All Chapters of เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก : Chapter 21 - Chapter 30

“หวานเป็นอะไรหรือเปล่า ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เธอไม่ค่อยร่าเริงเลย” ควินตันปรายตามองแผ่นหลังเล็กของภรรยาบนเตียงก่อนเขาจะขยับเข้าใกล้เธอและยกแขนโอบกอดให้ความอบอุ่น“เปล่า” บอกด้วยเสียงอ่อนล้า ผ่านมาแล้วเกือบสองสัปดาห์เธอยังไม่สามารถหาหนทางรับมือกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคต“มีอะไรก็บอกฉันได้”“อบอุ่นจังเลย” แก้มหวานหันไปซุกอกกว้าง ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งได้อยู่ใกล้ชิดควินตัน“หวาน”“คะ” เงยหน้ามองคนตัวโตอย่างใจจดใจจ่อ แม้มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟสาดส่องภายในห้องนอนขนาดใหญ่แต่ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดลง“ช่วงนี้ฉันยุ่งมากอาจไม่ได้กลับบ้าน เธอนอนคนเดียวได้ไหม”“ได้ค่ะ คุณควินตันไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” ฉีกยิ้มกว้างหวังให้สามีคลายกังวล“ขอโทษนะหวาน” โน้มจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกล้า กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนขาดเธอไม่ได้แล้ว อยากอยู่ใกล้ ๆ ตลอดเวลาแต่เพราะเหตุจำเป็นเลยทำให้ห่างกัน“ใกล้สอบแล้วใช่ไหม สอบเสร็จเราไปเที่ยวกัน”“ค่ะ หวานจะรอคุณนะคะ” ทำไมกันนะรู้สึกโหวงเหวงในใจอย่างแปลก ๆ“นอนกันเถอะ”“ค่ะ” สิ้นคำพูดแก้มหวานหลับตาพริ้มทันใดด้วยความง่วง“ฝันดี” ควินตันกระชับกอดคนตัวเล็กให้แน่นกว่าเดิม

แก้มหวานร้องไห้เกือบหนึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มรู้สึกหิวเพราะเสียงท้องดังประท้วง ทำให้เธอได้สติและนึกได้มีสิ่งสำคัญกว่าต้องใส่ใจ“หนูคงหิวแล้วใช่ไหม หม่ามี้ขอโทษ” เธอพยุงร่างไร้เรี่ยวแรงไปเปิดไฟและหาของกินในห้องครัวหลังจากกินอิ่มจึงแบกร่างเหนื่อยล้าขึ้นไปยังห้องนอน จากนั้นรีบชำระร่างกายและล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซซ์ เพียงไม่นานเธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราช่วงเวลาตีสองแก้มหวานที่หลับไปแล้วสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกดออดหน้าประตูรั้วดังถี่รัว เธอเอื้อมมือเปิดโคมไฟข้างโต๊ะหัวเตียงก่อนเดินไปยังริมหน้าต่างเพื่อดูคนที่มายามวิกาล“คุณควินตัน” เธอผละออกจากห้องนอนไปยังประตูรั้วทันใด เนื่องจากควินตันไม่ได้กลับมาคนเดียวแต่มีไคเลอร์มาด้วยซึ่งกำลังพยุงร่างโซซัดโซเซของสามี“เกิดอะไรขึ้นคะ”“ไอ้ควินมันเมา ผมเลยต้องพากลับมาสภาพนี้แต่ไม่รู้เพราะอะไร” ไคเลอร์บอกแก้มหวานตามความเป็นจริง เขาถูกเพื่อนสนิทชวนไปผับก่อนอีกฝ่ายเอาแต่ดื่มเหล้าแถมยังไม่พูดไม่จา หนำซ้ำเอาแต่เพ้ออะไรไม่รู้ไม่เข้าใจเหมือนกัน“รบกวนช่วยพาเข้าข้างในหน่อยได้ไหมคะ”“ได้ครับ” ไคเลอร์พยุงเพื่อนสนิทเข้าข้างในโดยแก้มหวานช่วยประคองอีกด้าน ทั้งสองคนพาควิ

ท่ามกลางความมืดภายในห้องนอนมีแสงสลัวจากข้างนอกสาดส่องเข้ามา แก้มหวานนอนขดตัวนอนกอดตนเองบนเตียงขนาดใหญ่ด้วยความเหงาและว้าเหว่มือเรียวยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบ ก่อนถอนหายใจเป็นระยะ นับจากวันนั้นควินตันแทบไม่ได้กลับบ้านเลย เธอรู้สึกผิดมากเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดทำให้ทุกอย่างลงเอยเช่นนี้“คุณควินตัน” เสียงรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในรั้วบ้านทำให้เธอก้าวลงจากเตียงไปยืนมองตรงหน้าต่าง ซึ่งคนตัวโตก้าวลงจากรถพลางเงยมองห้องนอนของเธอ โชคดีไฟในห้องปิดแล้วเขาเลยไม่รู้เธอแอบมองอยู่“หวานคิดถึงคุณ” ไม่รู้เพราะอะไรแต่เธอโหยหาถึงควินตันมากกว่าเมื่อก่อน อยากให้เขาอยู่ด้วยตลอดเวลา ขอแค่เขากลับมานอนบ้านเท่านี้ก็อุ่นใจมากเหลือเกิน“วันนี้ปะป๊าของลูกกลับมาด้วยนะ ดีจังเลย” เธอก้มหน้าบอกคนในท้องพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยน ดวงตากลมโตมองควินตันอย่างไม่ละสายตากระทั่งเขาเดินลับหาย“ระหว่างเราจะจบลงแบบนี้จริงเหรอ” แก้มหวานเดินไปล้มตัวลงบนเตียงพลางเงยหน้ามองเพดานห้องสีขาวล้วนท่ามกลางความมืด พยายามข่มตาให้หลับแต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรไม่ง่วงสักที นั่นเพราะคิดถึงพ่อของลูกเธอพลิกกายไปมาอย่างกระสับกระส่ายกว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนเที่ยง

