All Chapters of Married A Coward Liar, Loved By My Dad: Chapter 191 - Chapter 200

"Ang sarap talaga," ani Lori sa unang tikim pa lang niya sa mainit na lomi. Napuno ang kanilang mesa ng iba't ibang klase ng lomi at batangas special na ibinebenta sa restaurant. Nakailang bowl na agad siya, samantalang sina Weston, Gino, at Ellaine ay unti-unti pa lang tinatapos ang kani-kanilang lomi.Sina Randy, Mark, at Santino naman ay nakaupo sa magkahiwalay na mesa malapit sa kanila."Ang sarap pala talaga ng lomi no. Bakit hindi ko 'to nagustuhan noon?" nagtatakang tanong ni Lori sa sarili."Baka nagbabago lang ang taste mo, Lori. Normal namang magbago ang mga gusto natin dahil sa iba't ibang dahilan. At tsaka, talagang napakasarap ng lomi dito, panalo yung laman nila. Iba talaga kapag kinain mo sa mismong pinagmulan nito, 'di ba?" sagot ni Ellaine."You guys are free to eat as much as you like today while we're here," generous na alok ni Weston."Daddy...""Yes, my love.""Bibili rin tayo ng iuuwi natin sa Manila, ha? Magpasalubong tayo para sa mga tao sa bahay," suhestiyon n

Kreeekkk...Ang tunog ng pagkabukas ng pinto ng banyo ang nagpabalik kay Lori sa kanyang huwisyo.Lumabas si Weston na may tuwalya lang na nakabalot sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. Mabilis itong dumeretso sa walk-in closet para magpalit ng pambahay, at pagkalipas ng dalawang minuto, tumabi na ito sa kanya sa sofa."Masakit pa rin ba ang ulo mo?" tanong niya, sabay hila nang marahan sa dalaga para pasandigin sa kanyang balikat.Tumango si Lori. "Gagaan din ang pakiramdam ko mamaya pagkatapos kong inumin 'tong peppermint tea na ginawa ni Manang Andeng.""Magpatingin na kaya tayo sa ospital para makasiguro? I can't rest until I know you're really okay. Or I can just ask the doctor to come to the house." "Huwag na, Daddy. Kailangan ko lang talaga ng mahabang pahinga. Sigurado akong gagaling na ako bukas ng umaga. Ganito talaga ako pag napapagod nang husto… tsaka, huwag muna nating gawin 'yon ngayong gabi, Daddy, ah.""Yes, Lori. I'm not selfish enough to ask for my share when you'r

"Mabuti na ba talaga ang pakiramdam mo? Kung masama pa rin ang pakiramdam mo, magpahinga ka na lang muna ngayon. Ayokong mapano ka," ani Weston.Panglimang beses na niyang itinatanong iyon kay Lori dahil gusto niyang masigurado na kaya na talaga nitong pumasok sa trabaho."Ayos na talaga ako, Dad. Hindi na ako nahihilo o nasusuka. Napagod lang ako kaya medyo masungit ako kahapon. Mahaba ang tulog ko kagabi, kaya okay na okay na ako." Nagpahid siya ng nude na lipstick, na lalong nagpalitaw sa ganda niya.Bagay na bagay ang simpleng makeup sa natural niyang kagandahan."Sige. Pero kapag nahilo ka ulit, sabihin mo agad sa akin," pilit ng lalaki.Tumango si si Lori. "Baba na tayo. Oras na para mag-breakfast, Dad. Si Javier ang magmamaneho para sa atin ngayon, 'di ba?""I wanted to drive this morning. Why?""Gusto ko kasing magkatabi tayo sa likod. Si Javier na lang ang pag-drive-in natin, okay?""Sige. Kung 'yan ang gusto mo, walang problema. May naglalambing yata ngayon ah," panunukso ni

Nag-iba na ang kulay ng langit sa Maynila hudyat na tapos na ang oras ng trabaho. Ang natitirang liwanag ng araw ay tila nahihiyang sumilip sa pagitan ng mga naglalakihang mga building, nag-iiwan ng mahahabang anino sa mga busyng kalsada sa ibaba."Diretso na ako sa spa, Dad," ani Lori habang nag-aayos ng bag.Nilapitan siya ni Weston na nagtutuwid ng kanyang jacket. "Huwag kang magpapagabi nang husto. As soon as you finish at the spa with Ellaine and drop your friend off, you’ll go straight home.” Tumango si Lori nang may kasamang ngiti. "Opo, mahal ko. Mag-i-spa lang naman kami."Pagkatapos noon, sabay na silang lumabas ng office. Pagkalabas na pagkalabas nila, naghihintay na roon si Gino, at sabay-sabay silang bumaba.Sa lobby, nandoon na si Ellaine na nakaupo sa isa sa mga upuan para sa mga guests. Sa tabi niya ay may iba pang mga empleyado na nag-aabang na ring umuwi para sa gabing iyon."Ellaine..." nakangiting tawag ni Lori.Lumingon siya sa kanya ang kaibigan na may malapad na

Pagkahinto pa lang ng kotse sa garahe, huminga muna nang malalim si Lori bago binuksan ang pinto. Maliwanag na ang mga ilaw sa loob ng bahay at mukhang napakakomportable, pero hindi niya alam kung bakit parang mas sumisikip ang dibdib niya. Kusa niyang hinawakan nang mahigpit ang strap ng bag niya para siguraduhing ligtas ang laman nito, kasama na ang maliit na sekretong nakatago doon.Bago pa man siya makahakbang nang malayo, bumukas na ang pinto ng mansyon. Nakatayo roon si Weston, suot ang madilim na housecoat at nakatupi ang mga manggas hanggang siko. Bakas sa mukha nito ang kapanatagan na may halong pag-aalala nang makitang nakauwi na siya sa wakas.“You’re finally home,” sabi niya sabay lapit sa dalaga. "Bakit natagalan ka? Sabi ni Javier huminto raw kayo sa pharmacy. What medicine did you buy?” Malambing ang tono ng lalaki, pero bakas sa mga mata nito ang matinding pag-aalala. Ganyan naman palagi si Weston. Kapag hindi niya ito kasama, siguradong tatawagan niya si Javier, Rand