All Chapters of เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก : Chapter 31 - Chapter 40

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว สองปีแล้วที่แก้มหวานออกจากชีวิตของควินตัน ถึงกระนั้นเธอไม่เคยลืมเขาสักวินาทีเดียวยังคงคิดถึงและนึกถึงเสมอ ยิ่งลูกชายตัวน้อยหน้าตาเหมือนเขาทุกอย่างราวกับพิมเดียวกันทำให้ทุกครั้งมองหน้าของลูกมักจะคิดถึงพ่อของลูกเสมอ“มี้ ๆ” เด็กชายวัยขวบกว่าวิ่งมาหาแก้มหวานด้วยท่าทางดีใจก่อนจับชายกระโปรงและดึงเบา ๆ“มาส่งหม่ามี้ไปทำงานเหรอ” แก้มหวานอุ้มลูกชายตัวน้อยเข้าสู่วงแขนพลางจุ๊บแก้มข้างละที“คุณหวานจะไปทำงานแล้วเหรอคะ” ป้าถนอมแม่บ้านที่อยู่กับเธอก่อนเวกัสจะคลอดและยังเป็นพี่เลี้ยงของลูกชาย“ค่ะ”“พาคุณชายไปทำงานด้วยสิคะ ดูสิท่าทางอยากจะตามคุณหวานไปด้วย” ป้าถนอมเสนอแนะ“เอ่อ คือ”“พาไปเถอะคุณหวาน” ป้าถนอมคะยั้นคะยอ“มี้…” เด็กน้อยทำหน้าอ้อนใส่มารดาราวกับรับรู้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองกำลังพูดสิ่งใด“พาไปเถอะคุณหวาน คุณชายไม่ดื้อหรอกแกเป็นเด็กดีไม่ซนเลย”“ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายแก้มหวานต้องพ่ายให้กับคำพูดหญิงวัยกลางคน“นี่คะของคุณชาย” แป้งร่ำสาวใช้อีกคนยื่นตะกร้าสัมภาระแก่หญิงวัยกลางคนก่อนป้าถนอมจะรับมา“เดี๋ยวป้าตามไปส่งที่รถนะคะ”“ทำไมหวานรู้สึกว่าป้าถนอมเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว” เธ

“ม่านรูด! พามาที่นี่ทำไมคะ” นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้างเมื่อรถเลี้ยวเข้าซอยหนึ่งก่อนเห็นสถานที่ตรงหน้าคือที่ไหน เธอรีบหันขวับมองคนตัวโตข้างกายทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“ลงจากรถกัน” ควินตันเอ่ยขึ้นหลังจากรถเข้าจอดในม่านรูด เขาปลดเข็มขัดนิรภัยก่อนลงจากรถ“ลงมาแก้มหวาน” ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งแก้มหวานเพราะเธอยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ“ไม่ค่ะ”“ลงมา”“ไม่” ส่ายหัวไปมา เธอยังคงดื้อรั้นไม่เลิกราจนควินตันหมดความอดทนช่วยปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ก่อนอุ้มลงจากรถจากนั้นพาดบ่าแกร่ง“ว้าย! ปล่อย” กำปั้นน้อยทุบแผ่นหลังกระหน่ำ ควินตันไม่ได้รู้สึกเจ็บสักนิดยังคงแบกร่างเล็กไปยังสถานที่มุ่งหมายหญิงสาวถูกโยนลงไปบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ไม่ทันเธอจะเด้งตัวลุกขึ้นควินตันรีบคร่อมร่างบอบบางทันทีพร้อมจับแขนเรียวตรึงกับที่นอน เพราะไม่อยากให้เธอขัดขืนหรือหนีไปจากกัน“ทำแบบนี้กับหวานทำไม คุณกำลังดูถูกหวานอยู่นะคะ”“ฉันคิดถึงเธอ” บอกด้วยเสียงทุ้มอ่อนโยน หน้าคมคายซุกคอระหงพลางสูดกลิ่นกายเฉพาะ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำให้เขารู้สึกดีเสมอ มือหนาเปลี่ยนจากการตรึงแขนเล็กมาโอบกอดเธอแล้วหลับตาพริ้มราวกับต้องการเพิ่มพลังให้แก่ตนเอง“คุณควินตัน” เ

“แก้มหวานตื่นได้แล้วตอนนี้เย็นมากแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอกข้างใบหูขาวเนียน จากนั้นสะกิดแก้มนุ่ม ๆ เล่น แต่คนขี้เซาปัดออกห่างด้วยความรำคาญ“อย่ายุ่ง” เอ่ยด้วยเสียงงัวเงีย หนังตาหนักเกินกว่าจะปรือตาขึ้น“จะตื่นหรือไม่ตื่นแก้มหวาน”“อื้อ” เธอหันหลังให้เจ้าของอ้อมกอด“เฮ้อ” ควินตันปรายตามองนาฬิกาฝาผนังแวบหนึ่ง เมื่อไม่มีทางเลือกเขาจำเป็นต้องพาคนตัวเล็กแสนขี้เซาไปอาบน้ำในอ่างชายหนุ่มโอบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังขณะแช่น้ำในอ่างด้วยกัน เขาช่วยชำระร่างกายให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยนซึ่งเธอไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นสักนิดเดียว“ทำไมหลับสนิทขนาดนี้” ชำเลืองมองหน้าสวยหวานอย่างสงสัย เธอทำราวกับอดหลับอดนอน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาไม่คิดจะปลุกเธอเป็นรอบสองก่อนถูครีมอาบน้ำทั่วผิวกายเนียนนุ่ม“เวย์” เสียงหวานพึมพำ คนได้ยินถึงขั้นเบิกตากว้างเพราะเธอเอ่ยเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา ขนาดหลับสนิทยังนึกถึงชายอื่นหน้าตาเฉยซึ่งไม่เกรงใจผัวอย่างเขาเลยควินตันรู้สึกโกรธมากแต่ก็ยังพยายามทำใจให้สงบ ไว้เธอตื่นค่อยเค้นความจริงละกัน เขาไม่อยากถือสาหาความกับคนหลับไม่ได้สติหลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยทั้งสองคน เขาจึงอุ้มเธอใ

