All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 111 - Chapter 120

ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องดุจหยกสลัก หยุดยั้งความตายที่พุ่งทะยานมาด้วยความเร็วเหนือแสงไว้ได้อย่างหมดจด เข็มพิษเจาะวิญญาณสีดำสนิทที่อาบชโลมด้วยคำสาปนับหมื่น สั่นระริกอยู่ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลางของสตรีที่เพิ่งโผล่พ้นผ้าห่มขนสัตว์อสูรเปรี๊ยะ... เพล้ง!!คลื่นพลังแฝงที่ปะทะกัน ส่งผลให้ 'ค่ายกลกลืนสรรพเสียง' ที่ม่อซางกางไว้ร้าวรานและแตกละเอียดเป็นผุยผง! สรรพเสียงจากโลกภายนอกไหลทะลักเข้าสู่โสตประสาท กลิ่นคาวโลหิตสีทมิฬและกลิ่นเน่าเหม็นของพิษสลายวิญญาณ ลอยฟุ้งกลบกลิ่นกำยานโคลนโลหิตจนหมดสิ้นสรรพสิ่งในคลังสมบัติหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็งภายใต้แสงสลัวของไข่มุกราตรี ร่างระหงของอดีตบรรพชนจิ้งจอกค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงหยกวารีอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีหมึกที่เคยสยายเต็มแผ่นหลังบัดนี้ยุ่งเหยิงชี้ฟู ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวหาใช่สภาพอันไร้ระเบียบนั้น แต่มันคือนัยน์ตาหงส์ที่เคยกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับเบิกกว้าง รูม่านตาดำขลับขยายตัวจนกลืนกินตาขาว แปรเปลี่ยนเป็นห้วงอเวจีที่มืดมิดและหนาวเหน็บยิ่งกว่าก้นบึ้งของยมโลก!อุณหภูมิภายในคลังสมบัติที่เคยเย็นสบาย ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในชั่วพริ

กลิ่นเถ้าธุลีที่หลงเหลือจากการแผดเผาของเพลิงเทพบรรพกาล ลอยปะปนกับความคาวขื่นของหยาดโลหิตสีทมิฬที่หยดเปื้อนพื้นกระเบื้องหยก บรรยากาศภายในคลังสมบัติส่วนพระองค์ที่เคยอบอวลด้วยความมั่งคั่ง บัดนี้เจือปนไปด้วยร่องรอยของสมรภูมิขนาดย่อมไป๋เยว่ทอดถอนหายใจยาวเหยียดดุจสูญเสียพลังชีวิตไปครึ่งค่อนวัน สตรีผู้เกียจคร้านสะบัดข้อมือเพียงแผ่วเบา ตลับหยกสลักลายวิหคเพลิงก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ นางเปิดฝาตลับออก กลิ่นหอมสดชื่นของ 'โอสถสมานวิญญาณระดับเซียน' ที่สกัดจากบัวหิมะหมื่นปีลอยแตะจมูก ขับไล่ความอับชื้นของพิษมารจนหมดสิ้นปลายนิ้วเรียวขาวผ่องควักเนื้อยาสีมุกประกายรุ้งออกมา ก่อนจะแต้มทาลงบนรอยแผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลังและต้นแขนของม่อซางอย่างทะนุถนอม สัมผัสเย็นซ่านของโอสถทิพย์ผสานกับความอบอุ่นจากปลายนิ้วของฮูหยินยอดดวงใจ ซึมลึกเข้าสู่เส้นสมผุสโลหิตที่กำลังปริร้าวของมัจจุราช"โง่เขลาหรือไร..."สุรเสียงหวานใสเอ็ดอึงด้วยความขุ่นเคือง ทว่าน้ำหนักมือที่ลูบไล้บาดแผลกลับเบาหวิวดุจขนนกสัมผัสผิวน้ำ ไป๋เยว่ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาหงส์ตวัดค้อนใส่เสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่ยังคงแดงซ่านของสามี"มีภัยคุกคามถึงเตียงนอน เหตุใดจึงไม่ยอมปล

โลหิตสีดำข้นคลั่กสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ กลิ่นคาวขื่นของสนิมเหล็กปะปนกับความเน่าเหม็นของพิษมาร คละคลุ้งบดขยี้กลิ่นหอมของบุปผาสวรรค์จนหมดสิ้น ร่างกำยำที่เคยตั้งตระหง่านค้ำยันสิบทิศ บัดนี้ทิ้งน้ำหนักมหาศาลลงสู่อ้อมแขนของสตรีที่เพิ่งพุ่งทะยานออกมารับร่างของเขาไว้ได้อย่างฉิวเฉียด"ม่อซาง!"สุรเสียงหวานที่เคยกังวานด้วยความเกียจคร้าน บัดนี้สั่นสะท้านไปด้วยความตื่นตระหนกและโทสะระดับสลายจักรวาล! อดีตบรรพชนจิ้งจอกกวาดสติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลือของสามี สอดท่อนแขนเรียวเข้าใต้รักแร้กว้าง รีดเร้นพลังปราณเทพบรรพกาลกระชากร่างอันหนักอึ้งของมัจจุราช ลากถูลู่ถูกังกลับเข้ามาภายในห้องบรรทมอย่างทุลักทุเล ก่อนจะเหวี่ยงร่างสูงใหญ่ขึ้นไปกระแทกลงบน 'เตียงหยกเหมันต์หมื่นปี' อย่างไม่ออมแรงตึง!ไอเย็นยะเยือกจากเตียงหยกแผ่ซ่านเข้าห่อหุ้มสรีระบุรุษ ช่วยแช่แข็งการลุกลามของพิษสลายวิญญาณในเส้นสมผุสโลหิตได้ชั่วคราว ปรัชญาแห่งความเกียจคร้านและสัญชาตญาณรักความสบายของไป๋เยว่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงฮูหยินยอดดวงใจที่ดวงตาแดงก่ำดุจโลหิตนางสะบัดข้อมือกางม่านพลังสีทองครอบทารกแฝดสามและวิหคเซียนให้อยู่มุมห้

