All Chapters of พิศวาสตำหนักลืมเลือน: Chapter 21 - Chapter 30

ทันใดนั้นเอง  “องค์หญิง!!!!”เสียงเรียกองค์หญิงโฉมสะคราญดังออกมาด้วยความยินดี  องค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ยหันกลับไปตามเสียงร้องเรียกดังกล่าวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจดจำได้ขึ้นมาทันใดเมื่อเสียงที่เรียกนั้นคือสองพระพี่เลี้ยงที่คอยดูแลและปรนนิบัติมาตั้งแต่แรกประสูติ  “ลี่ถิง!...ซืออิง!!!”สิ้นเสียงขององค์หญิงน้อย  ร่างระหงลุกพรวดพราดขึ้นจากแท่นบรรทมอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ ร่างงามรีบเดินตรงเข้าไปหาพร้อมกับสองพระพี่เลี้ยงที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจเป็นที่สุดตรงเข้าสวมกอดร่างอรชรอ้อนแอ่นนั้นอย่างรวดเร็ว  “องค์หญิงน้อยได้สติกลับคืนมาแล้ว! ทรงได้สติกลับคืนมาเสียที พวกหม่อมฉันดีใจเหลือเกินเพคะทูลกระหม่อมของหม่อมฉันดีใจที่สุดเลย! ดีใจจริงๆ รอมานานเหลือเกินกว่าจะถึงวันนี้”สองพระพี่เลี้ยงพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่แต่ประโยคเดิมด้วยความดีใจพร้อมกอดรัดพระวรกายขององค์หญิงน้อยเอาไว้แน่นราวกับว่ากลัวจะหายไปไหน  ท่ามกลางความแปลกพระทัยขององค์หญิงน้อยที่เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมายเกิดขึ้นกับตัวเอง ด้วยเพราะในยามนี้สองพระพี่เลี้ยงที่กำลังสวมกอดพ

และนั่นทำให้รัชทายาทจากต้าซางรู้สึกพระองค์ขึ้นมาทันใด ก่อนจะรีบปรับสีพระพักตร์ให้กลับมาเป็นปกติดั่งเดิม  “ขออภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาทที่กระหม่อมใจลอยมากไปหน่อย”รัชทายาทจากต้าซางรีบรับสั่งขอพระราชทานอภัยทันทีท่ามกลางเสียงพระสรวลของฮ่องเต้เย่วหยางครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น  “ดูท่าเจ้าจะตื่นตะลึงในความงดงามของเพ่ยเอ๋อร์อยู่ละสิ เป็นอย่างไรว่าที่พระชายาของเจ้าคู่ควรที่จะอยู่ข้างกายหรือไม่”  ฮ่องเต้เย่วหยางรับสั่งถามกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อยต่อหน้าพระราชธิดาองค์เล็กที่ยังยืนงุนงงด้วยความสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่ในเวลานั้นก่อนจะได้ยินรับสั่งของรัชทายาทจากต้าซางตอบกลับมาทีเล่นทีจริงเล่นเอาองค์หญิงน้อยตั้งรับแทบไม่ทัน  “ยิ่งกว่าคู่ควรอีกพ่ะย่ะค่ะ เหมาะสมทุกอย่างที่จะก้าวขึ้นมาเป็นฮองเฮาของกระหม่อมในภายภาคหน้า เป็นแม่ของแผ่นดินต้าซางสืบต่อไป”รัชทายาทหนุ่มรับสั่งอย่างชื่นชมพลางทอดสายพระเนตรจับจ้องอยู่แต่พระพักตร์งดงามชวนหลงใหลขององค์หญิงน้อยอยู่ตลอดเวลา  ท่ามกลางอาการตื่นตะลึงด้วยความตกพระทัยขององค์หญิงน้อยครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น ความรู้สึกสับส

ท่ามกลางเสียงพระสรวลอยู่ในลำคอออกมาเบาๆ ของอุปราชปีศาจครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น “เจ้านี่นะโตแต่ตัวจริงๆ แต่ความคิดและความอ่านยังอยู่ในวัยสิบขวบเช่นเดิม ไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อเจ้าเติบโตเต็มที่แล้วจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายถึงเพียงนี้เพ่ยเอ๋อร์”รับสั่งพลางลูบไล้เฝ้าลูบไล้แผ่นหลังขององค์หญิงน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนตักกว้างของพระองค์ไปมาอยู่เช่นนั้น ในขณะที่องค์หญิงโฉมงามเอียงคอมองพระพักตร์หล่อเหลาของอุปราชปีศาจเพื่อมองหาจุดที่บ่งบอกร่องรอยของการมีอายุที่มากขึ้นของพระองค์ แต่ไม่ว่าจะพยายามมองอย่างไรก็ไม่เห็น  ก่อนจะยกพระหัตถ์เรียวยาวขึ้นมาลูบไล้พระพักตร์คมคายที่มีแนวเคราขึ้นเขียวครึ้มซึ่งได้รับการตัดแต่งเป็นอย่างดี ไม่ได้ไว้หนวดเครายาวตามบุรุษอื่นทั่วไปแต่อย่างใด นิ้วพระหัตถ์ขององค์หญิงน้อยที่กำลังไล้พระพักตร์คมของอุปราชปีศาจไปมาเบาๆ อยู่เช่นนั้น สร้างแรงสั่นไหวเกิดขึ้นอยู่ในหัวใจของพระองค์อย่างยิ่งยวด “ท่านปู่ไม่แก่เลยเจ้าค่ะ ยังคงหล่อเหลาและรูปงามน่าหลงใหลเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นเจ้าคะ”องค์หญิง