“ลาก่อน หวานรักคุณนะคะ” แก้มหวานมองเรือนหอของเธอและเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนลากกระเป๋าออกจากบ้านและเดินไปขึ้นรถแท็กซี่นี่คงเป็นหนทางเดียวที่เธอพอจะทำให้เขาได้ในตอนนี้ คือการออกจากชีวิตเขาและลืมช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดแล้วเริ่มต้นใหม่กับลูกน้อยในครรภ์ตามลำพังไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เธอพร้อมเตรียมรับมือและเชื่อสักวันจะก้าวผ่านพ้นไปด้วยดีเพื่อรอคอยวันที่สดใสรถแท็กซี่แล่นจอดหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง แก้มหวานยื่นธนบัตรจ่ายก่อนเปิดประตูลงจากรถและเดินเข้าข้างในตรงไปหาโคลอี้ซึ่งกำลังรออยู่“รอหวานนานไหม” เอ่ยถามเพื่อนด้วยความเกรงใจที่ให้อีกฝ่ายมารอตนเอง“ไม่เลย” โคลอี้เอื้อมมือจับมือเรียวของคนตรงหน้าแล้วส่งยิ้มหวาน “ฉันดีใจมากที่หวานมาอยู่ด้วยกัน”“รบกวนด้วยนะโคลอี้” เธอแค่ขออยู่ชั่วคราวเท่านั้นก่อนหาทางใหม่อีกครั้ง“ไปกันเถอะ ฉันช่วยถือกระเป๋านะ” โคลอี้บอกอย่างอาสา“ไม่เป็นไร” ส่ายหน้าปฏิเสธก่อนทั้งคู่ก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วกดชั้นที่ต้องการ ไม่กี่นาทีแก้มหวานและโคลอี้มาถึงจุดมุ่งหมาย“นั่งก่อนสิหวาน เราไปเอาน้ำมาให้” โคลอี้หันไปบอกเพื่อนก่อนเดินลับหายเข้าไปในห้องครัว“เราอยู่ที่นี่กันก่อนนะ

จากวันนั้นแก้มหวานจำเป็นต้องย้ายออกจากคอนโดของโคลอี้แล้วไปอยู่ที่พักอาศัยใหม่ตามขอบฟ้าจัดให้ โดยมีแม่บ้านดูแลสองสามคนอย่างใกล้ชิด คราแรกหญิงวัยกลางคนต้องการให้เธอไปอยู่อิตาลีด้วยกันแต่หญิงสาวปฏิเสธ เพราะไม่อยากจากบ้านเกิดเมืองนอน“คุณแม่คะ”“ว่าไงจ๊ะหนูหวาน”“หวานอยากทำงาน” ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ขอบฟ้าให้เธอนอนและกินอย่างเดียวจนเธอรู้สึกเบื่อหน่ายอยากหาอะไรทำ“แต่หนูกำลังท้องอยู่นะ แม่ไม่อยากให้ทำงานเลย”“นะคะ” เธอวิงวอนหญิงวัยกลางคนพลางกะพริบตาปริบด้วยท่าทางน่าเอ็นดู“ก็ได้”“ขอบคุณนะคะ” รีบยกมือไหว้ทันใด“หนูหวานอยากทำอะไรล่ะ”“หวานอยากเปิดร้านดอกไม้ค่ะ” นี่เป็นความฝันหนึ่งของเธอตั้งแต่วัยเด็กอยากจะมีร้านดอกไม้เป็นของตัวเอง“เดี๋ยวแม่ลงทุนให้”“ขอบคุณมากนะคะแล้วหวานจะรีบคืนให้ทันทีถ้าได้ทุนคืน”“ไม่ต้องหรอกหนูหวานถือว่าแม่ช่วยละกัน”“แต่…” เธอรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยถ้าจะเอาเงินของขอบฟ้ามาใช้เปิดร้านดอกไม้“ห้ามปฏิเสธไม่งั้นแม่ไม่ให้หนูทำงาน”“ก็ได้ค่ะ” แอบทำหน้ามุ่ย“แล้วเรื่องลูกจะไม่บอกควินให้รู้เหรอ ยังไงเขาก็เป็นพ่อเด็กในท้องหนูหวาน” เธอไม่อยากให้คนทั้งสองต้องผิดใจกันนานเหมือนลูก