ตอนที่ 11 นางอสรพิษร้าย 1.1

พระตำหนักลู่เหวิน

       แค่ก! แค่ก! แค่ก!!!! เสียงไอโครกครากดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย จนทั่วทั้งพระตำหนักลู่เหวินเกิดความวุ่นวายกันไปทั่วเลยทีเดียว 

 เมื่อเย่วฮองเฮาประชวรด้วยไข้ลมหนาวและอาการไม่ดีขึ้นเอาเสียเลย เกิดอาการไออย่างรุนแรงจนหายใจหอบโยน บรรดาหมอหลวงถูกระดมมาเฝ้าดูแลพระอาการอย่างใกล้ชิด การรักษาแตกต่างจากผู้ป่วยด้วยไข้ลมหนาวทั่วไป 

 ด้วยเพราะพระนางทรงกำลังตั้งพระครรภ์แก่เหลืออีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้นก็จะทรงมีพระประสูติกาลแล้ว

       ในขณะที่ฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นได้แต่คอยรับสั่งถามพระอาการด้วยเป็นห่วงฮองเฮาของพระองค์เป็นยิ่งนักจากองครักษ์คนสนิท ซึ่งจะคอยถวายรายงานพระอาการประชวรของเย่วฮองเฮาอยู่เป็นประจำทุกวัน และนั่นจึงทำให้ล่วงรู้ว่าไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้มากกว่านี้เพราะก็ทรงประชวรด้วยไข้ลมหนาวเช่นกัน 

 และถึงว่าแม้จะอยากเสด็จมาที่พระตำหนักลู่เหวิน แทบขาดใจเพียงใด แต่ก็จำต้องฝืนทนเอาไว้ ด้วยทรงเกรงว่าเย่วฮองเฮา จะมีพระอาการประชวรทรุดหนักลงไปมากกว่าเดิม เป็นอันตรายทั้งแม่และพระโอรสหรือพระธิดาที่อยู่ภายในพระครรภ์ตามคำกราบทูลของหมอหลวง

 ในขณะที่เย่วฮองเฮามีอาการไอติดต่อกันอย่างรุนแรง จนพระนางรู้สึกเจ็บพระครรภ์เป็นยิ่งนัก อาการเจ็บเกิดขึ้นตั้งแต่กลางดึกเมื่อวานและเริ่มเจ็บบ่อยครั้งขึ้น แต่ถึงกระนั้นก็ทรงคิดว่าเป็นเพราะมีอาการไอจึงทำให้มีอาการเช่นนี้ขึ้นมา พระวรกายบอบบางเริ่มมีอาการหอบโยนและบางคราคล้ายจะมีอาการหายใจไม่ออก

       “เจ้าพี่เป็นอย่างไรบ้างเพคะ” องค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ย ส่งเสียงรับสั่งถามพร้อมร่างอ้วนกลมสมบูรณ์ ก้าวเข้ามาภายในห้องพระบรรมของเย่วฮองเฮาภายหลังจากเสด็จกลับมาจากตำหนักลืมเลือน

       “เจ้าอย่าเข้ามาใกล้เพ่ยเอ๋อร์เดี๋ยวจะพาลติดไข้จากข้า รีบออกไปจากบริเวณนี้เสียเถอะ แค่ก..แค่ก...แค่ก!!!”รับสั่งห้ามปรามก่อนจะส่งเสียงไอโครกครากติดต่อกันจนล้มฟุบลงไปยังฟูกนอน

       “เจ้าพี่!!!”องค์หญิงน้อยรีบโผเข้าไปหาเย่วฮองเฮาด้วยความตกใจ

       มืออ้วนกลมรีบเข้าไปประคองให้เย่วฮองเฮามาอยู่ในท่านอนหงาย ในขณะที่ภายในห้องพระบรรทมปราศจากบรรดาข้าราชบริพารที่จะต้องคอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอดเวลารวมไปถึงหมอหลวง 

