ตอนที่ 12 นางอสรพิษร้าย 1.2

ทันใดนั้นเอง

 “พวกเจ้าสองคนใครก็ได้เข้าไปสังเกตการณ์ภายในห้องบรรทมของเย่วฮองเฮาว่าตอนนี้ อาการของนางเป็นอย่างไรบ้างจะได้จัดฉากให้สมจริงสมจังหน่อย”สุระเสียงของจีฟูเหรินกล่าวออกมาเบาๆ

 “เพคะ”หนึ่งในนางกำนัลคนสนิทขานรับทันใดพร้อมรีบก้าวเดินเข้าไปยังบริเวณโถงด้านหน้าของตำหนักลู่เหวิน ก่อนจะถึงห้องพระบรรทม 

 ท่ามกลางความแปลกพระทัยขององค์หญิงน้อยที่ยืนอยู่ในมุมลับไม่มีผู้ใดมองเห็น ด้วยเพราะยังเยาว์จึงทำให้มุมเสาบดบังพระวรกายอ้วนกลมเอาไว้จนหมด

 “เหตุใดฟูเหรินผู้นี้จึงกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมานะ นางกำลังจะทำอะไรอย่างนั้นเหรอจึงต้องจัดฉากให้แลดูสมจริงสมจังด้วย”องค์หญิงน้อยครุ่นคิดอยู่ภายในพระทัย ดวงเนตรกลมโตเฝ้าจับจ้องจีฟูเหรินและนางกำนัลเขม็ง

 เพียงครู่นางกำนัลคนสนิที่ถูกสั่งให้ไปคอยดูลาดเลารีบเดินกลับออกมาจากบริเวณโถงด้านหน้า ของห้องพระบรรทมเย่วฮองเฮา และทันทีที่มาถึงรีบทูลรายงานในสิ่งที่นางล่วงรู้มาอย่างรวดเร็ว

 “ทูลฟูเหรินในเวลานี้ฮองเฮาทรงบรรทมอยู่เพคะ เหล่าหมอหลวงกำลังปรุงโอสถตัวใหม่เพื่อรักษาพระอาการที่ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไรนัก และอีกจิบชาหนึ่งถ้วยองค์ชายเก้าจะเสด็จมาเยี่ยมฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันได้บอกนางกำนัลประจำตำหนักลู่เหวินแล้วว่าฟูเหรินมาเข้าเฝ้าเพื่อเยี่ยมพระอาการ”นางกำนัลคนสนิททูลรายงานอย่างละเอียด

 ท่ามกลางความพึงพอพระทัยของจีฟูเหรินครั้นได้ยินนางกำนัลคนสนิทรายงานกลับมาเช่นนั้น รอยแสยะยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นบนพระพักตร์งาม

 “ในที่สุดองค์ชายเก้าก็มาเยี่ยมเยือนฮองเฮาตามแผนการของข้าที่ได้วางเอาไว้ นอกจากจะกำจัดเย่วฮองเฮาและทารกในครรภ์แล้ว แผนนี้ยังสามารถกำจัดองค์ชายเก้าได้อีกด้วย เพราะถือได้ว่าเป็นพระโอรสที่ประสูติมาจากอดีตฮองเฮาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วจะต้องได้รับการสถาปนาให้เป็นองค์รัชทายาทเข้ามาแทนที่เมื่อมีอายุครบกำหนด”จีฟูเหรินรำพึงอยู่ภายในใจ

 ทว่าเสียงรำพึงที่อยู่ภายในใจของจีฟูเหรินนั้นองค์หญิงน้อยกลับได้ยินอย่างชัดเจน สาเหตุเป็นเพราะได้เสวยโลหิตอมตะของอุปราชปีศาจเข้าไปนั่นเอง

 “ฟูเหรินผู้นี้วางแผนลอบปลงพระชนม์เจ้าพี่และหลานของข้าหรือนี่ มิหนำซ้ำยังคิดกำจัดองค์ชายเก้าอีกด้วยเหรอ ช่างเป็นสตรีที่เต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายจริงๆ ว่าแต่นางไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยนะ หรือเสียงที่ข้าได้ยินเมื่อครู่ก็คือความคิดของนาง ทำไมข้าจึงล่วงรู้ความคิดของนางได้ละ”องค์หญิงน้อยรู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันใดเมื่อคิดได้เช่นนั้น 

 หากแต่ไม่มีเวลาครุ่นคิดหาสาเหตุที่มาที่ไปดังกล่าวได้ เพราะในยามนี้จีฟูเหรินได้ส่งสัญญาณให้นางกำนัลทั้งสองเตรียมของฝากที่นำมาเยี่ยมอาการป่วยของเย่วฮองเฮาพร้อมมีรับสั่ง

 “นำของเยี่ยมไข้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้รอมอบให้กับองค์ชายเก้าทันทีที่เสด็จมาถึง เพราะแน่นอนว่าเมื่อเย่วฮองเฮาสิ้นพระชนม์ลงจะต้องมีการตรวจหาสาเหตุและจะพบหลักฐานอยู่ในของฝากที่องค์ชายเก้านำมามอบให้ เพียงเท่านี้ข้าก็สามารถกำจัดศัตรูที่ขวางทางการก้าวขึ้นสู่อำนาจของข้าไปได้จนหมดสิ้นเสียที”รับสั่งของจีฟูเหรินเล่นเอานางกำนัลคนสนิทต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอไปตามๆ กัน ด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่งยวด

