All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 131 - Chapter 140

403 Chapters

บทที่ 132 : มัจจุราชเยือนสวรรค์

ณ วิมานเมฆาอันศักดิ์สิทธิ์สูงสุดแห่งสวรรค์ชั้นเก้า กลิ่นกำยานทิพย์บริสุทธิ์ลอยอวลท่ามกลางแสงสีทองอร่ามที่สาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหยกขาว เทียนจวินประทับอย่างสง่างามบนบัลลังก์มังกรสวรรค์ แวดล้อมด้วยทวยเทพนับหมื่นที่กำลังหารือวาระความสงบสุขของสามภพ บรรยากาศเปี่ยมไปด้วยความสูงส่งและไร้กิเลส ทว่า... ความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายล้างลงในพริบตา!หง่าง! หง่าง! หง่าง!ระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดที่หลับใหลมานับแสนปี พลันแผดเสียงกังวานก้องจนเสาศิลาค้ำฟ้าแตกร้าว! มวลอากาศที่เคยบริสุทธิ์ถูกฉีกกระชาก ท้องฟ้าสีครามสุกใสเหนือแดนสวรรค์ถูกย้อมด้วยหมอกโลหิตสีชาดในเสี้ยวลมหายใจ!บานประตูทองคำของท้องพระโรงถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง ทหารยามสวรรค์ในสภาพเกราะแตกร้าวพุ่งพรวดเข้ามา ร่างกายสั่นสะท้านดุจใบไม้ต้องพายุหมุน โลหิตสีทองไหลทะลักจากมุมปาก"ยะ... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะเทียนจวิน! มหันตภัยมาเยือนแล้ว!" น้ำเสียงแตกพร่าตะเบ็งลั่นทะลุความตื่นตระหนก "ประมุขมารม่อซาง... นำทัพบุกทำลายประตูหนานเทียนเหมินพินาศแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"สิ้นคำรายงาน ทวยเทพน้อยใหญ่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด! ต่างชักศัสตราศักดิ์สิทธิ์ออกจากฝัก รังสีเซียนปะท
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 133 : ศึกชิงโอสถวิญญาณ

รสชาติเปรี้ยวฝาดของผลท้อทิพย์เก้าสวรรค์ยังคงทิ้งร่องรอยบาดลึกอยู่บนปลายลิ้น บรรยากาศภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิตควรจะเงียบสงบ ทว่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกผู้ยึดมั่นในวิถีนิทรา บัดนี้ไม่อาจข่มตาหลับลงได้แม้แต่เสี้ยวลมหายใจ ท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงคำรามกึกก้องประดุจมังกรบรรพกาลคลุ้มคลั่ง ความหิวโหยกำลังกัดกินจิตวิญญาณดุจพายุหิมะที่โหมกระหน่ำในเหมันต์ฤดู! หากแม้นไม่ได้ลิ้มรสของอร่อยล้ำในเพลานี้ ดวงใจดวงน้อยๆ ของนางคงแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ปลิวหายไปกับสายลมแห่งอเวจี!จมูกรั้นขยับฟุดฟิดกลางความมืด กลิ่นหอมหวานล้ำลึกดุจน้ำผึ้งเดือนห้า ผสมผสานปราณบริสุทธิ์เข้มข้น ลอยอวลแทรกซึมผ่านรอยแยกของกำแพงศิลาเข้ามาเตะจมูก สตรีปลาเค็มเบิกนัยน์ตาหงส์กว้างสุดขอบ สลัดทิ้งผ้าห่มขนสัตว์อสูรอย่างไม่ไยดี ร่างระหงลุกหยัดขึ้นจากเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี สองเท้าเปลือยเปล่าก้าวเดินโซเซกึ่งล่องลอยตามกลิ่นหอมนั้นไปดุจวิญญาณเร่ร่อนตามแสงตะเกียงณ ตำหนักรองอันเป็นห้องพักของสายเลือดอเวจีก้อนแป้งแฝดสามในชุดเตี่ยวสีแดงสดกำลังนั่งล้อมวงขัดสมาธิอยู่บนพรมขนสัตว์อย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางวงล้อมนั้นคือชามผลึกแก้วโปร่งแสง บรรจุ '
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 134 : โทสะแห่งปลาเค็ม

