยการผูกคอตายคาคุกหลวง “สักวันหนึ่งแผ่นดินเป่ยถังจะต้องตกอยู่ในกำมือของลูกข้า! หรือของผู้อื่น! หรือของผู้ใดที่ไม่ใช่รางวงศ์เฟิงอีกต่อไป อีกไม่นานราชวงศ์เฟิงใกล้จะพบกับความพินาศและวอดวาย ไม่มีผู้ใดสามารถปกป้องดูแลได้อีกต่อไป วันใดที่เฟิงอวิ๋น ฮ่องเต้นอนทอดกายลงไปใต้ผืนแผ่นดิน ควา