 สาเหตุเพราะอยู่ในระหว่างการผลัดเปลี่ยนเวรของบรรดานางกำนัลและหมอหลวงชุดใหม่ที่ถูกส่งมาจากตำหนักของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋น

       มือน้อยล้วงเข้าไปภายในชายแขนเสื้อกว้างดึงขวดยาที่ได้รับจากอุปราชปีศาจออกมา ด้วยจดจำรับสั่งที่กำชับก่อนจะออกจากตำหนักลืมเลือนได้เป็นอย่างดี

       “ท่านปู่บอกว่าต้องรีบให้กินยาในขวดนี้ทันทีที่ข้ามาถึงตำหนัก หาไม่แล้วตัวยาจะเสื่อมสภาพและจะไม่สามารถช่วยเจ้าพี่และหลานของข้าได้”องค์หญิงน้อยรับสั่งพึมพำ 

 พระเนตรกลมโตแสนสวยสอดส่ายสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณเพื่อให้แน่พระทัยว่านางกำนัลและหมอหลวงผลัดใหม่ยังไม่มาเปลี่ยนเวร ด้วยเพราะการให้ยารักษาแก่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูงระดับสำคัญๆ นั้น ล้วนต้องได้รับการตรวจตราอย่างเข้มงวด สุ่มสี่สุ่มห้าเอายารักษาไม่รู้จักแหล่งที่มาให้เสวยไม่ได้เป็นอันขาด พระหัตถอ้วนกลมตรงเข้าไปช้อนพระเศียรของเย่วฮองเฮาให้ยกขึ้นสูงพร้อมจรดขวดยาชิดริมพระโอษฐ์

       “เจ้าพี่เพ่ยเอ๋อร์นำยาวิเศษของท่านปู่มารักษาอาการประชวร รีบเสวยเข้าไปนะเพคะจะได้หายเร็วๆ”องค์หญิงน้อยรับสั่งกระซิบในขณะที่เย่วฮองเฮาได้แต่พยักพระพักตร์ขึ้นลงโดยที่พระเนตรยังคงปิดสนิทอยู่เช่นนั้น 

 ครั้นได้รับคำตอบกลับมาเช่นนั้นขวดยาถูกกระดกขึ้นพร้อมเทใส่เข้าไปในพระโอษฐ์อย่างรวดเร็ว โดยเย่วฮองเฮาค่อยๆ เสวยลงไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความพึงพอพระทัยขององค์หญิงน้อย ก่อนจะรีบเก็บขวดยาที่เหลืออีกครึ่งขวดดังกล่าวสอดเข้าไปในใต้ชายแขนเสื้ออย่างรวดเร็วด้วยเพราะเสียงฝีเท้านับสิบชีวิตกำลังก้าวเข้ามาภายในพระตำหนัก

 เพียงครู่บรรดานางกำนัลผลัดใหม่ต่างทยอยเดินเข้ามาภายในห้องพระบรรทม และติดตามด้วยเหล่าหมอหลวงจากพระตำหนักของฮ่องเต้เฟิงอวิ๋นชุดใหม่ผลัดเปลี่ยนเวรเพื่อเข้ามาเพื่อรักษาพระอาการของเย่วฮองเฮา กำลังทยอยเข้ามาทำหน้าที่ของแต่ละคน

 “อ้าว! องค์หญิงเสด็จมาตั้งแต่เมื่อไรเพคะ”เสียงของนางกำนัลผลัดใหม่เอ่ยถามขึ้นทันใดเมื่อเห็นองค์หญิงน้อยประทับนั่งอยู่บนแท่นพระบรรทม

 “ข้าเพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เอง”รับสั่งตอบกลับไป

 บรรดานางกำนัลต่างส่งยิ้มแย้มเยือนพร้อมเอ่ยขึ้น

 “หิวไหมเพคะองค์หญิง หม่อมฉันจะไปสั่งห้องเครื่องให้จัดเตรียมพระกระยาหารมาให้ จะทรงรับเครื่องเสวยกี่อย่างและต้องการเสวยอะไรบ้างเพคะ”

