All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 101 - Chapter 110

ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดแนบแน่นด้วยความโหยหาที่ฝังลึกในกระดูก ความร้อนระอุจากเรือนร่างกำยำแผ่ซ่านทะลุอาภรณ์หรูหราจนผิวเนื้อแทบหลอมละลาย กลิ่นอายบุรุษเพศที่เปี่ยมด้วยอำนาจผสมผสานกลิ่นกำยานโคลนโลหิตตีรวนจนสติสัมปชัญญะของไป๋เยว่พร่ามัวทะเลทองคำและศิลาปราณใต้แผ่นหลังส่งประกายระยิบระยับล้อแสงไข่มุกราตรีประหนึ่งพยานในรสรักที่กำลังจะปะทุ จังหวะหัวใจสองดวงเต้นประสานดังก้องในโสตประสาท ม่อซางสอดปลายนิ้วแกร่งเข้าขยุ้มกลุ่มผมสีหมึกอย่างหลงใหลคลั่งไคล้ เตรียมรุกล้ำตักตวงความหวานล้ำให้ลึกล้ำยิ่งกว่าที่เคยทว่า... ในจังหวะที่จอมมารกำลังจะสถาปนาสวรรค์บนดิน"อุแว้! แง้! แอ้!"เสียงแผดร้องประสานเสียงแหลมปรี๊ดของทารกวัยเตาะแตะทั้งสามดังทะลุฟองอากาศปราณมารที่ลอยอยู่มุมห้องบรรทมดุจเสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยง ฉีกกระชากบรรยากาศหวามไหวจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา!รังสีอำมหิตสีดำทะมึนปะทุวูบขึ้นในนัยน์ตาสีอำพัน ประมุขมารชะงักค้างกลางอากาศ สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนลั่นกรอด ลมหายใจร้อนระอุพรูออกมายาวเหยียดอย่างขัดใจสุดขีด ความปรารถนาที่กำลังลุกโชนถูกราดด้วยน้ำเย็นจัดจนควันแทบออกหู หากผู้ที่ขัดจังหวะมิใช่ก้อนแป้งสา

ความมืดมิดยามราตรีโรยตัวปกคลุมวังจันทราโลหิต กลิ่นกำยานโคลนโลหิตลอยอวลผสมผสานกับไอเย็นเยียบจากเตียงหยกวารีลอยฟ้า ห่างออกไปเพียงฉากกั้นไม้จันทน์แดงสลักลาย ม่อซางจำต้องผละกายออกจากสตรีอันเป็นที่รักชั่วคราว เพื่อจัดการฎีกาด่วนจากหัวเมืองชายแดนที่กองสุมเป็นภูเขา ทิ้งให้ไป๋เยว่จมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนเกียจคร้านอย่างไร้การป้องกันทว่าบริเวณมุมห้องบรรทมซึ่งถูกจัดสรรเป็นพื้นที่ส่วนตัวของทายาทอเวจี กลับสว่างไสวด้วยแสงจากไข่มุกราตรีก้อนแป้งแฝดสามในชุดเตี่ยวสีแดงสด กำลังนั่งล้อมวงขัดสมาธิอยู่รอบกระดานหมากรุกหยกดำ มือป้อมๆ ขยับเบี้ยหินปราณสะเปะสะปะอย่างไร้กฎเกณฑ์ ฝั่งตรงข้ามคือชิงล่วน วิหคเซียนบรรพกาลที่จำใจรับบทพี่เลี้ยง กำลังใช้จะงอยปากสีทองคีบหมากสีขาววางลงบนกระดานด้วยดวงตาปรือปรอยครืด...มวลอากาศเหนือเพดานตำหนักในสุดสั่นกระเพื่อมแผ่วเบา รอยปริแตกขนาดเล็กปรากฏขึ้นบนค่ายกลเวทป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในสามภพ กลิ่นไอบริสุทธิ์บริสุทธิ์อันเป็นเอกลักษณ์ของปราณศักดิ์สิทธิ์ แทรกซึมผ่านช่องว่างเข้ามาเจือจางกลิ่นสนิมเหล็กแห่งแดนมารเงาร่างห้าสายร่วงหล่นลงมาตรึงฝ่าเท้าแนบกับพื้นกระเบื้องศิลาอย่างไร้สุ้

