All Chapters of เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก : Chapter 41 - Chapter 48

ควินตันนั่งสงบสติอารมณ์คนเดียวพักหนึ่งหลังจากเดย์ตันขอตัวกลับไปหาภรรยาและลูกความจริงที่ได้รับรู้ในวันนี้เกี่ยวกับแก้มหวาน ทำเอาคาดไม่ถึงหลายอย่าง เรื่องที่เธอปิดบังทั้งหมดล้วนมีส่วนมาจากเขาทั้งสิ้น พอได้รู้ความจริงเช่นนี้กลับกลายเป็นว่าไม่กล้าแม้จะสู้หน้าเธอ เขาช่างเป็นผู้ชายที่แย่ที่สุดก็ว่าได้ ทำร้ายเธอสารพัด พอมานั่งนึกทบทวนแบบนี้รู้สึกสมเพชตัวเองเหลือเกินผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหลังจากนั่งเงียบตั้งนาน ควินตันเด้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วตรงเข้าไปในห้องพักฟื้นมือหนาผลักประตูเข้าไปก่อนปรายตามองเด็กชายวัยขวบกว่านอนข้างแก้มหวานพร้อมกำลังถือขวดนมกินอยู่“ควิน”“ครับคุณแม่” เขาละสายตาจากเด็กน้อยมองมารดา“เฮียเล่าให้ฟังหมดแล้วใช่ไหม”“ครับ”“ไปหาเวย์สิ”“ครับ” เลิกคิ้วเข้มมองแม่ เขาไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไรจะเข้าหาลูกชายตัวเองเกรงว่าเวกัสจะแสดงท่าทางตื่นตระหนกและหวาดกลัวคนแปลกหน้าเช่นเขาที่มีศักดิ์เป็นพ่อ ขืนเป็นอย่างนั้นเจ็บปวดไม่น้อย เพราะไม่อยากเห็นลูกชายแสดงปฏิกิริยาเช่นนั้น“ไม่ต้องกังวลหรอก หนูหวานไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น”“ยังไงเหรอ”“ก็หนูหวานไม่ได้ใจร้ายที่จะไม่ได้บอกเวย์สักหน่อยว่าใครเป็นพ่

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งทำให้ผ่อนคลายแก่คนได้ฟัง แสงแดดในช่วงสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่มีร่างอรชรของแก้มหวานหลับสนิทบนเตียงขนาดคิงไซซ์วันนี้ควินตันมีความจำเป็นต้องออกจากเกาะ จึงไม่ได้มานั่งเฝ้าคนตัวเล็กดั่งวันวาน นางพยาบาลเข้ามาเปลี่ยนถุงน้ำเกลือเสร็จก็จากไป ปล่อยให้แก้มหวานพักผ่อนตามสบายโดยทุกคนในบ้านต่างไม่มีใครล่วงรู้ ขณะนี้เปลือกตาบางของคนบนเตียงเริ่มขยับทีละนิด นาทีต่อมาตามด้วยนิ้วเรียว“อื้อ แสบตา” เธอรีบปิดตาอีกครั้งหลังจากลืมตาขึ้นพบกับแสงสว่างจ้าไม่คุ้นเคย พยายามเบิกขึ้นใหม่ซึ่งใช้เวลาค่อนข้างนานหลายนาทีเพราะยังไม่ชินกับบรรยากาศรอบกาย“นี่ที่ไหน” นัยน์ตาคู่หวานมองเพดานห้องแปลกตาอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนความรู้สึกตอนนี้ราวกับตัวเองหลับใหลไปนาน ไม่รู้ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมทุกอย่างถึงดูเปลี่ยนและเหตุการณ์ในสมองกลับเลือนราง“ทะเลเหรอ” ปรายตามองข้างนอกหน้าต่าง เธออยากพยุงกายลุกขึ้นนั่งทว่าร่างกายอ่อนล้าเหลือเกินเหมือนไม่ได้ขยับนานเธอกวาดสายตามองรอบห้องซึ่งมีแค่ความว่างเปล่า ไม่มีใครสักคนเลยพอจะสอบถามหรือพูดคุย ขณะนี้ทั้งสับสนและมึนงง“มี้” เสียงเล็กแสนคุ้นเคยเดินเข้ามาพร