รสชาติขมปร่าผสมผสานความเปรี้ยวฝาดตีตื้นขึ้นมาจนถึงโคนลิ้น อาการคลื่นเหียนอาเจียนอย่างรุนแรงสูบกลืนปราณชีวิตของอดีตบรรพชนจิ้งจอกไปจนหมดสิ้น ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอหอบกระชั้นถี่ ร่างระหงอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงประดุจกิ่งหลิวที่ถูกพายุพัดกระหน่ำจนหักโค่น กลิ่นหอมของโอสถวิญญาณสวรรค์ที่เคยกวนกระเพาะ บัดนี้ถูกชะล้างด้วยกลิ่นสมุนไพรเหมันต์ที่ประมุขมารรีบนำมาให้สูดดมบรรเทาอาการม่อซางช้อนอุ้มเรือนร่างที่สั่นสะท้านดุจลูกนกตกน้ำแนบแผงอกกว้าง รีดเร้นวิชาก้าวพริบตากลับมายังตำหนักในสุด ท่อนแขนแกร่งค่อยๆ วางร่างบอบบางลงบนฟูกขนสัตว์อสูรที่ปูทับเตียงหยกเหมันต์หมื่นปีอย่างทะนุถนอมที่สุด หวังเพียงให้ความเย็นฉ่ำของศิลาบรรพกาลช่วยขับไล่ความวิงเวียนและมอบห้วงนิทราอันแสนสงบให้แก่สตรีปลาเค็มทว่า... ทันทีที่แผ่นหลังบางสัมผัสกับความเย็นเยียบของเตียงหยก มหันตภัยแห่งอารมณ์วิปริตก็ปะทุคลั่งทะลุขีดจำกัด!"โอ๊ย!"เสียงหวานแหลมตวาดลั่นทะลวงโสตประสาท ไป๋เยว่ผุดลุกขึ้นนั่งราวกับถูกน้ำร้อนลวก นัยน์ตาหงส์ที่เคยหรี่ปรือง่วงงุนบัดนี้เบิกกว้างสาดประกายเพลิงโทสะดุดัน สตรีผู้เคยหลงใหลเตียงหยกแห่งนี้ว่าเป็นสรวงสวรรค์ บัดนี้กล
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 135 : น้ำแกงมังกร

ลึกลงไปใต้ห้วงมหรรณพทางทิศบูรพานับหมื่นลี้ ณ วังแก้วผลึกอันโอ่อ่าตระการตาแห่งเผ่ามังกรสมุทร กลิ่นอายความบริสุทธิ์ของปราณวารีลอยอวลผสมผสานกับเสียงพิณสวรรค์ที่ขับกล่อมอย่างไพเราะ จ้าวสมุทรเฒ่าผู้มีเขามังกรทองคำประดับศีรษะ กำลังเอนกายพิงพนักบัลลังก์ปะการังโลหิตอย่างสำราญใจ ฝ่ามือหนาประคองจอกหยกบรรจุสุราไข่มุกพันปี รสชาติหวานล้ำละมุนลิ้นไหลลื่นลงคอ ท่ามกลางเหล่านางรำเงือกสาวที่กำลังร่ายรำอวดทรวดทรงอรชรทุกสรรพสิ่งในอาณาจักรบาดาลล้วนสงบสุขและเย่อหยิ่งทระนงมานับแสนปี ทว่า... ความสุนทรีย์ระดับมหาเทพนั้น กลับถูกบดขยี้แหลกลาญในเสี้ยวลมหายใจ!ครืนนน!!!ท้องทะเลที่เคยกว้างใหญ่ไพศาลพลันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน มวลน้ำเค็มมหาศาลถูกฉีกกระชากแยกออกเป็นสองซีกดุจผืนผ้าที่ถูกกรรไกรยักษ์ตัดขาด! คลื่นยักษ์ความสูงนับหมื่นจ้างสาดซัดกระแทกกำแพงวังบาดาลจนร้าวราน รังสีอำมหิตสีดำทมิฬพุ่งทะลวงฝ่าสะดือทะเลลงมาดุจอสนีบาตฟาดฟัน บีบอัดแรงดันน้ำจนฝูงมัจฉาและสัตว์อสูรใต้สมุทรนับแสนตัวสลบเหมือดลอยเกลื่อนผิวน้ำ!ปัง!!หลังคาวังแก้วผลึกที่หล่อหลอมจากหยาดน้ำตาสวรรค์ แตกละเอียดเป็นผุยผงร่วงกราวลงสู่ท้องพระโรง! แสงสว่างเจิดจ้
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 136 : วิกฤตการณ์ระดับสามภพ