“นั่นมันผู้หญิงคนนั้น”โมนาปรายตามองแก้มหวานวิ่งออกจากบ้านของควิน‍ตัน มือเรียวถึงกับกำพวงมาลัยรถแน่นด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาที่จ้องคนตรงหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง“แกจริงด้วย” เพราะเมื่อวานที่โรงแรมเธอบังเอิญเจอควิน‍ตันขณะกำลังจะเข้าไปทักทายแต่ชายหนุ่มกลับวิ่งตามหลังใครคนหนึ่ง เมื่อเธอตามไปดูและได้พบกับควินตันและแก้มหวาน ก่อนทั้งสองคนจะขึ้นรถจากไป เธอจึงไม่รอช้าจะขึ้นรถและขับตามไปเช่นกันจึงได้รู้ว่าทั้งคู่หายเข้าไปในม่านรูดวันนี้เธอตั้งใจจะมาหาควินตัน แต่คาดไม่ถึงจะเจอแก้มหวาน ความเกลียดชังที่มีต่อแก้มหวานเป็นทุนเดิมแล้วทำให้โมนาตัดสินใจจะขจัดอีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ลังเล เพื่อจะได้ไม่มาขวางทางรักของเธอ“ช่วยไม่ได้นะแกมันรนหาที่ตายเอง หายไปตั้งสองปีแล้วจะกลับมาทำไม” โมนายกมุมปากกับแผนร้ายที่ผุดขึ้นในหัว จากนั้นไม่รอช้าต่อสายหาใครคนหนึ่งและสั่งการเสร็จสรรพก่อนวางสายอย่างสบายอารมณ์“ต่อไปนี้จะไม่มีใครมาวุ่นวายกับเราอีกแล้วนะคะเฮียควิน” เธอมองไปยังประตูรั้วบ้านเบื้องหน้าพลางจินตนาการถึงวันข้างหน้าที่มีแค่เธอและชายที่รักสุดหัวใจเสียงกดออดดังขึ้นทำให้คนนั่งกุมขมับปลายเตียงสะดุ้งตื่นจา

ตั้งแต่เมื่อคืนกระทั่งถึงเช้าวันใหม่ สภาพของแก้มหวานอิดโรยและสะบักสะบอมอย่างยิ่ง“เวย์ลูกเป็นยังไงบ้าง” หน้างดงามซบลงกับหัวเข่ามน เธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืนไม่รู้ลูกชายจะร้องไห้งอแงตามหาเธอหรือเปล่าดวงตาคู่หวานชำเลืองมองชายฉกรรจ์สองคนนอนเมามายบนแคร่ไม้อยู่มุมหนึ่ง ความคิดหนึ่งแล่นเข้าในสมอง เธอพยายามหาวิธีเอาตัวรอดอีกครั้งแม้เมื่อคืนจะหนีไม่สำเร็จเพราะพวกมันจับตัวเธอได้ ก่อนจะถูกตบหน้าสองสามทีทว่าคราวนี้เธอต้องหนีไปให้ได้ เพราะชายฉกรรจ์กำลังเมาคงไม่น่าสร่างเมาเร็ว ๆ นี้มาดูเธอหรอก“ขอให้ครั้งนี้สำเร็จด้วยเถอะ” ปรายตามองพวกมันระหว่างกำลังแก้เชือกให้ตนเอง อาจจะลำบากไปบ้างแต่เธอจะไม่มีทางตายเดียวดายที่นี่ เธอต้องการกลับไปหาลูกแก้มหวานใช้เวลาแก้มัดพักหนึ่ง เธอคอยระวังตลอดเวลากลัวพวกมันจะตื่นขึ้นก่อนพอดี กระทั่งเธอทำสำเร็จจึงแกะเชือกตรงข้อเท้าต่อ เมื่อได้รับอิสระเธอจึงดีใจสุดขีดเท้าเล็กค่อย ๆ ย่องออกจากตึกร้าง แต่ร่างไร้เรี่ยวแรงจึงทำให้หกล้มบ่อยครั้ง ถึงกระนั้นเธอพยายามจะเอาตัวรอดให้ได้“โอ๊ย” เธอเดินได้ไม่กี่ก้าวต้องล้มลงอีกครั้ง เพราะเหน็บชาทำให้เดินไม่ค่อยสะดวก“อื้อ เจ็บจังเลย” มือเ