เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

สองวันต่อมาอาการป่วยของแก้มหวานหายเป็นปกติ วันนี้เธอมีเรียนจึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ลุกขึ้นมาปรุงอาหารให้ควินตันดังเช่นทุกวัน“เสร็จแล้ว” แก้มหวานยกถาดอาหารไปยังห้องอาหาร เมื่อเข้าไปถึงก็เห็นคนตัวโตนั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว“มีเรียนเหรอวันนี้” ควินตันปรายตามองเธอในชุดนักศึกษา“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” หลังจากวางอาหารตรงหน้าชายหนุ่ม ไม่รอช้าจะหมุนตัวออกจากห้องอาหารแต่ช้าไปกว่ามือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้“เดี๋ยวก่อนสิ” เสียงทุ้มเอ่ยรั้งคนตัวเล็กทำให้แก้มหวานหันไปมองเชิงสงสัยปนความงุนงง“กินข้าวด้วยกันก่อนสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง”“หวานไม่หิว”“ไม่ชอบกินข้าวเช้าเหรอ”“ค่ะ” เธอแอบเหลือบมองหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย เขาจะหาว่าเธอโง่หรือเปล่านะไม่ชอบกินข้าวเช้า“ไปนั่งสิ ฉันกินข้าวก่อนเดี๋ยวเสร็จแล้วไปส่ง”“ค่ะ” เธอไม่อยากขัดใจเขา ยอมยกเท้าเล็กไปนั่งข้างคนตัวโตหลังจากควินตันรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เขาไปส่งเธอยังมหาวิทยาลัยตามบอกจริง ขณะแก้มหวานเตรียมจะลงจากรถทันใดนั้นเขากดปุ่มล็อกประตูทันที“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นพลางปรายตามองหน้าหล่อราวกับต้องการคำตอบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากปากหยักได้รูป ชายหนุ่

เหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นในห้องอาหารจบตรงที่แก้มหวานปล่อยโฮออกมาท่ามความตกตะลึงของควินตัน เขาไม่คิดเธอจะแสดงด้านนั้นออกมาให้เห็นทำเอาแปลกใจทีเดียวหลังจากนั้นทั้งคู่แทบไม่ได้สนทนากันเลย กระทั่งถึงเวลาเข้าห้องแก้มหวานหันหลังให้ควินตัน เดิมทีหญิงสาวจะไปนอนห้องเดิมแต่ถูกเขาสั่งห้าม เธอเลยไม่มีทางเลือกต้องมานอนข้างกายคนที่เพิ่งบอกว่าเธอมีค่าน้อยกว่าภาพวาดอันนั้น“แก้มหวานนอนหรือยัง” ความเงียบของคนข้างกายทำให้เขากระสับกระส่ายอย่างอธิบายไม่ถูกจึงหาเรื่องชวนคุย“ยังค่ะ”“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม” ควินตันขยับตัวเข้าใกล้คนตัวเล็กก่อนยกแขนกำยำโอบกอดเธอ ทั้งซุกหน้าหล่อคมกับต้นคอระหงแล้วสูดกลิ่นกายเฉพาะจากตัวเธอ“ค่ะ” เอ่ยตอบเสียงเรียบแล้วปิดตาสนิท เธอยอมนอนนิ่งให้เขากระทำตามอำเภอใจ ไม่ว่ามือหนาจะลูบคลำตรงไหนไม่ขัดขืนสักนิด“พรุ่งนี้ไปทำงานกับฉันนะ”“ค่ะ” คนอย่างเธอปฏิเสธไปไร้ประโยชน์ ยังไงเขาต้องหาทางบังคับเธออยู่ดี“งั้นรีบนอนเถอะ” ว่าพลางกดจูบแก้มขาวเนียนอย่างมันเขี้ยว กลิ่นกายของเธอทำเขาหลงใหลแบบถอนตัวไม่ขึ้น“อืม” ตอบรับในลำคอด้วยความน้อยใจ เธอแอบคาดหวังเล็กน้อยเขาจะอธิบายเรื่องในห้องทำงานให้ฟั

“เฮ้อ…เหนื่อยจังเลย” ควินตันบ่นพลางหย่อนตัวนั่งบนโซฟาตัวหรู หลังจากกลับมาจากห้างสรรพสินค้าเขารู้สึกเมื่อยล้าไปหมดทั้งกาย“หวานนวดให้ไหมคะ” เธอเสนอตัวสุดขีดถึงตัวเองจะไม่ใช่ต้นเหตุทำให้เขาเป็นเช่นนี้ แต่อยากตอบแทนเรื่องที่เขาอุตส่าห์ซื้อของให้แถมยังหมดไปเยอะทีเดียว “เอาสิ” ตอบรับอย่างไว ไม่รอช้าจะเหยียดขาตรงให้หมอนวดจำเป็นทำหน้าที่นิ้วเรียวละเลงลงบนขาควินตันอย่างนุ่มนวล ระหว่างนั้นก็แอบลอบมองหน้าคมคายหลายรอบราวกับมีบางอย่างอยากถามแต่ไม่กล้ามากพอ กระทั่งเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้เธอสะดุ้งเฮือก“แก้มหวาน”“คะ”“มีอะไรจะพูดหรือถามฉันหรือเปล่า” หรี่ดวงตาพร้อมสังเกตใบหน้าหวาน “ถามมาได้เลย” ควินตันโน้มตัวไปหาเธอ จากนั้นยื่นมือหนาแตะพวงแก้มขาวใส“ผู้หญิงคนนั้น…เอ่อ เดี๋ยวหวานไปเตรียมน้ำอุ่นให้คุณอาบดีกว่า” คราแรกตั้งใจจะถามถึงผู้หญิงในห้างสรรพสินค้า แต่จำใจต้องสลัดทิ้งเนื่องจากกลัวโดนเขาตำหนิเรื่องที่เธอจุ้นจ้านไม่เข้าท่า“ว้าย!!” ไม่ทันจะลุกเข้าห้องน้ำก็โดนมือหยาบกร้านของเขากระชากท่อนแขนเล็กอย่างจังจนล้มลงไปนอนทับร่างแกร่ง“มีอะไรแก้มหวาน” นิ้วยาวสัมผัสหน้าจิ้มลิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนเหลือบมองริมฝ

จะผิดไหมถ้าเขาอยากรั้งให้เธออยู่ด้วยกันตลอดไป นับจากมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอไม่ถ้วน ความรู้สึกหนึ่งเริ่มก่อเกิดขึ้นในใจถ้าเขาจะเปิดใจให้เธอจะเป็นอะไรไหม ตอนนี้อาจยังไม่รักแต่สักวันคงรักได้ไม่ยากทุกวันตอนเช้าที่ตื่นขึ้นมาและได้เห็นเธอเป็นคนแรกนอนข้างกายรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก นานมากไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใคร“หวาน” โน้มหน้าหล่อเข้าใกล้ใบหูขาวสะอาดเอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม“อื้อ” คนขี้เซาพยายามดันหน้าคมคายออกห่าง เธอรู้สึกรำคาญมากโดนรบกวนเวลานอนหลับ“หวานจะตื่นไหม ถ้าไม่ตื่นฉันจะลักหลับเธอ” ควินตันกลั่นแกล้งคนตัวเล็กโดยการล้วงมือร้อนอุ่นเข้าในใต้ชุดนอนกระโปรงของแก้มหวาน จากนั้นเลิกขึ้นกองบริเวณเอวบอบบางพร้อมพลิกร่างเล็กให้นอนหงายซึ่งเธอยังคงหลับใหลไม่ลืมตาขึ้นสักที“หวานถ้าเธอยังไม่ตื่นฉันจะไม่หยุดแล้วนะ” ชำเลืองมองหน้างดงามของคนตัวเล็กก่อนปรายตามองหน้าท้องแบนราบ เอื้อมมือขึ้นสัมผัสแผ่วเบาแทบไม่อยากจินตนาการเลยถ้าท้องเล็ก ๆ นี้มีลูกของเขาอยู่ด้วย เขาจะมีความสุขมากแค่ไหนริมฝีปากหยักได้รูปจุมพิตหน้าท้องแบนราบแผ่วแต่เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน ขณะนั้นเขาแอบได้ยินเสียงครา

“ยังไงควินนายกับหวานสรุปยังไงกันแน่” เดย์ตันไม่รอช้าจะถามน้องชายทันทีที่พ้นร่างภรรยาคนสวย“ก็ไม่มีอะไรหรอก”“พูดแบบนี้ยิ่งน่าสงสัย” เดย์ตันจ้องหน้าคมน้องชายอย่างเค้นหาความจริง“เออ ๆ เฮียเนี่ยเซ้าซี้จริง ๆ บอกก็ได้”“ก็แค่นั้น” เดย์ตันเอนกายพิงหลังกับโซฟารอคอยคำตอบจากปากน้องชาย คราวก่อนยังสนามบินภาพเย็นชาของควินตันที่มีต่อแก้มหวานยังติดตาไม่หาย ไหนจะคำพูดขอหย่ากับน้องสะใภ้อีกต่างหาก“ผมรู้สึกดีกับเธอ”“รักเหรอ”“ยังแค่รู้สึกดีเฉย ๆ”“ทำไมล่ะควิน นายไม่รักหวานเหรอ”“ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้วเฮีย”“เพราะไอรีนเหรอ” เดย์ตันถามอย่างรู้ใจ“อืม”“มันผ่านมาหลายปีแล้วนะควิน นายควรตัดใจจากเธอคนนั้น เฮียขอเตือนไว้สักหน่อยละกัน อย่าให้อดีตทำลายอนาคตก็แล้วกันถ้าไม่อยากเจ็บ” เดย์ตันตบบ่าแกร่งน้องชายอย่างให้กำลังใจ เขาภาวนาไว้สักวันขอให้ควินตันเลิกจมปลักกับคนในอดีตและเริ่มใหม่กับคนปัจจุบันอย่างแก้มหวาน“เฮ้อ…ยากวะเฮีย” ควินตันคอตกพร้อมกับบีบมือเข้าหากันแน่น ถ้าจะให้เขาสลัดเธอคนนั้นออกจากใจคงเป็นเรื่องยากที่สุดสำหรับชีวิตก็ว่าได้ เขารู้สึกดีกับแก้มหวานแต่ไม่ได้หมายความว่าจะรักเธอ“เอาละควินอย่าเพิ่