เมฆหมอกทมิฬเหนือลานกว้างหน้าตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต บีบตัวควบแน่นจนหยาดพิรุณสีเลือดร่วงหล่นชโลมแผ่นดิน กลิ่นอายความสิ้นหวังแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณลานกว้าง กองฎีกาและม้วนรายงานศึกจากหัวเมืองนับร้อย กองพะเนินเทินทึกสูงชันประดุจยอดเขาขนาดย่อมอยู่เบื้องหน้าบานประตูไม้จันทน์แดงที่ปิดสนิทมานานนับเดือนปราศจากนายเหนือหัวคอยตัดสินชี้ขาด แดนอเวจีที่เคยเกรียงไกรกำลังสั่นคลอนระส่ำระสายเบื้องหน้ากองฎีกาอันมหาศาลนั้น ร่างชราภาพของเหล่าผู้อาวุโสสภามารนับร้อยชีวิต กำลังทรุดกายคุกเข่าเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่าสภาพของอดีตผู้กุมอำนาจบริหารกลับน่าเวทนาจนแทบดูไม่ได้ หน้าผากเหี่ยวย่นทุกรอยยับย่นถูกกระแทกลงกับพื้นกระเบื้องหยกดำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนปริแตก โลหิตสีคล้ำผสมผสานกับหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ ไหลรินอาบสองแก้มหยดแหมะลงบนพื้นศิลาเป็นแอ่งเลือดขนาดย่อม"ท่านประมุข! โปรดเห็นแก่สายเลือดอเวจีด้วยเถิด!"ผู้อาวุโสใหญ่ตอกหน้าผากลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังกึกก้อง สุรเสียงแหบพร่าสั่นสะท้านไปด้วยความจงรักภักดีที่เจือปนความสิ้นหวัง "สภาเมืองใต้ขาดแคลนเสบียง! กองทัพอุดรทิศรอคอยคำสั่งเคลื่อนพล! หากพระอ
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 138 : โอสถพิลึกพิลั่น

แสงอรุณสีชาดสาดทอผ่านช่องหน้าต่างบานหรู กระทบยอดปราสาทศิลาแห่งวังจันทราโลหิต กลิ่นหอมฉุยของ 'ปลาวิญญาณสวรรค์ทอดกรอบ' สีทองอร่ามที่เพิ่งตักขึ้นจากกระทะร้อนๆ ลอยอวลนำทางข้ารับใช้เข้ามาถึงหน้าปราการรังนกขนาดยักษ์บนแท่นบรรทม เมนูโปรดปรานที่เคยเย้ายวนสตรีผู้ยึดมั่นในวิถีปลาเค็มให้ยอมตื่นจากห้วงนิทรา ทว่าเช้าวันนี้... สัจธรรมแห่งสามภพพลันถูกพลิกตลบ!ทันทีที่ควันสีขาวบางเบาหอบเอากลิ่นน้ำมันงาและเนื้อปลาทอดมาแตะปลายจมูกรั้น อดีตบรรพชนจิ้งจอกที่กำลังปรือเปลือกตาพลันเบิกกว้างสุดขีด! รูม่านตาหดเกร็งประดุจเผชิญหน้ากับมหันตภัยร้ายแรง!"อ่อก... เอาออกไป! เหม็นคาว! เหม็นคาวเหลือเกิน!"สุรเสียงหวานใสหวีดร้องลั่น กลิ่นหอมหวนที่เคยโปรดปราน บัดนี้กลับถูกระบบรับรสที่บิดเบี้ยวของมารดาผู้ตั้งครรภ์ แปรเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวเน่าเหม็นประหนึ่งซากมัจฉาหมักหมมก้นบาดาลพันปี! มือเรียวขาวผ่องตะปบปิดริมฝีปากแน่น ร่างระหงพลิกตัวคว่ำหน้าลงขอบเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี โก่งคออาเจียนลมเปล่าออกมาอย่างรุนแรงจนแผ่นหลังบางสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความทรมานเอ่อรื้นขึ้นคลอเบ้าถาดหยกบรรจุอาหารเช้าถูกนางกำนัลรีบยกหนีออกไปให้พ้นรัศมีอย
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 139 : การพลีชีพของต้าเป่า