ริมฝีปากอวบอิ่มที่อ่อนนุ่มดุจกลีบเหลียนฮวาสวรรค์ ประทับแนบชิดลงบนอักขระมารต้องห้ามที่อัปลักษณ์และน่าสะพรึงกลัวที่สุดบริเวณกลางแผงอกกำยำ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทะนุถนอม ทว่ากลับสร้างแรงสั่นสะเทือนระดับพลิกฟ้าคว่ำดินลงในแก่นวิญญาณของราชันย์อเวจี!จุมพิตของอดีตบรรพชนจิ้งจอกหาใช่เพียงการปลอบประโลมทางสรีระ ทว่าอานุภาพแห่งปราณเทพบรรพกาลสีทองสว่างไสว กำลังไหลเวียนผ่านกลีบปากสีระเรื่อ แทรกซึมเข้าสู่จุดตันเถียนที่แหลกเหลวของบุรุษเบื้องล่าง แสงศักดิ์สิทธิ์ดุจดวงตะวันชำระล้างไอหมอกสีทมิฬและเสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาตนับหมื่นดวง ที่สลักลึกเป็นรอยแผลเป็นมานานนับสหัสวรรษ ให้มอดไหม้สูญสลายกลายเป็นเพียงควันจางๆ ในอากาศธาตุม่อซางเบิกตาโพลง รูม่านตาสีอำพันขยายกว้างสุดขอบ เรือนร่างกำยำที่เคยด้านชาต่อหอกดาบและเพลิงนรกภูมิ บัดนี้กลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรงไม่อาจควบคุม ความอบอุ่นที่บริสุทธิ์ที่สุดในชีวิตไหลทะลักเข้าหล่อเลี้ยงเส้นสมผุสโลหิตที่แห้งผาก กวาดล้างความหวาดกลัวและความสมเพชตนเองที่ฝังรากลึกจนหมดสิ้น หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันหยดแรกในรอบนับพันปี กลิ้งหล่นจากหางตาอันคมกริบ กระทบหมอนหยกเหมันต์จนเกิดเสียงหยดน้ำ

บรรยากาศหวามไหวที่กำลังไต่ระดับทะยานสู่ห้วงวิมานเมฆา พลันถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียดไม่เหลือซาก!เพดานตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิตสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นกำยานโคลนโลหิตที่เคยหอมกรุ่นถูกกลบด้วยกลิ่นไอบริสุทธิ์จอมปลอมของสวรรค์ชั้นเก้าที่แทรกซึมเข้ามา ร่างชราภาพในชุดอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ขาดวิ่นของราชทูตเอกแห่งเทียนจวิน บัดนี้กำลังหมอบคลานสี่ขาอยู่บนพื้นกระเบื้องหยกดำ น้ำตาแห่งความอัปยศอดสูไหลพรากอาบสองแก้มเหี่ยวย่นบนแผ่นหลังที่เคยยืดตรงอย่างหยิ่งยโสของทูตสวรรค์ ปรากฏร่างกลมป้อมของ ‘ต้าเป่า’ และ ‘เอ้อร์เป่า’ นั่งควบขี่ขนาบซ้ายขวา สองมือน้อยๆ ขยุ้มเส้นผมสีเงินและหนวดเคราของตาเฒ่าแทนสายบังเหียน ออกแรงกระชากจนหนังศีรษะแทบหลุดลอก เบื้องหน้ามี ‘เสี่ยวเป่า’ นั่งลอยตัวขัดสมาธิอยู่บนราชรถผลึกแก้วจำลอง มือจิ๋วแกว่งไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ประจำตำแหน่งทูตไปมาประดุจกำลังเฆี่ยนตีก้นม้าศึก!"ม้า! วิ่งเร็วเข้าม้าขาว!" เอ้อร์เป่าส่งเสียงร้องอ้อแอ้เริงร่า เปลวเพลิงอเวจีสีดำดวงเล็กๆ แลบเลียออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้ม เผาไหม้ชายเสื้อคลุมของราชทูตจนส่งกลิ่นเหม็นไหม้"แคว่ก! นายน้อยทั้งสาม! ปล่อยตาแก่นี่ไปเถอะ! ขนยอดมงกุฎข