 องค์หญิงน้อยส่ายพระพักตร์ไปมาติดต่อกันเป็นการปฏิเสธพร้อมมีรับสั่งตอบกลับไป

 “ไหมละ! ข้าอิ่มมาแล้วกินจนท้องจะแตกอยู่แล้วเนี่ย ห้องเครื่องของวังหลวงทำอาหารไม่ถูกปากข้าเลย สู้ห้องเครื่องของตำหนักละ...”องค์หญิงน้อยรับสั่งเพียงเท่านั้นก็หยุดชะงักทันใด 

 ด้วยเผลอพลั้งเกือบมีรับสั่งถึงตำหนักลืมเลือนออกมา ท่ามกลางความแปลกใจของบรรดานางกำนัลต่างกำลังยืนฟังอยู่ในเวลานั้น

 “อะ..เออ..ข้าหมายถึงห้องเครื่องของตำหนักลู่เหวินทำอาหารถูกปากข้ามากเลยทีเดียว พอข้าหิวก็เลยไปที่ห้องเครื่องด้วยตัวเองได้กินอะไรทันใจดี นั่งรออยู่ในตำหนักชักช้าไม่ทันใจข้า พวกเจ้ามาแล้วก็ดีข้าจะไปล้างหน้าล้างตาและเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เสียหน่อย”องค์หญิงน้อยรับสั่งตัดบทเสียดื้อๆ พร้อมรีบก้าวออกจากห้องพระบรรทมของเย่วฮองเฮาไปอย่างเร่งด่วน

 ท่ามกลางสายตาของบรรดานางกำนัลต่างหันกลับมามองหน้ากัน เมื่อได้ยินองค์หญิงน้อยมีรับสั่งตอบกลับมาเช่นนั้น

 “เออ..องค์หญิงทรงเข้าพระทัยอะไรผิดไปหรือเปล่า ห้องเครื่องของพระตำหนักลู่เหวินก็คือห้องเครื่องหลวงที่ได้ย้ายมารวมอยู่กับห้องเครื่องของตำหนักจินหลง และที่กำลังเปิดใช้งานอยู่ในเวลานี้มีไว้สำหรับปรุงพระกระยาหารให้แก่ฝ่าบาทและฮองเฮารวมไปถึงใช้ปรุงโอสถถวาย”หนึ่งในนางกำนัลเอ่ยขึ้นท่ามกลางเพื่อนร่วมงาน

 “ดูท่าคงจะเข้าพระทัยผิดไปนั้นแหละ อย่าไปใส่ใจเลยองค์หญิงเพิ่งจะสิบพระชันษาเท่านั้นก็ใช่ว่าจะล่วงรู้อะไรไปเสียทั้งหมด ยังต้องได้รับการอบรมจากพระอาจารย์อีกมากมาย ไปทำหน้าที่ของพวกเราต่อกันเถอะ”เหล่านางกำนัลต่างพากันหยุดการสนทนาเอาไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะแยกย้ายไปคนละทิศละทางเพื่อเข้าทำหน้าที่ของแต่ละคน

 ท่ามกลางความโล่งพระทัยขององค์หญิงน้อย ที่กำลังยืนฟังอยู่ด้านนอกพระตำหนักในมุมที่ลับตาผู้คน ไม่มีผู้ใดเดินผ่านไปผ่านมาบริเวณนั้น ด้วยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าองค์หญิงน้อยนำยาจากที่อื่นเข้ามารักษาเย่วฮองเฮา โดยไม่ผ่านการตรวจจากหมอหลวงก่อนจะนำไปถวายให้แก่ฮองเฮา

 “โชคดีที่ข้าไม่ถูกจับได้ว่าแอบเอายาของท่านปู่ให้เจ้าพี่เสวย หวังว่ายาวิเศษของท่านปู่จะช่วยทำให้เจ้าพี่และหลานของข้าหายจากอาการป่วยเป็นปลิดทิ้งเสียที”รับสั่งบ่นพึมพำ