로그인Maagang dumating si Doleno sa private resort na iyon, dala ang balitang narinig niya, may isang exclusive drinking party para sa negosyo, at dadalo roon si Zedhryx.Hindi niya pinalampas ang pagkakataon.Pinaghandaan niya iyon nang husto, halos wala nang iniwan sa pagkakataon. Nagdala siya ng mamahaling regalo, inayos ang lahat ng detalye, at sinigurong magiging perpekto ang gabing iyon. Ngunit sa kabila ng lahat ng paghahandang ginawa niya, isa-isa lamang iyong bumagsak.Hindi man lang sinulyapan ni Zedhryx ang antique calligraphy scroll na pinaghirapan niyang makuha. Kahit pa napakamahal at bihira nito, tila wala lang iyon, parang isang ordinaryong bagay na walang halaga. Hindi rin umubra ang isa pa niyang “regalo”, isang batang babae na maingat niyang pinili, maganda at inosente ang itsura. Maingat niyang ipinaabot ang intensyon, pero ang natanggap lang niya ay isang malamig na tingin.Para bang gulay lang ang tinitingnan nito.Unti-unting pinawisan si Doleno. Nagsisimula na siyang
“Napakawalanghiya mo! Anong klaseng tingin ‘yan!” halos sumabog sa galit si Alejandro, nanginginig ang boses sa pagpipigil.Ngunit bago pa siya tuluyang makapagsalita, bumukas ang pinto ng ward mula sa loob.Agad na napalingon sina Alejandro at Alena. Sa isang iglap, tila nakalimutan nila si Alice at dali-daling lumapit sa pinto.“Harvey, kumusta si Angela?” sabay nilang tanong, halatang puno ng pag-aalala.Napabuntong-hininga si Harvey, halatang pagod, bago sumagot, “She’s fine for now. Pwede na kayong pumasok.”Pagkatapos magsalita, napatingin siya kay Alice. Napansin niya ang bahagyang pamamaga at pamumula ng pisngi nito, isang bakas na hindi niya pinalampas. Bumigat ang tingin niya, ngunit wala siyang sinabi.Hindi na nag-aksaya ng oras si Alena. Agad siyang lumapit sa kama at halos yakapin ang anak.“Anak ko… kumusta ka? Masakit ba? May iba ka bang nararamdaman?” sunod-sunod niyang tanong, nanginginig ang boses sa takot.Mahinang ngumiti si Angela, tila pilit pinapakalma ang ina.
Agad na nagbago ang ekspresyon ni Angela nang makita si Harvey. Mula sa pagod na mukha ay napalitan iyon ng mahinhin at halos mapaglarong ngiti. Bahagya siyang yumuko at parang nahihiyang nagsalita, “Ikaw kasi… pinagod mo ako.”Napailing si Harvey, halatang walang laban sa lambing nito. “Ikaw kaya ang nang-akit sa akin,” sagot niya, may halong helpless na ngiti. Itinaas pa niya ang bitbit na plastic bag. “I bought chicken porridge for you. Kain ka muna para mabawi mo lakas mo. Huwag kang puro ‘I’m tired’ diyan.”“Ang kulit mo talaga…” mahinang reklamo ni Angela, ngunit bakas sa boses niya ang lambing.Hindi pa tuluyang humuhupa ang eksenang iyon nang sumunod agad ang susunod na shooting, ang laban sa gitna ng kagubatang kawayan.Mahigit dalawang oras silang tinuruan ng martial arts instructor. Halos kabisado na nila ang bawat galaw, mula sa pag-atras, pag-iwas, hanggang sa eksaktong anggulo ng pag-atake. Sa totoo lang, balak ng direktor na gumamit ng stunt doubles. Ngunit dahil mahusa
Pagbalik nina Harvey at Angela sa dressing room, halatang mabigat ang kanilang mga hakbang. Pareho silang tahimik, at ang dating kumpiyansa sa kanilang mga mukha ay napalitan ng lungkot at pagkadismaya. Napatigil si Angela sa harap ni Harvey, tila hindi alam kung saan magsisimula. Ilang segundo siyang natigilan bago tuluyang pumatak ang isang luha mula sa gilid ng kanyang mata.“Harvey… do you blame me?” mahina niyang tanong, halos pabulong, habang nanginginig ang boses. “Galit ka ba kasi hindi ko tinanggap ang kondisyon ni Alice?”Hindi nagdalawang-isip si Harvey. Lumapit siya at marahang pinunasan ang luha sa pisngi ng dalaga, bakas sa kanyang mga mata ang awa at pag-aalala. “Why would I blame you?” sagot niya, malumanay ngunit puno ng paninindigan.Parang nabunutan ng tinik si Angela. Agad siyang yumakap kay Harvey, para bang doon lamang siya nakakahanap ng ligtas na sandalan. “Harvey… thank you,” bulong niya, puno ng emosyon. “Thank you for trusting me, for understanding me. Hind
Pagdating ni Alice sa set, agad siyang sinalubong ng balita na nagbago ang buong filming schedule. Ayon sa staff, nag-leave si Theo dahil sa isang family matter.Sandaling natigilan si Alice.‘Family matter?’Hindi niya maiwasang mapakunot ang noo. Sa mga maliliit na bagay nga, kayang magreklamo ni Theo sa kanya nang kalahating araw. Pero sa ganitong kalaking problema, wala man lang siyang nasabi?Agad niyang kinuha ang phone at tinawagan ito.Pagkasagot pa lang, ramdam na niya agad na hindi maganda ang mood nito.“Bakit ko sasabihin sa’yo?” malamig nitong sagot. “Hindi ba ayaw mong ginugulo kita? Hindi ba gusto mong i-mind ko na lang sarili ko? Hindi ba gusto mong lumayo ako sa’yo? Well… congrats. Nakuha mo na gusto mo.”Bahagyang napasinghap si Alice, sabay tumaas ang kilay.“Theo, ano’ng problema mo? Kumain ka ba ng pulbura?” sagot niya, halatang napipikon na rin.Sa kabilang linya, mariing napahinga si Theo. Halatang pinipigilan ang emosyon. Sa totoo lang, galit siya, pero mas gal
Sumandal si Theo sa sofa habang hinihimas ang kanyang sentido, halatang sumasakit ang ulo sa dami ng iniisip.“Pero paano ’yung mga pelikulang ongoing pa?” tanong niya, puno ng pag-aalala. “Don’t tell me kailangan ko silang i-cancel lahat?”Tahimik na nag-isip si Jay sandali, bago marahang sumagot, tila binubuo na sa isip ang pinaka-praktikal na solusyon.“Hindi naman siguro kailangan,” paliwanag niya. “’Yung Land Under Heaven, period film ’yon, maraming malalaking eksena at matagal talaga ang production. Puwede kong kausapin si Director Jam na ilipat muna sa dulo ang lahat ng scenes mo. Tayo na rin ang sasagot sa anumang magiging losses habang wala ka. I think papayag siya.”Napabuntong-hininga si Theo at napakamot sa ulo.“Mukhang iyon na nga lang ang choice…” bulong niya, halatang hindi pa rin mapakali. “Damn it… bakit parang sunod-sunod ang malas ko these days? ’Yung deal sa HN, dapat final na ’yon, walang dahilan para magkaproblema. Tapos kanina… umulan habang may kissing scene?