กลิ่นอายเปรี้ยวฉุนผสมผสานความเผ็ดร้อนระคายเคืองโสตประสาท ยังคงลอยอวลจางๆ อยู่ภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต บรรยากาศอึมครึมและแสนจะวิปริตผิดเพี้ยนไปจากกฎเกณฑ์แห่งสามภพเบื้องหลังเสาศิลามังกรต้นมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง ปรากฏเงาร่างเล็กจิ๋วสามสายซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ นัยน์ตากลมโตทั้งสามคู่เบิกกว้าง ลอบสอดส่องสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยความระแวดระวังประดุจสายลับเดนตายก้อนแป้งแฝดสามในชุดเตี่ยวหลากสีสัน กำลังจดจ้องไปยัง 'รังนกขนาดยักษ์' ที่ส่องประกายวิบวับอยู่บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี ท่ามกลางกองผ้าห่มขนสัตว์อสูรและไข่มุกราตรี อดีตบรรพชนจิ้งจอกกำลังนอนพลิกซ้ายพลิกขวาเคี้ยวของว่างเสียงดังกร้วมๆ อย่างดุดันภาพที่สะท้อนอยู่ในรูม่านตาของทารกน้อยทั้งสาม ช่างขัดแย้งกับสัจธรรมที่เคยรับรู้ มารดาผู้เคยมีสรีระอรชรอ้อนแอ้นดุจกิ่งหลิว บัดนี้สัดส่วนรอบเอวภายใต้ชุดคลุมผ้าไหมกลับกลมกลึงและอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด! ผนวกกับพฤติกรรมการกลืนกินโอสถรสชาตินรกแตก การอาละวาดกวาดล้างข้าวของล้ำค่าจนแหลกละเอียด และที่เลวร้ายที่สุด... คือการใช้อำนาจเผด็จการ ขับไล่บิดาผู้เป็นถึงมัจจุราชแห่งอเวจี ให้ไ
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 140 : บัวหิมะบรรพกาล

บรรยากาศภายในรังนกขนาดยักษ์บนเตียงหยกเหมันต์หมื่นปี แข็งค้างประดุจถูกแช่แข็งด้วยวิชาเหมันต์นิรันดร์ นัยน์ตาสีรัตติกาลของม่อเทียน ทารกผมดำผู้ถือครองตำแหน่งพี่ใหญ่แห่งอันธพาลฟันน้ำนม เบิกถลนกว้างจนสุดขอบ ฝ่ามือเรียวขาวผ่องของมารดาที่ตะครุบกอบกุมลงบนพวงแก้มยุ้ย มิได้นุ่มนวลอย่างที่มารดาพึงกระทำต่อบุตร ทว่ามันแฝงไปด้วยแรงบีบเฟ้นประเมินคุณภาพของวัตถุดิบชั้นเลิศ!ก้อนแป้งอีกสองชีวิตที่ซุ่มซ่อนอยู่เบื้องหลังเสาศิลา สั่นสะท้านจนลมหายใจแทบขาดห้วง ทฤษฎีมารหมูบรรพกาลกินลูกตนเองกำลังจะกลายเป็นความจริงอันน่าสยดสยอง!"นุ่มนิ่มจัง... น่ากินยิ่งนัก..."สุรเสียงหวานแหบพร่าลอยล่องกระทบโสตประสาท ริมฝีปากอวบอิ่มของอดีตบรรพชนจิ้งจอกเผยออ้าออกช้าๆ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมเขี้ยวซี่เล็กกำลังจะฝังลงบนพวงแก้มของทารกน้อย สตรีปลาเค็มกลับชะงักงัน จมูกรั้นขยับฟุดฟิดสูดดมกลิ่นแป้งหอมละมุนจากกายเด็กทารก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดดุจพายุหมุนลูกใหญ่พัดผ่านอดีตยอดฝีมือแห่งคุนหลุนคลายฝ่ามือออกจากการบีบเค้นแก้มลูกชาย เปลี่ยนเป็นถูไถพวงแก้มของตนเองเข้ากับความนุ่มนิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวเพียงชั่วครู่ รัศมีนักล่าแห่งความหิ
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 141 : วิหคเซียนคืนรัง