 “แต่พวกหม่อมฉันกลัวเพคะ หากถูกจับได้ขึ้นมาจะต้องถูกประหารไม่รู้กี่ชั่วโคตรก็ไม่รู้”นางกำนัลคนสนิทต่างมีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 “เจ้าอยากให้อี๋เอ๋อร์ของข้าเป็นเพียงองค์ชายธรรมดาอย่างนั้นเหรอ พวกเจ้าสองคนติดตามข้ามาตั้งแต่ก่อนที่ข้าจะเข้ามาถวายการรับใช้ฝ่าบาท เติบโตด้วยกันมานานกว่ายี่สิบปี เหตุใดจึงอยากเห็นข้าจมปลักอยู่แต่ที่เดิมแทนที่จะก้าวเข้าสู่จุดสูงสุด ข้าและอี๋เอ๋อร์จะไม่สามารถขึ้นมาอยู่เหนือผู้ใดได้ หากไม่กำจัดพวกคนเหล่านั้นออกไปให้พ้นทาง! เจ้าต้องการอย่างนั้นเหรอ!”จีฟูเหรินส่งเสียงตะคอกคนสนิทกลับไป

 ทั้งสองพากันส่ายหน้าไปมาติดต่อกันอย่างรวดเร็วเมื่อถูกตั้งคำถามเช่นนั้น

 “พวกหม่อมฉันทั้งสองอยากให้องค์ชายได้ขึ้นครองแคว้นเพคะ ดังนั้นเพื่อฟูเหรินแล้วและองค์ชายพวกหม่อมฉันจะช่วยทุกวิถีทางเพคะ”นางกำนัลคนสนิททั้งสองยืนยันกลับไปท่ามกลางความพึงพอใจของจีฟูเหริน

 “ถ้าเช่นนั้นก็ไปกันได้แล้ว ใกล้จะถึงเวลาที่องค์ชายเก้าจะเสด็จมาถึงแล้ว”รับสั่งพลางก้าวเดินนำหน้าออกไปก่อนโดยมีนางกำนัลทั้งสองถือของฝากเอาไว้เต็มสองมือด้วยกันทั้งคู่

 โดยมีสายพระเนตรขององค์หญิงน้อยมองตามหลังไปนายบ่าวทั้งสามตาไม่กะพริบ

 “ช่างเป็นคนที่ชั่วช้ายิ่งนัก ใส่ความให้องค์ชายเก้าเป็นผู้ลงมือสังหารเจ้าพี่ของข้า ทำอย่างไรข้าจึงจะฉีกหน้ากากของนางออกมาให้ผู้คนทั่วทั้งถังเฉี่ยนล่วงรู้ถึงความชั่วร้ายของนางได้นะ คิดสิคิดต้องคิดให้รอบคอบ คิดไตร่ตรองให้ดีๆ มันจะต้องมีหนทางแก้ไขสิ”องค์หญิงน้อยบ่นพึมพำพลางขบคิดหาวิธีกระชากหน้ากากจีฟูเหรินออกมาให้ได้

 ฉับพลันองค์หญิงน้อยหวนคิดถึงรับสั่งของอุปราชปีศาจได้ขึ้นมาทันใด เมื่อตอนที่ล่วงรู้ว่ายาที่ได้เสวยเข้าไปนั้น จะสามารถปกป้ององค์หญิงน้อยไม่เกิดอาการเจ็บป่วยแต่อย่างใด และสามารถต้านพิษร้ายได้ทุกชีวิตตราบจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตมาเยือนเลยทีเดียว

 “ใช่แล้ว!...ยาวิเศษของท่านปู่!ที่ข้าดื่มลงไปเมื่อครู่ใหญ่ที่ผ่านมาสามารถต้านพิษร้ายได้ทุกชีวิต ถ้าเช่นนั้นหากเอาตัวของข้ารับยาพิษไว้แทน...”

 องค์หญิงน้อยรับสั่งเพียงเท่านั้นก็เงียบงันลง ด้วยกำลังชั่งใจว่าสิ่งที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในเวลานี้ หากยาดังกล่าวไม่ใช่ยาวิเศษที่มีคุณสมบัติอย่างที่คิดก็เท่ากับว่าต้องเสียสละชีวิตตัวเองไปโดยเปล่าประโยชน์ ทว่าความคิดอีกอย่างกลับแทรกสวนขึ้นมา

 “ข้าเชื่อในสิ่งที่ท่านปู่กล่าวออกมาทั้งหมด ยาของท่านปู่เป็นความลับสุดยอดเช่นเดียวกับตำหนักลืมเลือนที่เต็มไปด้วยความลับมากมายและเรื่องราวที่เต็มไปด้วยปริศนาลี้ลับ ยาพิษไม่สามารถทำลายชีวิตของข้าได้อย่างแน่นอน”

 เสียงฝ่ายดีดังกึกก้องในความคิดขององค์หญิงน้อย และนั่นทำให้ตัดสินพระทัยออกมาได้อย่างฉับพลัน

 “ข้าคือศิษย์ของท่านปู่ ไม่เชื่อใจอาจารย์ของตัวเองได้อย่างไรเพ่ยเพ่ย!”รับสั่งบ่นให้กับตัวเอง 

 ครั้นตัดสินพระทัยได้อย่างเด็ดเดี่ยว องค์หญิงน้อยรีบเดินออกจากที่ซ่อนกลับไปยังห้องที่ประทับส่วนพระองค์เพื่อใช้เส้นทางที่เชื่อมต่อติดกันกับห้องบรรทมของเย่วฮองเฮาเพื่อไปปรากฏพระวรกายขัดขวางแผนการของจีฟูเหริน