All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 131 - Chapter 140

รสชาติเปรี้ยวฝาดของผลท้อทิพย์เก้าสวรรค์ยังคงทิ้งร่องรอยบาดลึกอยู่บนปลายลิ้น บรรยากาศภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิตควรจะเงียบสงบ ทว่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกผู้ยึดมั่นในวิถีนิทรา บัดนี้ไม่อาจข่มตาหลับลงได้แม้แต่เสี้ยวลมหายใจ ท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงคำรามกึกก้องประดุจมังกรบรรพกาลคลุ้มคลั่ง ความหิวโหยกำลังกัดกินจิตวิญญาณดุจพายุหิมะที่โหมกระหน่ำในเหมันต์ฤดู! หากแม้นไม่ได้ลิ้มรสของอร่อยล้ำในเพลานี้ ดวงใจดวงน้อยๆ ของนางคงแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ปลิวหายไปกับสายลมแห่งอเวจี!จมูกรั้นขยับฟุดฟิดกลางความมืด กลิ่นหอมหวานล้ำลึกดุจน้ำผึ้งเดือนห้า ผสมผสานปราณบริสุทธิ์เข้มข้น ลอยอวลแทรกซึมผ่านรอยแยกของกำแพงศิลาเข้ามาเตะจมูก สตรีปลาเค็มเบิกนัยน์ตาหงส์กว้างสุดขอบ สลัดทิ้งผ้าห่มขนสัตว์อสูรอย่างไม่ไยดี ร่างระหงลุกหยัดขึ้นจากเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวเดินโซเซกึ่งล่องลอยตามกลิ่นหอมนั้นไปดุจวิญญาณเร่ร่อนตามแสงตะเกียงณ ตำหนักรองอันเป็นห้องพักของสายเลือดอเวจีก้อนแป้งแฝดสามในชุดเตี่ยวสีแดงสดกำลังนั่งล้อมวงขัดสมาธิอยู่บนพรมขนสัตว์อย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางวงล้อมนั้นคือชามผลึกแก้วโปร่งแสง บรรจุ '

ลึกลงไปใต้ห้วงมหรรณพทางทิศบูรพานับหมื่นลี้ ณ วังแก้วผลึกอันโอ่อ่าตระการตาแห่งเผ่ามังกรสมุทร กลิ่นอายความบริสุทธิ์ของปราณวารีลอยอวลผสมผสานกับเสียงพิณสวรรค์ที่ขับกล่อมอย่างไพเราะ จ้าวสมุทรเฒ่าผู้มีเขามังกรทองคำประดับศีรษะ กำลังเอนกายพิงพนักบัลลังก์ปะการังโลหิตอย่างสำราญใจ ฝ่ามือหนาประคองจอกหยกบรรจุสุราไข่มุกพันปี รสชาติหวานล้ำละมุนลิ้นไหลลื่นลงคอ ท่ามกลางเหล่านางรำเงือกสาวที่กำลังร่ายรำอวดทรวดทรงอรชรทุกสรรพสิ่งในอาณาจักรบาดาลล้วนสงบสุขและเย่อหยิ่งทระนงมานับแสนปี ทว่า... ความสุนทรีย์ระดับมหาเทพนั้น กลับถูกบดขยี้แหลกลาญในเสี้ยวลมหายใจ!ครืนนน!!!ท้องทะเลที่เคยกว้างใหญ่ไพศาลพลันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน มวลน้ำเค็มมหาศาลถูกฉีกกระชากแยกออกเป็นสองซีกดุจผืนผ้าที่ถูกกรรไกรยักษ์ตัดขาด! คลื่นยักษ์ความสูงนับหมื่นจ้างสาดซัดกระแทกกำแพงวังบาดาลจนร้าวราน รังสีอำมหิตสีดำทมิฬพุ่งทะลวงฝ่าสะดือทะเลลงมาดุจอสนีบาตฟาดฟัน บีบอัดแรงดันน้ำจนฝูงมัจฉาและสัตว์อสูรใต้สมุทรนับแสนตัวสลบเหมือดลอยเกลื่อนผิวน้ำ!ปัง!!หลังคาวังแก้วผลึกที่หล่อหลอมจากหยาดน้ำตาสวรรค์ แตกละเอียดเป็นผุยผงร่วงกราวลงสู่ท้องพระโรง! แสงสว่างเจิดจ้