หลังจากแก้มหวานฟื้นจากภาวะเจ้าหญิงนิทรา เธอรักษาตัวอยู่ที่เกาะส่วนตัวระยะหนึ่ง ก่อนกลับอยู่เรือนหอตามเดิม ชายหนุ่มให้เธอย้ายมาอยู่ด้วยกันส่วนธุรกิจร้านดอกไม้เธอไปดูแลเป็นครั้งคราวคราแรกควินตันไม่อยากให้แก้มหวานทำงาน เพราะสามารถเลี้ยงเธอกับลูกได้อย่างสบาย แต่เธอปฏิเสธเนื่องจากการเปิดร้านดอกไม้คือสิ่งที่ใฝ่ฝันและรัก เขาเลยยอมตามใจแอ๊ด!ควินตันละสายตาจากแท็บเล็บในมือพลางช้อนตามองภรรยาที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนด้วยหน้าตาแง่งอน เธอเดินมานั่งข้างเขา“ทำหน้าแบบนี้เพราะลูกชายตัวดีใช่ไหม” ว่าพลางวางของในมือและยกมือหนาแตะแก้มขาวเนียน“ใช่ค่ะ เหมือนลูกไม่ต้องการหวานแล้ว” ตั้งแต่เวกัสเริ่มมีห้องเป็นของตัวเอง เด็กน้อยไม่กลัวการนอนคนเดียว แถมยังไม่สนใจแม่อย่างแก้มหวาน คนติดลูกแบบเธออดน้อยใจไม่ได้“หวาน” เอ่ยเรียกด้วยเสียงสุดเซ็กซี่ สายตาหื่นกามชำเลืองมองลำคอระหงก่อนมองเนินอกคืนนี้เธอใส่ชุดนอนเดรสกระโปรงสายเดี่ยว ปลุกความดิบเถื่อนในตัวควินตันได้ดี คนอดอยากมานานอยากจะกลืนกินคนตัวเล็กเสียประเดี๋ยวนี้ ก่อนหน้านี้ต้องหักห้ามใจตัวเองไม่ให้รังแกเธอเพราะเพิ่งหาย แต่คืนนี้เขาต้องทบต้นทบดอกที่สำคัญเขาอยา

อุ๊บ อ้วก แหวะเสียงเอะอะดังสนั่นจากห้องน้ำ ปลุกร่างเล็กบนเตียงขนาดคิงไซซ์สะดุ้งจากการหลับใหล แก้มหวานลืมตาขึ้นเชื่องช้าพลางวาดวงแขนข้างกายก่อนพบความว่างเปล่า“ไม่อยู่เหรอ”อ้วก อ้วก แหวะเสียงอาเจียนดังต่อเนื่องจากห้องน้ำ ทำให้แก้มหวานฉุกคิดขึ้นได้และเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงตรงไปยังที่มาของเสียง“เฮียควิน” เธอมองแผ่นหลังกว้างของสามีซึ่งเขากำลังโก่งคออาเจียนหน้าอ่างล้างหน้าที่มีกระจกบานใหญ่ ไม่รอช้าช่วยลูบแผ่นหลังแกร่ง“หวานครับ เฮียไม่ไหว” ควินตันหมุนตัวหันมาโอบกอดแก้มหวาน ซบหน้ากับไหล่บอบบาง เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะราวกับรอบกายเคลื่อนไหว“ไปหาหมอดีไหมคะ” สองสามวันมานี้ควินตันอาเจียนทุกเช้า บางครั้งก็เหม็นกลิ่นอาหารจนเธอรู้สึกสงสารสามีเหลือเกิน“ไม่เป็นไรครับ เฮียพักนิดหน่อยคงดีขึ้น”“ออกไปข้างนอกกันเถอะ” เธอพยุงคนตัวโตออกจากห้องน้ำไปยังปลายเตียง“มานั่งตรงนี้สิครับ” เขาตบพื้นที่ว่างด้านข้างให้เธอนั่งลง“ไปหาหมอดีไหมคะ เฮียควินเป็นแบบนี้สองสามวันแล้ว หวานเป็นห่วง” พูดพลางหย่อนก้นนั่งลง“ไม่ดีกว่าแค่อยู่ใกล้หวานก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว” เอียงศีรษะซบหัวไหล่ภรรยาสาวก่อนกุมมือเรียว“หวานเป็นห่วงนี