ใบหน้างามพยักขึ้นลงลมหายใจยังหอบถี่หลงเหลือให้พระองค์ได้เห็นอย่างชัดเจน “ข้าเหนื่อยมากเลยเจ้าค่ะ ขอพักก่อนนะเจ้าคะพี่หลงอย่าเพิ่งทำอะไรข้าเลยนะ”องค์หญิงน้อยใช้คำพูดอย่างไร้เดียงสา ท่ามกลางเสียงหัวเราะขบขันของอุปราชปีศาจครั้นได้ยินนางพูดออกมาเช่นนั้น “ข้าทำเจ้าจนไม่รู้กี่รอบแล้ว ตั้งแต่ห้องพระสำราญ ห้องหนังสือและมาถึงห้องนี้ ยังขาดห้องอาบน้ำไปจัดการต่อที่นั่นเลยดีกว่า”อุปราชปีศาจไม่พูดเปล่า หวืดดด!!! ร่างเปลือยเปล่าขององค์หญิงน้อยถูกอุ้มขึ้นจากฟูกบรรทมอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงโวยวายของนาง “พี่หลงข้าไม่ไหวแล้ว ขอพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ”องค์หญิงน้อยละล่ำละลักบอก “ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้ข้าหิว! อยากกินเจ้าตอนนี้เหลือเกินเพ่ยเอ๋อร์”สิ้นเสียงของอุปราชปีศาจ องค์หญิงน้อยถูกนำไปที่สระสรงน้ำที่อยู่ติดกับพระบรรทม และทันทีที่เข้ามาภายในสระสรงน้ำร่างอรชรถูกวางลงมือเรียวใหญ่คว้าร่างงามให้หันหน้าไปเกาะที่เสากลางห้องเอาไว้ แล้วตรงเข้ามายืนคร่อมซ้อนร่างงามจากทางด้านหลัง ใบหน้าคมเข้ม

ตำหนักบูรพา ภายในห้องทรงงาน  รัชทายาทหนุ่มในวัย 26 พระชันษา กำลังลงพระนามลงในฎีกาพร้อมประทับตราแผ่นดิน มีพระราชโองการออกไปเพื่อให้ราชสำนักนำไปถ่ายทอดและปฏิบัติตาม ก่อนจะวางตราแผ่นดินลงบนโต๊ะเอาไว้ดั่งเดิมพร้อมมีรับสั่งดังขึ้น  “ซุนเจี๋ย!!!!”รับสั่งหาขันทีคนสนิท  ทว่าสิ้นเสียงตอบรับกลับมาแต่อย่างใดจนรัชทายาทหนุ่มต้องมีรับสั่งขึ้นมาอีกครา พร้อมกับปลายเท้าคู่หนึ่งก้าวเข้ามาภายในห้องทรงงานอย่างเงียบกริบ  “ซุนเจี๋ย!!!!”รับสั่งพร้อมเหลือบสายพระเนตรขึ้นเพียงพาดผ่านครั้นทอดพระเนตรปลายเท้ากำลังย่างสามขุมเข้ามาหาพระองค์ภายในห้องทรงงาน  “เดี๋ยวนี้ชักกำเริบใหญ่แล้วนะ ข้าร้องเรียกหาเจ้ากลับไม่ยอมขานรับตอบ นี่ถ้าเพราะไม่เห็นว่าเจ้าชราขึ้นมากแล้ว เดินตามข้าก็ไม่ค่อยจะทันเหมือนเมื่อก่อน ข้าสั่งลงโทษไปนานแล้วรู้หรือไม่”รัชทายาทหนุ่มรับสั่งหยอกเย้าขันทีคนสนิทซึ่งเป็นผู้คอยดูแลปรนนิบัติตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ติดตามรับใช้ใกล้ชิดมาโดยตลอด  หากแต่ขันทีคนดังกล่าวยังคงเงียบงันอยู่เช่นเดิมไม่ยอมส่งเส