สายลมเหมันต์แห่งแดนอเวจีพัดกรรโชกกรีดร้องผ่านยอดปราสาทศิลาสีหมึก ท้องนภาสีเลือดหม่นถูกแหวกออกด้วยปีกคู่สั้นที่พยายามกระพือตีมวลอากาศอย่างสุดกำลังท่ามกลางความมืดมิดของเมฆหมอกทมิฬ ปรากฏเงาร่างอวบอ้วนของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์โบราณที่กำลังมุ่งหน้ากลับสู่ศูนย์กลางแห่งอำนาจวังจันทราโลหิต 'ชิงล่วน' วิหคเซียนระดับตำนานผู้พิทักษ์ทิศอุดร บัดนี้กำลังเชิดหน้าชูตาบินร่อนด้วยความภาคภูมิใจอันล้นปรี่แม้สภาพกายเนื้อของวิหคปากแจ๋วจะดูห่างไกลจากคำว่าสง่างามไปหลายขุมนัก นับตั้งแต่สูญเสีย 'ขนยอดมงกุฎ' อันเป็นศูนย์รวมพลังตบะไปจากการถูกปราณกระบี่มารเฉี่ยว ทำให้นางสูญเสียพลังจำแลงกายเป็นมนุษย์ไปชั่วคราว ทว่า... ร่างกายที่เคยฟูฟ่องไปด้วยขนสีรุ้ง บัดนี้ถูกห่อหุ้มปกปิดความล้านเลี่ยนเตียนโล่งด้วย 'เสื้อไหมพรมเส้นใยแมงมุมมาร' สีดำทะมึนถักทอขนาดพอดีตัว เพื่อป้องกันความหนาวเหน็บเสียดกระดูกและปกปิดผิวหนังไก่ต้มที่น่าอับอายบนกระหม่อมที่เคยถูกปราณกระบี่มารเฉี่ยวจนล้านเตียน บัดนี้ปรากฏเส้นขนอ่อนสีรุ้งสามสี่เส้นแทงยอดทะลุผิวหนังขึ้นมาสู้ลมหนาว!เพียงแค่ขนเส้นใหม่ยาวขึ้นไม่ถึงครึ่งชุ่น วิหคสวรรค์ก็บังเกิดความฮึกเหิมระดั
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more

บทที่ 142 : วาจาต้องห้าม

กลิ่นเครื่องเทศย่างไฟและน้ำมันงาที่หยดติ๋งจากเนื้อขาหมูอัคคี ยังคงลอยคลุ้งอบอวลอยู่ภายในตำหนักในสุดแห่งวังจันทราโลหิต บรรยากาศแห่งความเกียจคร้านและตะกละตะกลามดำเนินไปอย่างสุนทรีย์ทว่าบนขอบหน้าต่างไม้ฉลุลายเบื้องนอก วิหคเซียนบรรพกาลในชุดไหมพรมใยแมงมุมสีดำทะมึน กลับสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอดนก ทรวงอกเล็กจิ๋วพองขยายทะลุขีดจำกัด เตรียมปลดปล่อยความสัตย์จริงอันโหดร้ายที่สุดในจักรวาล!จะงอยปากสีทองคำอ้ากว้างจนสุดขากรรไกร เสียงแหลมปรี๊ดดังกังวานก้องสะท้อนแผ่นหินศิลา ฉีกกระชากความเงียบสงบและทำลายล้างสุนทรียภาพแห่งการเคี้ยวอาหารลงในพริบตา!"แคว่ก! ชุดไม่ได้หดหรอกนายหญิง! นายหญิงอ้วนขึ้นต่างหาก! ดูพุงสิ! ยื่นออกมายิ่งกว่าแตงโมสวรรค์! กินแล้วก็นอนเอาแต่นอนเป็นสุกรขุนเชียว! ท่านต้องลดน้ำหนักนะ แคว่ก! ข้าเป็นห่วงสุขภาพท่าน! อ้วน! อ้วน! แคว่ก!"กึก...สรรพเสียงการเคี้ยวเนื้อหมูกรุบกรอบหยุดชะงักลงกะทันหันราวกับเวลาทั้งสามภพถูกแช่แข็ง!หยาดน้ำมันสีทองที่กำลังจะหยดจากริมฝีปากอวบอิ่มชะงักค้างกลางอากาศ ขาหมูอัคคีชิ้นโตหลุดร่วงจากปลายนิ้วเรียวขาวผ่อง ตกกระทบถาดหยกดำเสียงดังลั่น ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวาน
last updateLast Updated : 2026-02-27
Read more
PREV
1
...
1213141516
...
41
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status