Semua Bab บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Bab 81 - Bab 90

ห้วงมิติปริแตกบิดเบี้ยว เหวี่ยงร่างของคนทั้งครอบครัวทะลุผ่านหลุมดำสีโลหิตลงสู่เบื้องล่าง พื้นปฐพีสีแดงฉานดุจเลือดแห้งกรังขยายกว้างในครรลองสายตา ไป๋เยว่ขบกรามแน่น รีดเร้นพลังปราณเซียนเฮือกสุดท้ายที่เหือดแห้ง วาดปลายนิ้วผ่านชั้นอากาศเบาบาง คลื่นพลังสีเงินยวงแผ่ซ่าน โอบอุ้มร่างของทารกแฝดสามและวิหคชิงล่วนให้ร่อนลงสู่ผืนหญ้าสีทมิฬอย่างนุ่มนวลทว่าตัวนางกลับไร้พลังคุ้มกาย ร่างอรชรดิ่งกระแทกพื้นจนแผ่นดินแตกร้าว ไถลครูดไปตามกรวดหินแหลมคมจนหยุดนิ่งอยู่เคียงข้างบุรุษเรือนผมสีเงิน แรงกระแทกทำให้อวัยวะภายในของนางปั่นป่วน รสคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาถึงคอหอย ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับถูกลบเลือนไปจนสิ้นเมื่อสายตาของนางปะทะเข้ากับร่างของบุรุษที่ทอดกายอยู่เบื้องหน้าม่อซางนอนสงบนิ่งอยู่กลางแอ่งโลหิตสีชาดที่รินไหลจากแผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลัง รอยไหม้เกรียมจากอสนีบาตสวรรค์กัดกร่อนเนื้อหนังจนเห็นกระดูกขาวโพลน รูปลักษณ์มนุษย์ที่เคยจำแลงไว้แตกสลาย เผยให้เห็นร่างที่แท้จริงของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ทว่าบัดนี้กลับไร้ซึ่งกลิ่นอายคุกคาม ลมหายใจที่เคยหนักแน่นดั่งขุนเขา ปัจจุบันกลับรวยรินราวกับเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้นไอหมอกม

"ไป๋เยว่! เจ้าเป็นอะไร!?"สุรเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเจือความตระหนกสุดขีด ฝ่ามือหนาที่เคยสังหารเทพเซียนนับหมื่นโดยไม่กะพริบตา บัดนี้กลับสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ม่อซางรีบผละกายออก รั้งสาบเสื้อที่หลุดลุ่ยของหญิงสาวลงเพื่อตรวจสอบบริเวณไหปลาร้าด้านซ้าย รังสีมารทมิฬแผ่พุ่งออกจากร่างเพื่อเตรียมสกัดกั้นพิษร้าย ทว่าวินาทีที่นัยน์ตาสีอำพันจดจ้องลงบนผิวเนื้อขาวผ่อง ร่างสูงใหญ่พลันชะงักงันไม่มีรอยไหม้ ไม่มีบาดแผลเหวอะหวะ มีเพียงลวดลายหมึกสีดำสนิทที่กำลังซึมซาบฝังรากลึกลงบนผิวเนียนละเอียดมันคือรอยสักรูป ‘ดอกมันดาราสีดำ’ ที่เบ่งบานอย่างวิจิตรตระการตา กลีบดอกแต่ละชั้นสลักเสลาด้วยอักขระโบราณแห่งแดนมาร มันส่องประกายเรืองรองวูบวาบ ล้อไปกับจังหวะการเต้นของหัวใจไป๋เยว่ ก่อนจะค่อยๆ ผสานกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับเรือนร่างของนางอย่างสมบูรณ์บรรยากาศตึงเครียดที่บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออกสลายตัวไปในพริบตา ม่อซางพรูลมหายใจยาวเหยียด แผ่นหลังกว้างทรุดลู่ลงเล็กน้อยด้วยความโล่งอก มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจปลายนิ้วสากลากไล้แผ่วเบาไปตามกลีบดอกมันดาราบนไหปลาร้าของภรรยา"ตราประทับราชินีมาร

เพียะ!เสียงสะท้อนของแส้หนังอสรพิษที่ฟาดกระแทกโต๊ะหยกเหมันต์ดังกึกก้อง บาดลึกทะลุโสตประสาท รอยร้าวลุกลามบนเนื้อศิลาล้ำค่าก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยง เศษผงน้ำแข็งร่วงกราวลงกระทบพื้นกระเบื้องดุจห่าฝนกลิ่นน้ำอบบุปผาราคาแพงที่ผสมปนเปกันนับสิบชนิดจากร่างของกลุ่มสตรีผู้บุกรุก ลอยฟุ้งเข้ากลบเกลื่อนกลิ่นกำยานโคลนโลหิตจนหมดสิ้น ความฉุนกึกของมันรุนแรงเสียจนอากาศรอบเตียงหยกเหมันต์หมื่นปีเริ่มขุ่นมัวท่ามกลางจิตสังหารและแรงกดดันจากดวงตานับสิบสิบคู่ที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก้อนผ้าห่มขนสัตว์อสูรบนแท่นศิลากลับขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยหัวคิ้วเรียวสวยที่โผล่พ้นริมขอบผ้าขนสัตว์ขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปมแน่น ลมหายใจเข้าออกที่เคยสม่ำเสมอสะดุดกึก ทว่า... เปลือกตาของไป๋เยว่กลับปิดสนิท ร่างบอบบางมิได้ผุดลุกขึ้นนั่งหรือแสดงอาการตื่นตระหนกต่อภัยคุกคามเบื้องหน้าแม้แต่น้อย"นังชั้นต่ำ! สิ้นเสียงของข้า ยังไม่รีบไสหัวลงมาหมอบกราบอีก!" โม่ลี่ตวาดกร้าว ปลายแส้ในมือสั่นระริก ปราณพิษสีเขียวคล้ำหยดติ๋งลงกัดกร่อนพื้นกระเบื้องจนเกิดควันขาวลอยกรุ่นทว่าปฏิกิริยาตอบรับจากสตรีบนเตียง กลับเป็นการกระทำที่หยามเกียรติผู้บ

ฝุ่นผงจากบานประตูไม้จันทน์แดงที่แหลกละเอียดลอยคลุ้งผสานกับไอเย็นเยียบจากแท่นหยกเหมันต์ บรรยากาศภายในตำหนักในสุดบิดเบี้ยวตามแรงอัดกระแทกของปราณมารทมิฬที่ทะลักทลาย ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเพลิงก้าวเดินฝ่าม่านฝุ่นเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกจังหวะการลงส้นเท้ากลับสั่นสะเทือนพื้นกระเบื้องหยกจนเกิดรอยร้าวลามระยับประดุจใยแมงมุมโม่ลี่ที่นอนทุรนทุรายจมกองโลหิตสีดำคล้ำ พยายามปรือตาที่พร่ามัวขึ้นมอง ภาพรองเท้าหุ้มข้อสลักลายมังกรทมิฬปรากฏสู่สายตา สติสัมปชัญญะที่ใกล้แตกซ่านของบุตรีตระกูลอสรพิษพลันสว่างวาบราวกับคนจมน้ำที่คว้าขอนไม้ไว้ได้ทัน นางเข้าใจไปเองอย่างโง่งมว่า รังสีอำมหิตที่กดทับสวรรค์และปฐพีนี้ คือโทสะของประมุขมารที่มีต่อสตรีมนุษย์และวิหคเดรัจฉานที่บังอาจเหิมเกริมในวังจันทราโลหิต"ทะ... ท่านประมุข!"โม่ลี่ตะเกียกตะกายพาร่างที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและมูลนกคืบคลานเข้าไปหาชายกระโปรงสีเพลิง ปลายนิ้วที่สั่นเทายกขึ้นชี้สลับไปมาระหว่างวิหคสีรุ้งบนโคมไฟและก้อนผ้าห่มบนเตียงหยกเหมันต์ น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลทะลักชะล้างเครื่องสำอางหนาเตอะจนดูอัปลักษณ์ยิ่งกว่าศพเดินได้"ช่วยพวกข้าด้วย! นังมนุษย์ชั้นต่ำผ

ผงกระเบื้องหยกหล่นร่วงจากง่ามนิ้วแกร่งดุจหิมะสีหม่น โจ๊กโสมหมื่นปีที่เคยส่งกลิ่นหอมกรุ่นสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นศิลา อุณหภูมิในตำหนักในสุดดิ่งวูบลงฉับพลัน รังสีสังหารสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากร่างของม่อซาง บิดม้วนเกลียวอากาศจนเกิดเสียงลั่นเปรี๊ยะ นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายอำมหิตระดับราชันย์เส้นเลือดดำบริเวณขมับของจอมมารปูดโปน ชายกระโปรงสีเพลิงสะบัดพลิ้วตามแรงโทสะ ฝ่ามือหนากระชากดาบมารทมิฬออกจากฝักเตรียมก้าวเดินออกไปสับกะโหลกเหล่าตาแก่สภาแดนมารให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง"ช้าก่อน..."เสียงหวานงัวเงียดังก้องขัดจังหวะมัจจุราช นิ้วเรียวขาวผ่องยื่นพ้นออกจากก้อนผ้าห่มขนสัตว์อสูร เกี่ยวรั้งชายเสื้อคลุมของม่อซางไว้แน่น ไป๋เยว่ขมวดคิ้วยุ่ง นัยน์ตาหงส์หรี่มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังแผ่ไอสังหารเข้มข้น"ท่านจะไปไหน""ไปสับหัวพวกตาแก่สวะที่บังอาจรบกวนเวลานอนของเจ้า" น้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานีตอบกลับ รังสีดาบในมือกรีดร้องโหยหวนไป๋เยว่ถอนหายใจยาว พลิกตัวนอนตะแคงหนุนหมอนขนจิ้งจอกหิมะ "ท่านฆ่าผู้อาวุโสสภาแดนมารจนหมด แล้วผู้ใดจะจัดการฎีกาภูเขาเลากาพวกนั้น? ท่านอยากนั่งหลังขดหลังแข็งตรวจม้วนฎีกาจนฟ้าสาง... แล้วป