LOGINAgad na nagbago ang ekspresyon ni Angela nang makita si Harvey. Mula sa pagod na mukha ay napalitan iyon ng mahinhin at halos mapaglarong ngiti. Bahagya siyang yumuko at parang nahihiyang nagsalita, “Ikaw kasi… pinagod mo ako.”Napailing si Harvey, halatang walang laban sa lambing nito. “Ikaw kaya ang nang-akit sa akin,” sagot niya, may halong helpless na ngiti. Itinaas pa niya ang bitbit na plastic bag. “I bought chicken porridge for you. Kain ka muna para mabawi mo lakas mo. Huwag kang puro ‘I’m tired’ diyan.”“Ang kulit mo talaga…” mahinang reklamo ni Angela, ngunit bakas sa boses niya ang lambing.Hindi pa tuluyang humuhupa ang eksenang iyon nang sumunod agad ang susunod na shooting, ang laban sa gitna ng kagubatang kawayan.Mahigit dalawang oras silang tinuruan ng martial arts instructor. Halos kabisado na nila ang bawat galaw, mula sa pag-atras, pag-iwas, hanggang sa eksaktong anggulo ng pag-atake. Sa totoo lang, balak ng direktor na gumamit ng stunt doubles. Ngunit dahil mahusa
Pagbalik nina Harvey at Angela sa dressing room, halatang mabigat ang kanilang mga hakbang. Pareho silang tahimik, at ang dating kumpiyansa sa kanilang mga mukha ay napalitan ng lungkot at pagkadismaya. Napatigil si Angela sa harap ni Harvey, tila hindi alam kung saan magsisimula. Ilang segundo siyang natigilan bago tuluyang pumatak ang isang luha mula sa gilid ng kanyang mata.“Harvey… do you blame me?” mahina niyang tanong, halos pabulong, habang nanginginig ang boses. “Galit ka ba kasi hindi ko tinanggap ang kondisyon ni Alice?”Hindi nagdalawang-isip si Harvey. Lumapit siya at marahang pinunasan ang luha sa pisngi ng dalaga, bakas sa kanyang mga mata ang awa at pag-aalala. “Why would I blame you?” sagot niya, malumanay ngunit puno ng paninindigan.Parang nabunutan ng tinik si Angela. Agad siyang yumakap kay Harvey, para bang doon lamang siya nakakahanap ng ligtas na sandalan. “Harvey… thank you,” bulong niya, puno ng emosyon. “Thank you for trusting me, for understanding me. Hind
Pagdating ni Alice sa set, agad siyang sinalubong ng balita na nagbago ang buong filming schedule. Ayon sa staff, nag-leave si Theo dahil sa isang family matter.Sandaling natigilan si Alice.‘Family matter?’Hindi niya maiwasang mapakunot ang noo. Sa mga maliliit na bagay nga, kayang magreklamo ni Theo sa kanya nang kalahating araw. Pero sa ganitong kalaking problema, wala man lang siyang nasabi?Agad niyang kinuha ang phone at tinawagan ito.Pagkasagot pa lang, ramdam na niya agad na hindi maganda ang mood nito.“Bakit ko sasabihin sa’yo?” malamig nitong sagot. “Hindi ba ayaw mong ginugulo kita? Hindi ba gusto mong i-mind ko na lang sarili ko? Hindi ba gusto mong lumayo ako sa’yo? Well… congrats. Nakuha mo na gusto mo.”Bahagyang napasinghap si Alice, sabay tumaas ang kilay.“Theo, ano’ng problema mo? Kumain ka ba ng pulbura?” sagot niya, halatang napipikon na rin.Sa kabilang linya, mariing napahinga si Theo. Halatang pinipigilan ang emosyon. Sa totoo lang, galit siya, pero mas gal
Sumandal si Theo sa sofa habang hinihimas ang kanyang sentido, halatang sumasakit ang ulo sa dami ng iniisip.“Pero paano ’yung mga pelikulang ongoing pa?” tanong niya, puno ng pag-aalala. “Don’t tell me kailangan ko silang i-cancel lahat?”Tahimik na nag-isip si Jay sandali, bago marahang sumagot, tila binubuo na sa isip ang pinaka-praktikal na solusyon.“Hindi naman siguro kailangan,” paliwanag niya. “’Yung Land Under Heaven, period film ’yon, maraming malalaking eksena at matagal talaga ang production. Puwede kong kausapin si Director Jam na ilipat muna sa dulo ang lahat ng scenes mo. Tayo na rin ang sasagot sa anumang magiging losses habang wala ka. I think papayag siya.”Napabuntong-hininga si Theo at napakamot sa ulo.“Mukhang iyon na nga lang ang choice…” bulong niya, halatang hindi pa rin mapakali. “Damn it… bakit parang sunod-sunod ang malas ko these days? ’Yung deal sa HN, dapat final na ’yon, walang dahilan para magkaproblema. Tapos kanina… umulan habang may kissing scene?
Nang makabalik si Alice sa mesa, saka pa lamang tuluyang nakahinga si Theo nang maluwag. Kanina pa siya patingin-tingin sa direksyon ng pinto, halatang hindi mapakali.“Ang tagal mo naman,” reklamo niya agad. “Akala ko nahulog ka na sa inidoro.”Napangiwi si Alice at pabagsak na sumandal sa sofa, halatang pagod at may bahid pa ng takot ang mukha.“Mas malala pa doon,” sagot niya, mahina ang boses. “Parang napunta ako sa lungga ng mga lobo.”Agad na kumunot ang noo ni Theo. “Anong ibig mong sabihin?”Napabuntong-hininga si Alice bago nagkuwento, pilit pinapakalma ang sarili.“Napunta ako sa maling room. Puro big shots ng city nando’n… tapos may isang matabang manyak na hinawakan ako at ayaw akong pakawalan. Pinipilit pa akong uminom kasama niya.”Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ni Theo. Nawala ang kalasingan sa mga mata niya.“What?!” agad niyang sabi, sabay tingin kay Alice mula ulo hanggang paa, tila sinisigurong wala itong nasaktan. “Paano ka nakabalik dito?”Bahagyang ngumit
Bahagyang tinaasan ni Alice ang kilay at ngumiti nang may halong pang-aasar.“Sa buong bansa, may babaeng hindi gustong matulog kasama si Zedhryx?” balik niyang tanong, tila ba obvious na ang sagot.Hindi napigilan ni Theo ang sarili.“Well, halos lahat din naman ng babae gustong matulog kasama ako,” mabilis niyang sagot, may halong yabang. “Pero ikaw? Never mo naman naisip ’yon tungkol sa’kin!”Bahagyang tumingala si Alice, saka siya tinignan nang diretso.“Paano mo nasabing hindi ko naisip?” tanong niya, bahagyang tinaasan ang boses.Natigilan si Theo.Sa loob ng isang segundo, parang nag-freeze ang mundo niya, at kasunod noon, agad na namula ang kanyang tenga.Isang mahinang tawa ang kumawala mula kay Alice.Doon lang napagtanto ni Theo na niloloko lang siya.“Alice!” halos mapasigaw siya, halatang napahiya. “Just you wait! Hindi pa tayo tapos!”Kung hindi lang niya iniisip ang ibang tao sa paligid, baka kanina pa siya tumayo at pinatulan si Alice.Samantala, tila kuntento na si Al