เศษซากหอกสวรรค์ที่แฝงกลิ่นอายคุกคามถูกปราณมารทมิฬบดขยี้เป็นผุยผงในกำมือเดียว ประมุขมารใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูปซ่อมแซมเพดานตำหนักและสลายจิตสังหารจนหมดสิ้น เพื่อให้สตรีอันเป็นที่รักได้กลืนกินเนื้อหมูวิญญาณคำสุดท้ายอย่างสงบสุขกลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อย่างจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งมหาศาลหลังมื้ออาหารอันโอชะ ไป๋เยว่สลัดความง่วงงุนทิ้งไปชั่วคราว ร่างระหงกลิ้งตัวหลุนๆ ข้ามซุ้มประตูหยกโปร่งแสง เข้าสู่คลังสมบัติส่วนตัวที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ สตรีผู้เกียจคร้านทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางทะเลทองคำ นิ้วเรียวขาวผ่องหยิบจับเพชรเม็ดโตเท่ากำปั้นและศิลาปราณระดับสูง มาเรียงต่อกันเป็นปราสาทจำลองอย่างอารมณ์ดี แสงสะท้อนจากเหลี่ยมอัญมณีนับล้านชิ้นสาดส่องใบหน้างดงามให้ดูเจิดจรัสยิ่งกว่าเทพธิดาองค์ใดห่างออกไปเพียงสามก้าว โต๊ะไม้จันทน์ดำสลักลายมังกรถูกยกเข้ามาตั้งวางอย่างผิดที่ผิดทาง ท่ามกลางภูเขาสมบัติระยิบระยับ ม่อซางในชุดคลุมสีเพลิงนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะ มือแกร่งตวัดพู่กันขนหางหมาป่าลงบนม้วนฎีกาจากหัวเมืองชายแดน จอมมารผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย ยอมละทิ้งท้องพระโรงอันโอ่อ่า หอบงานเอกสา

รังสีมัจจุราชสีหมึกปะทุคลั่งรอบวรกายกำยำ ประมุขมารสวมเกราะทมิฬเก้าอเวจีเต็มยศ สองมือกระชับด้ามดาบมารทมิฬแน่นจนข้อศอกลั่นกรอบแกรบ ปราณสังหารที่อัดแน่นพร้อมจะทะยานขึ้นไปบั่นคอเทพสงครามสามตาและฉีกทึ้งเมฆามงคลให้กลายเป็นเศษธุลี โทสะจากการถูกขัดขวางห้วงเวลาวสันต์อันเร่าร้อนกับภรรยา คือเพลิงกัลป์ที่ไม่อาจดับมอดด้วยสิ่งใดนอกจากโลหิตแห่งทวยเทพ!ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ปลายเท้าของจอมมารกำลังจะถีบตัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าปัง!!บานประตูไม้จันทน์แดงสลักลายมังกรของตำหนักในสุด ซึ่งทนทานต่ออสนีบาตสวรรค์ กลับถูกถีบกระเด็นหลุดจากบานพับ เศษไม้กระแทกกำแพงศิลาจนแตกละเอียดประดุจใบไม้แห้ง!การเคลื่อนไหวของม่อซางชะงักค้าง นัยน์ตาสีอำพันตวัดมองข้ามไหล่ตนเองผ่านกลุ่มควันฝุ่นที่ฟุ้งกระจายเบื้องหลังซุ้มประตูที่พังทลาย ร่างระหงของอดีตบรรพชนจิ้งจอกก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าเนิบนาบ อาภรณ์ผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์หลุดลุ่ยร่วงหล่นพ้นลาดไหล่มน เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องที่ประดับด้วยรอยจุมพิตสีกุหลาบจางๆ เส้นผมสีหมึกยุ่งเหยิงชี้ฟูไร้ทิศทาง ทว่าสิ่งที่ทำให้ห้วงมิติแห่งแดนอเวจีต้องสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง... คือกลิ่นอายที่แผ่กำจา

ไข่มุกราตรีและเศษซากเกราะศักดิ์สิทธิ์สาดทอประกายสีทองอร่าม อาบย้อมคลังสมบัติส่วนพระองค์ให้สว่างไสวดุจสรวงสวรรค์จำลอง กลิ่นกำยานโคลนโลหิตเจือจางลง ถูกข่มทับด้วยกลิ่นอายความมั่งคั่งมหาศาลที่กองทับถมสูงจรดเพดาน อุณหภูมิเย็นฉ่ำจากเตียงหยกวารีแผ่ซ่าน โอบอุ้มเรือนร่างบอบบางที่กำลังจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนเกียจคร้านไป๋เยว่นอนกอดแผ่นอกเกราะทองคำของทัพสวรรค์แทนหมอนข้าง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอรอยยิ้มละมุนละไมขณะหลับใหล สตรีผู้ครอบครองพลังสะเทือนสามภพกลับนอนกรนเบาๆ ดุจลูกแมวเกียจคร้าน ขาขาวผ่องข้างหนึ่งพาดก่ายกองเพชรนิลจินดาอย่างไม่ไยดีราวกับมันเป็นเพียงก้อนกรวดริมทาง หางจิ้งจอกสีขาวพิสุทธิ์ทั้งเก้าหดเล็กลง พันตวัดรอบตัวก้อนแป้งแฝดสาม ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า ที่กำลังนอนซุกซบพุงมารดา หลับสนิทจนน้ำลายสีใสไหลยืดหยดแหมะลงบนกองศิลาปราณทารกน้อยทั้งสามแม้จะเพิ่งสร้างวีรกรรมถอนหงอกสวรรค์มาหมาดๆ ทว่ายามตกอยู่ในห้วงนิทรากลับดูไร้เดียงสาจนน่าขัน เสี่ยวเป่ายังคงกำเศษเกราะทองคำแน่นไว้ในมือป้อมๆ ประดุจของเล่นชิ้นโปรด ม่อซางทอดมองภาพสตรีและสายเลือดอเวจีด้วยนัยน์ตาสีอำพันที่ทอประกายเทิดทูนบูชาสุดหัวใจ จอ