All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 121 - Chapter 130

กลิ่นอายคาวโลกีย์ที่เพิ่งมอดดับยังคงลอยอวลผสมผสานกับกำยานโคลนโลหิตเจือจาง ร่องรอยแห่งพายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำฝากฝังความยับยู่ยี่ไว้บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปีบนฟูกนุ่มที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ร่างบอบบางของอดีตบรรพชนจิ้งจอกนอนแผ่หลาสิ้นสภาพประดุจปลาเค็มที่ถูกนำไปตากแห้งบนโขดหิน ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดุจหิมะแรกฤดูถูกแต่งแต้มด้วยรอยสีกุหลาบช้ำเป็นจ้ำๆ ไป๋เยว่ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาหงส์ปรือขึ้นเพียงครึ่งเดียวพลางขยับตัวบิดขี้เกียจ ทว่าความเหนอะหนะที่เคลือบเกาะตามผิวกายกลับสร้างความหงุดหงิดระคายเคืองจนสตรีผู้รักความสบายต้องเบ้ปาก"อือ... ตัวข้าเหนียวเหนอะไปหมดแล้ว..." เสียงหวานงัวเงียบ่นอู้อี้ ซุกใบหน้างดงามเข้าหาหมอนเมฆาเหมันต์ "แต่กระดูกสันหลังข้าร้าวระบมไปหมด... การก้าวเท้าเพียงสิบก้าวไปยังหอสรงน้ำ บัดนี้แลดูยากเย็นแสนเข็ญประหนึ่งต้องปีนป่ายข้ามยอดเขาไท่ซาน... ข้าขี้เกียจลุกเดิน"เหตุผลแห่งความเกียจคร้านอันไร้ขอบเขตถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างหน้าไม่อาย ทว่าสำหรับประมุขมารผู้คลั่งรักและเพิ่งอิ่มเอมกับรสสวาท ถ้อยคำบ่นพึมพำนั้นเปรียบดั่งราชโองการฟ้าดินที่ต้องได้รับการสนองตอบในทันทีม่อซางหยัดกายท่

แม้เตียงหยกเหมันต์หมื่นปีจะแผ่ไอเย็นฉ่ำสบายเพียงใด ทว่าการนอนแผ่หลาพลิกซ้ายตะแคงขวาอยู่แต่ภายในตำหนักในสุดติดต่อกันหลายราตรี ก็บั่นทอนสติสัมปชัญญะของอดีตบรรพชนจิ้งจอกให้เหี่ยวเฉาลงประดุจบุปผาขาดน้ำ ไป๋เยว่ทอดถอนหายใจยาวเหยียดดุจสูญเสียปราณชีวิตไปครึ่งค่อนวัน เสียงถอนหายใจนั้นหนักอึ้งราวกับแบกรับภาระแห่งการกอบกู้สามภพ ทั้งที่ความจริงสตรีผู้นี้เพียงแค่เบื่อหน่ายเพดานศิลาลวดลายเดิมๆประมุขมารผู้มีโสตประสาทผูกติดกับอารมณ์ของภรรยา รับรู้ถึงวิกฤตการณ์อันใหญ่หลวงนี้ในเสี้ยววินาที! ม่อซางตวัดฝ่ามือวาดผ่านมวลอากาศ รีดเร้นพลังปราณมารระดับสูงร่าย ‘วิชาพรางตาจันทราเร้นลักษณ์’ ครอบคลุมเรือนร่างของตนเองและภรรยา รูปลักษณ์หล่อเหลาดุดันและงดงามล่มเมืองถูกลดทอนความเจิดจ้าลง แปรเปลี่ยนเป็นเพียงคหบดีผู้มั่งคั่งและฮูหยินตระกูลพ่อค้าที่ดูสามัญ ทว่ายังคงไว้ซึ่งความสง่างามที่ปิดไม่มิดค่ำคืนนี้ จอมมารยอมละทิ้งฎีกากองพะเนิน พาภรรยาหนีลูกแฝดออกไปเยือน 'ตลาดมืดเมืองมาร' แหล่งรวมสวะและของวิเศษที่ใหญ่ที่สุดในแดนอเวจี!แสงจากโคมไฟศิลาอัคคีสีแดงฉานสาดส่องกระทบแผ่นกระเบื้องปูถนนที่แตกร้าว กลิ่นเนื้อสัตว์อสูรย่างไฟคล

