Semua Bab The Miracle Between Us (RATED SPG 18+): Bab 11 - Bab 20

Sanay si Zex sa katahimikan. Mas gusto niya ang sarili niyang mundo, ang silid na tahimik, walang istorbo, walang tunog na biglang sisiklab sa kanyang isipan. Pagkatapos kumain, karaniwan ay kusa na siyang bumabalik sa kanyang kwarto at doon nagkukulong. Maging ang mga kasambahay ay may mahigpit na bilin, matapos ang kanilang gawain, kailangang bumalik agad sa kani-kanilang silid. Walang malakas na yapak, at walang malakas na usapan. Isang maling ingay lamang ay maaaring magdulot ng pagkabalisa kay Zex, at kapag nangyari iyon, mahirap siyang pakalmahin.Minsan, dahil nag-aalala si Lucia na baka kulang ang kinakain ng apo, nagpadala siya ng mga meryenda sa kwarto nito. Ngunit sa halip na matuwa, nagkulong si Zex sa attic at hindi lumabas nang matagal.Dahil doon, kahit gaano pa kamahal ng dalawang matanda ang kanilang apo, hindi sila naglakas-loob na tumira kasama nina Zedhryx at Zane. Alam nilang ang presensya nila, gaano man kabuti ang intensyon, ay maaaring makasagabal sa bata.Kaya

“Yes.”Isang salita lang ang sagot ni Zedhryx, ngunit mabigat ang kahulugan nito.Napakamot sa ulo si Alice, halatang naiilang. “Uh… hindi ba medyo… inappropriate ‘yan?” pilit niyang ngiti. “Pwede naman akong pumunta rito anytime kung gusto akong makita ni Zex. Isang tawag lang, darating ako.”Bahagyang minasahe ni Zedhryx ang pagitan ng kanyang mga kilay, tila pagod na pagod. Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang makapangyarihang CEO, kundi isang ama na may alalahanin.“Maraming sitwasyon na hindi kontrolado,” mahinahon niyang paliwanag. “Lalo na sa gabi. Kung may emergency, delikado kung magmamadali ka na naman sakay ng motor. At sa estado ko, hindi rin madali na dalhin ko si Zex kung saan-saan para lang makipagkita. Alam kong mahirap ang hinihiling ko. Pero bilang ama niya, I’m asking you sincerely. Sana pumayag ka.”Unti-unting sumakit ang ulo ni Alice. Kung ginamit sana ni Zedhryx ang kapangyarihan o impluwensya niya para pilitin siya, baka nakatalikod na siya ngayon at nakala

Napakurap siya at napailing, tila hindi makapaniwala. “Mr. Romero,” bulong niya, pinipigilan ang pagtaas ng boses, “alam ba ng mga empleyado mo na ginagamit mo sila para tulungan ang artista ng ibang kumpanya?”Sa totoo lang, malinaw na hindi alam ng mga ito. Sa paraan ng pagtingin sa kanya ni Arthur kanina, halatang wala itong ideya kung sino siya. Isang hamak na maliit na artista mula sa Starlight Entertainment, walang pangalan, at walang impluwensya.Gusto na niyang lumuhod sa harap ni Zedhryx at sambahin ang kapal ng mukha nito.Ang Golden Age Entertainment ay isa sa mga subsidiary ng Romero Corporation. Kahit si Zane ang kasalukuyang namamahala rito, ang tunay na boss sa likod ng lahat ay si Zedhryx pa rin.Limang taon na ang nakalipas nang pumasok ang Romero Corporation sa entertainment industry at bilhin ang Golden Age. Sa loob lamang ng ilang taon, nagawa nilang itayo ito bilang isang entertainment empire na kayang makipagsabayan sa pinakamatandang higante sa industriya, ang S

“Angela, si Alice ang gaganap bilang Clara. Bilang senior niya, may masasabi ka ba tungkol dito?” maingat ngunit may bahid ng panunubok na tanong ng isang reporter, halatang nais maghasik ng intriga.Sandaling kumurap si Angela, ngunit agad din niyang naibalik ang kanyang maamong ngiti. Ang kanyang tindig ay elegante, ang boses ay banayad at puno ng sinseridad. “May kakayahan si Alice para gampanan ang role na iyon,” sagot niya nang mahinahon. “I believe she won’t disappoint everyone.”Sa tuwing mababanggit ang pangalan ni Alice, palagi siyang may papuring inihahain. Sa paningin ng mga walang alam, tila isa siyang mabait at suportadong senior na handang umalalay sa kanyang junior. Ngunit sa likod ng mga ngiting iyon, malinaw kay Alice ang tunay na intensyon.Pinupuri siya ni Angela nang todo, binanggit ang pamantayan ng publiko sa napakataas na antas bago pa man magsimula ang shooting. Sa ganitong paraan, anumang maliit na pagkakamali ay magiging malaking kabiguan sa paningin ng lahat

Sa loob ng sasakyan, tahimik na nakaupo si Zex habang nakatitig sa cellphone na hawak niya. Ilang minuto na siyang naghihintay ng reply, ngunit nananatiling blangko ang screen. Nakasimangot siya, ang mga mata’y punô ng sama ng loob at inis na tila ba may kaaway na hindi niya matalo. Para sa isang batang katulad niya, ang paghihintay ay parang pinakamatinding parusa sa mundo.Sa kabilang upuan, mahinahong inalis ni Zedhryx ang kanyang seatbelt. “I’ll go take a look. Hintayin mo ako dito,” mahinang sabi niya.Ngunit bago pa man siya tuluyang makababa, hinila ni Zex ang laylayan ng kanyang coat. Mariing kumapit ang maliit niyang kamay, gusto rin niyang sumama. Hindi siya papayag na maiwan.Tumingin si Zedhryx sa anak. “Kung lasing siya, isa lang sa inyo ang kaya kong buhatin,” paliwanag niya nang diretso.Agad namang umumbok ang pisngi ni Zex. Hindi niya kailangan ng magbubuhat sa kanya. Hindi na siya sanggol.Bahagyang dumilim ang ekspresyon ni Zedhryx. “Unfortunately,” dagdag niya sa m