เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก

บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวบนท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับเปล่งประกายงดงาม ในยามผู้คนต่างพากันหลับใหลเพื่อพักผ่อนสำหรับเช้าวันใหม่ แต่ไม่ใช่สำหรับแก้มหวานยังคงทำงานดึกดื่นที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในทุกวันตอนเย็นหลังเลิกเรียนหญิงสาวจะมาล้างจานร้านเหล้าใกล้บ้านเป็นประจำ แม้จะเสี่ยงไปบ้างสำหรับสาวสวยอย่างเธอ แต่ต้นทุนชีวิตคนเราไม่เท่ากันฉะนั้นขอให้เป็นงานได้เงินและสุจริตเธอทำหมดโดยไม่เกี่ยงสักนิด อีกอย่างที่นี่ใกล้บ้านการเดินทางกลับบ้านค่อนข้างสะดวก“เอานี่รอบสุดท้ายแล้ว”“ค่ะ” แก้มหวานหันไปส่งยิ้มแก่พนักงานที่ยกจานมาให้ก่อนก้มหน้าก้มตาล้างภาชนะต่ออย่างไม่ปริปากบ่น กระทั่งเวลาล่วงเลยเกือบตีห้าครึ่ง งานทั้งหมดก็เรียบร้อย“อื้อ ปวดหลังจัง” เธอบิดกายไปมาสองสามรอบ เพื่อสลัดอาการเมื่อยล้าออกจากร่างกาย“นี่ค่าจ้างวันนี้”“ขอบคุณค่ะ” แก้มหวานยื่นมือรับเงินจากผู้จัดการร้าน ค่าจ้างของเธอเป็นการทำแบบเหมารายวันและจ่ายทุกวันหลังจบงาน“ความจริงหวานเป็นคนสวยมากคนหนึ่ง สนใจออกไปทำงานหน้าร้านไหม รายได้ดีกว่าล้างจานแน่นอน” ผู้จัดการร้านเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เธอค่อนข้างพึงพอใจ

“เฮ้อ…คืนนี้ต้องนอนด้วยกันจริงเหรอ” ควินตันมองคนตัวเล็กบนเตียงหลับสนิทโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขาไม่อยากเชื่อเลยคนอย่างเธอหลับง่ายดายทั้งที่มีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย แต่อย่างว่าแหละเธอคงคุ้นเคยกับเพศตรงข้ามเยอะถึงได้ไม่ระแวงเขาสักนิด “ทำไมฉันต้องแต่งงานกับเธอด้วย” ยิ่งคิดยิ่งหัวเสีย สุดท้ายจำใจแบกร่างกำยำล้มตัวนอนข้างแก้มหวาน ทันทีที่ควินตันแนบแผ่นหลังชิดเตียงนอน คนตัวเล็กกลิ้งมาโอบกอดเขาแน่นราวกับรอคอยจังหวะนี้มาเนิ่นนาน“นี่เธอปล่อยฉัน” พยายามแกะแขนขาวเนียนไปพ้นแต่ไม่สำเร็จ เธอยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม มิหนำซ้ำยกขาเรียวคล้องขาแกร่งของเขา“อื้อ อย่าดิ้นสิคะ” เสียงหวานกล่าวอย่างงัวเงีย“อย่ามากอดฉันแบบนี้”“ฮึก อย่าทิ้งหวานไปนะคะ” คนหลับพูดเสียงสั่นเครือพร้อมหลั่งน้ำตาไหลข้างแก้มนุ่มนิ่มทำเอาควินตันหยุดชะงัก“เป็นอะไรของเธอ” เขายื่นมือใหญ่แตะแก้มนวลทำให้ได้รู้ว่าเธอร้องไห้ ควินตันไม่ได้ตอบสนองสิ่งใดยอมปล่อยเธอไว้อย่างนั้นแล้วตัวเองนอนหลับเนื่องจากเหนื่อยทั้งวันในเช้าวันใหม่แก้มหวานปรือตาขึ้นชักช้า ดวงตากลมโตปะทะกับแผ่งอกกำยำและเมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องสะดุ้ง ไม่รีรอช้าเขยิบออกห่างพร้อมลุกขึ้นนั่งก

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขายังคงนิ่งเรียบไม่มีการพัฒนาสักนิดเดียว หนำซ้ำควินตันมักชอบพูดแขวะแก้มหวานบ่อยครั้งในหลายเรื่องอย่างกับคนเกลียดมานาน จนบางครั้งเธอไม่เข้าใจเลยตัวเองทำอะไรผิดนักหนาแค่แต่งงานตามคำขอร้องของผู้มีพระคุณถึงขั้นโดนขนาดนี้เลย“รีบ ๆ หน่อยสิ”“ค่ะ” ตอบรับพร้อมวิ่งตามหลังควินตันไปยังลานจอดรถ เขาต้องการให้เธอเร็วขนาดไหนกันนะนี่ก็เร็วสุดแล้ว ทำไงได้ล่ะเธอไม่ได้ขายาวเหมือนเขาสักหน่อยขนาดวิ่งยังเทียบไม่ได้กับการเดินธรรมดาของอีกฝ่าย“ว้าย!” ด้วยความรีบร้อนแก้มหวานเผลอสะดุดเท้าตัวเองและคิดว่าต้องล้มแน่นอนจึงปิดตาสนิท แต่ดันไม่ใช่อย่างที่คิดเมื่ออยู่ ๆ มีแขนกำยำของใครบางคนโอบเอวคอด ลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอระหง“จะอยู่ในท่านี้อีกนานไหม ฉันเมื่อยแขน” เสียงเข้มของควินตันทำให้เธอลืมตาขึ้นและเผลอสบดวงตาคู่คม“คุณควินตัน” เสียงหวานเอ่ยเรียกเจ้าของแขนแกร่งแผ่วเบา ในใจรู้สึกขอบคุณเขาเหลือเกินไม่ได้ปล่อยให้เธอหกล้มคะมำ ทว่านาทีถัดมาร่างเล็กลงไปกองกับพื้นเพราะถูกคนตัวโตปล่อยแบบไม่ทันตั้งตัว“อ๊ะ” เธอร้องเสียงหลงพลางทำหน้าเหวอ“รีบขึ้นรถ” สั่งเสร็จ ควินตันเดินอ้อมไปฝั่งคนขับทิ้งคนตัวเล็