รัตติกาลเหนือวังจันทราโลหิตลึกล้ำดุจห้วงน้ำหมึก ทว่าความมืดมิดเบื้องนอกกลับมิอาจเทียบเคียงความอึดอัดอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านอยู่ภายในตำหนักรองณ โถงทางเดินที่กั้นกลางระหว่างห้องบรรทมหลักและห้องพักของสายเลือดอเวจี ค่ายกลระดับบรรพกาลสีโลหิตสาดแสงเรืองรองวูบวาบ ปิดผนึกบานประตูไม้จันทน์แดงของตำหนักในสุดไว้อย่างแน่นหนาไร้รอยต่อ สกัดกั้นสรรพเสียงและร่องรอยของปราณหยินหยางที่กำลังหลอมรวมกันอย่างบ้าคลั่งอยู่เบื้องหลังบานประตูนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ ประมุขมารและอดีตบรรพชนจิ้งจอกกำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิพพานแห่งกามารมณ์ ทิ้งภาระระดับชาติไว้ให้ข้ารับใช้ผู้ต้อยต่ำต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพังชิงล่วนในรูปลักษณ์วิหคสีรุ้ง ยืนเกาะคอนไม้อยู่มุมห้องพักทารก นัยน์ตาสีเหลืองอำพันเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยปูดโปน หยาดเหงื่อเย็นเยียบที่หาได้ยากยิ่งในเผ่าพันธุ์ปักษา ผุดพรายซึมทะลุชั้นขนฟูฟ่อง บรรยากาศภายในห้องนอนเด็กที่ควรจะอบอวลไปด้วยความไร้เดียงสา บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลิ่นอายคุกคามระดับสลายจักรวาล!ก้อนแป้งแฝดสามวัยเตาะแตะมิได้หลับใหลอย่างที่บิดามารดาคาดคั้น!เมื่อปราศจากรังสีมัจจุราชของผู้เป็นบิดาคอยกดข่ม สัญชาตญาณนักล่า

ไอหมอกสีม่วงเรืองแสงที่โชยคลุ้งจากถ้วยหยกแตกกระจาย บดบังทัศนียภาพภายในซากห้องเครื่องหลวงจนมืดมิด กลิ่นเหม็นฉุนกึกคล้ายกำมะถันหมักหมมผสมกับปราณวิญญาณที่ตีกันมั่วซั่ว ลอยอวลกระแทกโสตประสาทจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากลิ่นมรณะ คือสภาพของบุรุษผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายเหนือสามภพ!ร่างสูงใหญ่กำยำของประมุขมารทรุดเข่ากระแทกพื้นศิลา สองมือสากกุมหน้าท้องแกร่งแน่น เส้นเลือดดำตามลำคอและขมับปูดโปนเต้นตุบดุจอสรพิษคลุ้มคลั่ง แก่นมารภายในจุดตันเถียนที่เคยแข็งแกร่งดุจเพชรบรรพกาล บัดนี้กำลังบิดเกลียวฉีกกระชากกันเองอย่างรุนแรง! โสมคนหมื่นปีธาตุหยางสุดขั้ว ปะทะกับหญ้าวิญญาณทมิฬธาตุหยินสุดขีด โดยไร้ซึ่งกระบวนการหลอมรวมที่ถูกต้อง ก่อเกิดเป็น 'โอสถพิฆาต' ที่มีอานุภาพทำลายล้างจากภายในทะลวงลึกถึงก้นบึ้งวิญญาณ!ทว่า... ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสประดุจถูกเพลิงนรกานต์แผดเผา นัยน์ตาสีอำพันที่เบิกถลนกลับปราศจากรังสีโกรธา จอมมารโลหิตกัดฟันกรอด สันกรามบดขบจนเกิดเสียงลั่นเปรี๊ยะ มัจจุราชแห่งอเวจีปฏิเสธที่จะสำรอกน้ำแกงรสชาติอัปยศนั้นออกมาครบหยดเดียว!นี่คือหยาดน้ำทิพย์ที่สตรีอันเป็นที่รักยอมสละเวลาอันมีค

กลิ่นกำยานโคลนโลหิตเจือจางลงท่ามกลางความเงียบงันระดับสุสานหมื่นปี บรรยากาศภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิตหนักอึ้งจนมวลอากาศแทบหยุดการไหลเวียน แสงจากไข่มุกราตรีสาดทอประกายสลัวลาง กระทบแท่นศิลาหยกเหมันต์ที่ปลดปล่อยไอเย็นยะเยือกบนฟูกไหมสวรรค์หนานุ่ม อดีตบรรพชนจิ้งจอกจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาและเชื่องช้าประหนึ่งตัดขาดจากสรรพสิ่ง สตรีผู้ยึดถือความเกียจคร้านเป็นสรณะหลับสนิทข้ามพ้นสิบสองชั่วยาม ปราศจากการพลิกตัว ปราศจากการขยับเปลือกตา สภาพของไป๋เยว่ในเพลานี้เงียบสงบจนน่าสะพรึงกลัว ดุจดั่งวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างไปท่องเที่ยวในแดนปรโลกเบื้องหน้าเตียงหยก ม้วนฎีกาสายด่วนจากหัวเมืองมารนับร้อยม้วน ถูกขยำขยี้จนแหลกละเอียดเป็นกองขยะด้วยฝ่ามือหยาบกร้าน ประมุขมารละทิ้งราชกิจทั้งปวงเพื่อมาประทับเฝ้าอยู่ริมขอบเตียง นัยน์ตาสีอำพันที่เคยวาวโรจน์ด้วยรังสีฆ่าฟัน บัดนี้อัดแน่นไปด้วยความหวาดวิตกจนเส้นเลือดดำบนขมับเต้นตุบ"หากพวกเจ้ายังหาสาเหตุอาการหลับใหลของฮูหยินข้าไม่พบ... ข้าจะสับพวกเจ้าไปต้มเป็นน้ำแกงรดต้นไม้หน้าวัง!"สุรเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเจือจิตสังหารทะลวงขั้วกระดูก แพทย์หล