แสงอรุณสีชาดสาดทอผ่านช่องหน้าต่างบานหรู กระทบยอดปราสาทศิลาแห่งวังจันทราโลหิต กลิ่นหอมฉุยของ 'ปลาวิญญาณสวรรค์ทอดกรอบ' สีทองอร่ามที่เพิ่งตักขึ้นจากกระทะร้อนๆ ลอยอวลนำทางข้ารับใช้เข้ามาถึงหน้าปราการรังนกขนาดยักษ์บนแท่นบรรทม เมนูโปรดปรานที่เคยเย้ายวนสตรีผู้ยึดมั่นในวิถีปลาเค็มให้ยอมตื่นจากห้วงนิทรา ทว่าเช้าวันนี้... สัจธรรมแห่งสามภพพลันถูกพลิกตลบ!ทันทีที่ควันสีขาวบางเบาหอบเอากลิ่นน้ำมันงาและเนื้อปลาทอดมาแตะปลายจมูกรั้น อดีตบรรพชนจิ้งจอกที่กำลังปรือเปลือกตาพลันเบิกกว้างสุดขีด! รูม่านตาหดเกร็งประดุจเผชิญหน้ากับมหันตภัยร้ายแรง!"อ่อก... เอาออกไป! เหม็นคาว! เหม็นคาวเหลือเกิน!"สุรเสียงหวานใสหวีดร้องลั่น กลิ่นหอมหวนที่เคยโปรดปราน บัดนี้กลับถูกระบบรับรสที่บิดเบี้ยวของมารดาผู้ตั้งครรภ์ แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเน่าเหม็นประหนึ่งซากมัจฉาหมักหมมก้นบาดาลพันปี! มือเรียวขาวผ่องตะปบปิดริมฝีปากแน่น ร่างระหงพลิกตัวคว่ำหน้าลงขอบเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี โก่งคออาเจียนลมเปล่าออกมาอย่างรุนแรงจนแผ่นหลังบางสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความทรมานเอ่อรื้นขึ้นคลอเบ้าถาดหยกบรรจุอาหารเช้าถูกนางกำนัลรีบยกหนีออกไปให้พ้นรัศมีอย

บรรยากาศภายในรังนกขนาดยักษ์บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี แข็งค้างประดุจถูกแช่แข็งด้วยวิชาเหมันต์นิรันดร์ นัยน์ตาสีรัตติกาลของม่อเทียน ทารกผมดำผู้ถือครองตำแหน่งพี่ใหญ่แห่งอันธพาลฟันน้ำนม เบิกถลนกว้างจนสุดขอบ ฝ่ามือเรียวขาวผ่องของมารดาที่ตะครุบกอบกุมลงบนพวงแก้มยุ้ย มิได้นุ่มนวลอย่างที่มารดาพึงกระทำต่อบุตร ทว่ามันแฝงไปด้วยแรงบีบเฟ้นประเมินคุณภาพของวัตถุดิบชั้นเลิศ!ก้อนแป้งอีกสองชีวิตที่ซุ่มซ่อนอยู่เบื้องหลังเสาศิลา สั่นสะท้านจนลมหายใจแทบขาดห้วง ทฤษฎีมารหมูบรรพกาลกินลูกตนเองกำลังจะกลายเป็นความจริงอันน่าสยดสยอง!"นุ่มนิ่มจัง... น่ากินยิ่งนัก..."สุรเสียงหวานแหบพร่าลอยล่องกระทบโสตประสาท ริมฝีปากอวบอิ่มของอดีตบรรพชนจิ้งจอกเผยออ้าออกช้าๆ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมเขี้ยวซี่เล็กกำลังจะฝังลงบนพวงแก้มของทารกน้อย สตรีปลาเค็มกลับชะงักงัน จมูกรั้นขยับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นแป้งหอมละมุนจากกายเด็กทารก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดดุจพายุหมุนลูกใหญ่พัดผ่านอดีตยอดฝีมือแห่งคุนหลุนคลายฝ่ามือออกจากการบีบเค้นแก้มลูกชาย เปลี่ยนเป็นถูไถพวงแก้มของตนเองเข้ากับความนุ่มนิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวเพียงชั่วครู่ รัศมีนักล่าแห่งความหิ

กลิ่นเครื่องเทศย่างไฟและน้ำมันงาที่หยดติ๋งจากเนื้อขาหมูอัคคี ยังคงลอยคลุ้งอบอวลอยู่ภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต บรรยากาศแห่งความเกียจคร้านและตะกละตะกลามดำเนินไปอย่างสุนทรีย์ทว่าบนขอบหน้าต่างไม้ฉลุลายเบื้องนอก วิหคเซียนบรรพกาลในชุดไหมพรมใยแมงมุมสีดำทะมึน กลับสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอดนก ทรวงอกเล็กจิ๋วพองขยายทะลุขีดจำกัด เตรียมปลดปล่อยความสัตย์จริงอันโหดร้ายที่สุดในจักรวาล!จะงอยปากสีทองคำอ้ากว้างจนสุดขากรรไกร เสียงแหลมปรี๊ดดังกังวานก้องสะท้อนแผ่นหินศิลา ฉีกกระชากความเงียบสงบและทำลายล้างสุนทรียภาพแห่งการเคี้ยวอาหารลงในพริบตา!"แคว่ก! ชุดไม่ได้หดหรอกนายหญิง! นายหญิงอ้วนขึ้นต่างหาก! ดูพุงสิ! ยื่นออกมายิ่งกว่าแตงโมสวรรค์! กินแล้วก็นอนเอาแต่นอนเป็นสุกรขุนเชียว! ท่านต้องลดน้ำหนักนะ แคว่ก! ข้าเป็นห่วงสุขภาพท่าน! อ้วน! อ้วน! แคว่ก!"กึก...สรรพเสียงการเคี้ยวเนื้อหมูกรุบกรอบหยุดชะงักลงกะทันหันราวกับเวลาทั้งสามภพถูกแช่แข็ง!หยาดน้ำมันสีทองที่กำลังจะหยดจากริมฝีปากอวบอิ่มชะงักค้างกลางอากาศ ขาหมูอัคคีชิ้นโตหลุดร่วงจากปลายนิ้วเรียวขาวผ่อง ตกกระทบถาดหยกดำเสียงดังลั่น ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวาน