Married A Coward Liar, Loved By My Dad

"Honey, dahan-dahan lang. Unang beses ko pa lang ito." Namilipit si Lori habang bumibilis ang bawat galaw ni Russel sa ibabaw niya. "M-masakit... S-sobrang sakit…"Umagos ang luha sa mga pisngi ni Lori, kaya agad siyang hinalikan ni Russel sa labi upang i-distract ang kanyang atensyon mula sa sakit. "Sandali na lang, kaunti na lang. L-Lori, mahal ko... malapit na... malapit na ako."Puno ng ungol ang kwarto habang sabay na narating ng bagong kasal ang rurok ng ligaya. Pagkatapos, humiga si Russel sa tabi ng asawa at nagyakap sila, ninanamnam ang katahimikan ng kanilang kwarto.Pero mabilis na naglaho ang sandaling iyon nang bumulong si Russel sa tainga ni Lori, "Honey, may kailangan akong sabihin sa iyo.""Ano iyon?" kuryosong tanong ni Lori."You know I'm building my own business. Bukas, kailangan kong umalis papuntang Sydney para makipagkita sa isang investor doon," sagot ni Russel."Gaano ka naman katagal doon?""Siguro mga isang linggo. I’m sorry, hindi kita pwedeng isama. Napakaha

Napuno ng mga bulungan at mapanuring tingin ang ballroom na puno ng liwanag ng mga crystal decor doon. Sa bawat hakbang nina Weston at Lori, tila sila ang nagiging sentro ng lahat.Napayuko si Lori, ang kanyang mga daliri ay hindi mapakaling pinaglalaruan ang manipis na tela ng kanyang gown. Sobrang bilis ng tibok ng kanyang puso, tila ba nakikipag-unahan sa kalansing ng mga basong naririnig niya doon."Don’t look down, Lori," bulong ni Weston, ang kanyang malalim at awtoritatibong boses ay humaplos sa tainga ng babae. Ang mainit niyang hininga ay dumampi sa sensitibong balat ng leeg ni Lori. "Believe in yourself. Maganda ka. Higit pa sa karapat-dapat na tumayo sa tabi ko."Napalunok si Lori. Ang mabilis na sulyap ni Weston ay sapat na para sumikip ang kanyang dibdib. Itinaas niya ang kanyang ulo at pinilit na pakalmahin ang sarili.Niyakap ni Weston ang kanyang matalik na kaibigan na si Patrick, at iniabot ang isang paper bag na may regalo. "Happy birthday, bro."Tumawa si Patrick a

“Ngayong gabi, pag-aari mo ako, Daddy.” Ang boses ni Lori ay umalingawngaw sa malabong kaisipan ni Weston na unti-unti nang nilalamon ng pagnanasa.Sinimulang galugarin ni Weston ang katawan ni Lori… ang kanyang mga tainga, ang kanyang mga mata, at ang kanyang mapanuksong mga labi. Matagal silang naghalikan. Pinutol ni Weston ang halik at hinayaang lumandas ang kanyang dila pababa sa dibdib ni Lori, na ngayon ay hantad na mula sa telang kanina ay bumabalot dito.Sinalo ng kanyang mga palad ang malalambot na bundok ni Lori habang halinhinan niya itong hinahalikan.“D-Daddy…” Hinila ni Lori ang ulo ni Weston palapit, hinahayaan itong malayang mamahinga sa kanyang dibdib.Dahan-dahan namang pinisil ni Weston ang isang dibdib nito habang ang kanyang hinlalaki ay pinaglalaruan ang dulo nito, habang ang kanyang dila ay paikot na sumisipsip sa kabila. Para siyang isang malaking sanggol na ninanamnam ang bukal ng buhay.“Dad…” Hindi mapakali si Lori sa ilalim ng kanyang mga haplos.“Sabihin m

“Sisiguraduhin kong pagbabayaran ni Ruby ang lahat ng ginawa niya. Talagang hindi siya natututo. Dahil sa ginawa niya, si Lori…” Mahina ang boses ni Weston, ngunit bakas ang kinimkim na galit.Napapikit si Lori habang walang pigil na umagos ang kanyang mga luha. Sa lahat ng pagkakataong, sinisisi niya si Weston, gayong ang totoo ay sinubukan lang siya nitong protektahan. Dinagsa ng matinding pagsisisi ang kanyang puso.Sa sumunod na dalawang araw, wala nang ibang maisip si Lori kundi ang bigat ng guilt na nararamdaman para kay Weston. Hindi na niya ito kayang tiisin. Hindi siya makatulog nang maayos. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, ang mukha ni Weston ang lumilitaw sa kanyang isipan.Paulit-ulit na naglalaro ang mga tagpo ng gabing iyon… ang mga halik nito, ang mga haplos, ang sandaling nawalan ng kontrol ang kanyang katawan, at ang mahinang boses ni Weston na tinatawag ang kanyang pangalan sa gitna ng silakbo ng pagnanasa.Naalala niya kung paano niya ito inakusahan sa

Magkaharap na naupo sina Lori at Weston sa dining room. Matapos kumalma nang kaunti ni Lori, nagtungo sila roon para mag-almusal. Nanatiling hindi nagagalaw ang mga toast sa kanilang mga plato. Mugto pa rin ang mga mata ni Lori dahil sa pag-iyak. Nitong mga huling araw, madalas na siyang napapahagulgol.“Naging masama po ako sa ‘yo, Dad, dahil…” Naputol ang sasabihin ni Lori nang abutin ni Weston ang kanyang kamay sa ibabaw ng mesa.“Lori, I'm the one who's really wronged you. Ang mga pangyayari lang ang nagtulak sa atin sa sitwasyong iyon,” malambing na sabi ni Weston habang hawak pa rin ang kanyang kamay.“Dad, paano kung kalimutan na lang natin ang gabing iyon?” mungkahi ni Lori.Napadako ang kanyang tingin sa kanilang mga kamay na magkahawak, at agad niyang binawi ang sa kanya.“Okay… kalimutan na natin ang gabing iyon,” pagpayag ni Weston sabay tango.Pareho nilang sinabing gusto nilang kalimutan ang gabing iyon na puno ng pagnanasa, pero malinaw na iba ang isinisigaw ng kanilan