“อื้อ” แก้มหวานไม่กล้าขัดขืนคนตัวโตยอมให้เขาจูบง่ายดาย มือเรียวจิกเล็บบนโซฟาอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำแสนป่าเถื่อนของคนเหนือร่างแควก!ฝ่ามือหยาบกร้านฉีกเสื้อสายเดี่ยวออกเป็นสองชิ้น ไม่รอช้าโน้มหน้าคลอเคลียดอกบัวตูม ปลายลิ้นสากเลียวนตรงเนินอกอวบอิ่มและไม่วายดูดแรง ๆ จนเกิดรอยแดงหลายจุด“อื้อ คุณควินตันทำแบบนี้กับหวานทำไมคะ”คำถามของคนตัวเล็กกลับไร้คำตอบจากปากหยักได้รูป ชายหนุ่มไม่เข้าใจเหตุผลของตนเองเช่นกันทำไมถึงอยากทำแบบนี้กับเธอ เขารู้เพียงแค่ว่ารู้สึกพลุ่งพล่านอยากปลดปล่อยกับคนใต้ร่าง“อย่านอนนิ่งเหมือนท่อนไม้ ช่วยมีอารมณ์กับฉันเหมือนกับที่เธอนอนกับคนอื่นหน่อย” ถึงจะเคยตั้งปณิฐานไว้จะไม่แตะต้องตัวเธอ แต่วินาทีนี้ชายหญิงอยู่ใกล้กันคงไม่ต่างกับแม่เหล็กและโลหะดึงดูดเข้าหากัน“หวานไม่เคยนี่คะ” ตอบเสียงแผ่ว เธอทราบหน้าที่ภรรยาต้องตอบสนองอารมณ์สามี แต่จะให้ทำไงได้ก็เธอไม่เคยมาก่อนจึงไม่รู้ต้องปฏิบัติอย่างไรถึงจะถูกใจอีกฝ่าย“ฉันไม่เชื่อหรอก ขนาดนี้แล้วยังจะหลอกกันอีกเหรอหรือเธออยากได้เงิน เอาอย่างนี้ดีไหมถ้าเธอทำให้ฉันถูกใจฉันจะให้เงินก้อนหนึ่งถือว่าเป็นค่าตัวดีไหม”“ไม่เอาค่ะ” เพราะถูกต

เครื่องปรับอากาศราคาแพงให้ความเย็นฉ่ำทั่วห้องนอนส่งผลให้คนบนเตียงขนาดคิงไซซ์กอดกันกลมแทบหลอมเป็นร่างเดียวกัน บทรักเมื่อคืนทำเอาคนทั้งคู่ไร้เรี่ยวแรง“อื้อ” แก้มหวานปรือตาขึ้นทีละนิดในเวลาบ่ายสามของวัน บิดกายไปมาก่อนรับรู้ถึงของหนักตรงเอวคอดกิ่วเมื่อก้มหน้ามองพบกับแขนกำยำของผู้ชายที่ขึ้นชื่อเป็นสามีทางนิตินัยและพฤตินัยกำลังโอบรัดราวกลัวเธอจะหายเธอพยายามจะยกแขนของเขาอย่างระมัดระวังด้วยความกลัวจะทำเขาตื่นจากการหลับใหล แต่เรี่ยวแรงในเวลานี้ช่างน้อยนิดเหลือเกิน“คุณควินตันคะ” เธอหมายจะปลุกคนตัวโตเพื่อขอร้องให้เขาปล่อยตัวเองเป็นอิสระ“อื้อ” เสียงทุ้มร้องคำรามในลำคอ จากนั้นดึงเธอมาแนบอกกว้าง ขณะนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มห่างกับอกเปลือยเปล่าเพียงไม่กี่คืบส่งผลให้เธอเผลอเงยหน้ามองอกล่ำสัน‘ขนาดหลับยังหล่อเลย’นิ้วเรียวสัมผัสทั่วแผ่งอกเปลือยเปล่าก่อนสะดุดกับรอยฟันที่เธอกัดเขาเมื่อคืนทำเอาหน้าขาวใสเป็นสีแดงระเรื่อ แทบไม่อยากเชื่อเลยเธอกับเขาจะผ่านเรื่องสุดเร่าร้อนด้วยกัน“คุณควินตันคะ” เธอตัดสินใจเรียกเขาอีกครั้ง เพราะไม่อาจทนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่ากับเขาสองต่อสอง อีกทั้งรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะป่