All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 2 (3ภาคจบ) : Chapter 11 - Chapter 20

“ข้า....ข้าก็แค่เห็นว่าท่านเป็นคนหน้าใหม่ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก็เลยตามไปดูน่ะ” หญิงสาวแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ ฮัวจิงอวี๋สาวเท้าเข้ามาใกล้ เขายืนตรงหน้านาง ร่างที่สูงโปร่งก้มหน้าลงสบตากับหญิงสาว ที่กำลังกระพริบตาถี่ ‘ใช่แล้ว นี่คือเจ้า เจ้าที่หายไปจากชีวิตข้าและทิ้งความเจ็บปวดเอาไว้บนภูเขานั่น’ ทว่าดวงตาสองข้างของนางที่ทอดมองมายังเขา กลับคล้ายไม่เคยรู้จักเขามาก่อน ฮัวจิงอวี๋ผงะเล็กน้อย “เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ หรือ เผิงเผิง” หญิงสาวส่ายหน้า “คราวก่อนนับว่าเป็นครั้งแรก” นางมองหน้าเขาคล้ายจะเหม่อๆ “เราเคยรู้จักกันมาก่อนด้วยหรือ” “ใช่! เราเคยรู้จักกันมาก่อน และเป็นเจ้า ที่เคยทำร้ายจิตใจข้าอย่างแสนสาหัส” หลัวเผิงเผิงตะลึง “ข้า! ข้าน่ะหรือ เคยทำร้ายท่าน เมื่อใดกัน” “เมื่อห้าปีก่อน ในเมืองเชียนเหยา” ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หลัวเผิงเผิงรู้สึกคล้ายลมหายใจติดขัด ที่อกซ้ายปวดหนึบๆ ขึ้นมา ตัวนางเองก็พลอยเจ็บปวดไปกับแววตาร้าวรานล้ำลึกของบุรุษตรงหน้า “ข้า....ข้าจำไม่ได้”​ นางส่ายหน้าไปมา

เมื่อฮัวหยางเดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้งคนชิงดื่มสุราที่มีผงนิทราผสมอยู่ก็คือฮัวซุ่นซี เขาอยากจะกลับบ้านไปหาภรรยาเต็มทีเพราะเบื่อที่ต้องคุยกับคนในงานแล้ว ที่สำคัญพ่อค้าหลายคนพยายามยัดเยียดบุตรสาวให้มาเป็นอนุภรรยาของเขาฮัวซุ่นซีไม่อยากจะอยู่พูดคุยต่อเพราะกลัวตนจะพลาดท่าเสียที ภรรยาของเขาเป็นสตรีขี้หึง หากนางรู้ว่ามีคนคิดจะมอบอนุภรรยาให้กับเขาล่ะก็ เห็นทีคงจะไม่สงบสุขไปอีกหลายวัน “เสี่ยวซุ่นซี เจ้านี่ช่างเห็นแก่ตัวเหลือเกิน ปล่อยข้าอยู่คนเดียวอีกแล้ว” ฮัวหยางบ่นพึมพำ เขาเขย่าตัวน้องชายอย่างไรก็ไม่ตื่น จึงหันไปหาบ่าวรับใช้ด้านหลัง “พาคุณชายรองกลับคฤหาสน์ที” บ่าวรับใช้คนสนิทของฮัวซุ่นซียิ้มน้อยๆ คุณชายของเขามักจะหาเหตุเพื่อหนีกลับจากงานเลี้ยงก่อนผู้อื่นเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการแสร้งเมาหรือแกล้งหลับ แต่ครั้งนี้ไม่ต้องแกล้งเพียงแค่ดื่มสุราในกาของคุณชายฮัวจิงอวี๋ลงไปก็หลับจริงๆ แล้ว บ่าวอาวุโสหันไปเรียกให้บ่าวรับใช้อีกคนเข้ามาช่วยพยุงตัวฮัวซุ่นซี ก่อนจะหันไปหาฮัวหยาง “ยาแรงอยู่นะขอรับ” “อืม ข้าคงต้องเดินไปดูพี่จิงอวี๋เสียหน่อย ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง

ร่างกายจำได้ (Nc) ริมฝีปากร้อนระอุแนบเม้มไปตามลำคอและแนวไหล่ขาวเนียน ฮัวจิงอวี๋ถูไถฝ่ามือไปตามไหล่และหลังหลัวเผิงเผิง อย่างเร่าร้อน ก่อนจะวนมากอบกุมโนมเนื้อเต็มมือที่ด้านหน้า “เผิงเผิง จูบข้าอีก” เสียงครางของท่านหมอหนุ่มช่างยั่วยวนให้หลัวเผิงเผิงหน้ามืดตามัว บนรถม้าคันนี้ถูกปรับเอาไว้เพื่อเป็นสมรภูมิรัก กุ่ยอี๋จือสั่งคนปูฟูกหนาเพราะคิดจะพาฮัวจิงอวี๋มาที่สวนสาธารณะบึงหงส์ตั้งแต่แรกเสียงหายใจแรงของคนรูปงามทำเอาหลัวเผิงเผิงรู้สึกร้อนใต้ท้องน้อย กระทั่งมือของเขาลูบต่ำลงไปตามแนวสะดือของนางหลัวเผิงเผิงสะดุ้งเล็กน้อย “จิงอวี๋” เสียงร้องเรียกอ่อนหวานนั้น หลัวเผิงเผิงที่เอ่ยออกมายังรู้สึกตกใจ เหมือนกับนางเคยเรียกเขาเช่นนี้มาหลายครั้งหลายคราแล้วฮัวจิงอวี๋สั่นสะท้าน “เผิงเผิง เจ้าจำข้าได้แล้ว” ปลายนิ้วเขารุกเข้าสู่ที่ลับของนางอย่างรวดเร็วหญิงสาวครางระส่ำ ผงกศีรษะขึ้นจูบเขาอย่างเรียกร้องฮัวจิงอวี๋รู้สึกถึงอาการเหยียดตึงของสิ่งที่ไม่เคยทำหน้าที่นี้ได้มาหลายปี “เผิงเผิง กางขาออกอีกหน่อยสิ” หลัวเผิงเผิงทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย ฮัวจิงอวี๋รุกนางแรงขึ้น เสียง

เสี่ยวไป๋กลืนน้ำลายอึกหนึ่งลงคอ เขามองซ้ายมองขวา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เล่าในนี้คงไม่ดีขอรับ พวกเราออกไปข้างนอกกันดีกว่า” “ได้!” หลัวเผิงเผิงหันไปร้องสั่งสาวใช้ว่านางต้องการออกไปข้างนอก ให้พวกนางไปเตรียมรถม้า ไม่นานนักสองนายบ่าวก็ไปถึงโรงน้ำชาที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก เสี่ยวไป๋เลือกโต๊ะที่อยู่ด้านใน เพื่อหลบเลี่ยงผู้คน เขาเริ่มเล่าเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อน เท่าที่ตนเองทราบให้กับหลัวเผิงเผิงฟัง ฮัวจิงอวี๋กลับมาถึงคฤหาสน์ก็เข้าไปนอนพักจากนั้นในยามบ่ายค่อยลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าด้วยความสบายใจ ระหว่างเขากับหลัวเผิงเผิงเท่ากับได้รื้อฟื้นความทรงจำส่วนหนึ่งด้วยกันแล้ว ‘ที่แท้ตัวเจ้าก็ยังเก็บข้าไว้ในส่วนลึกของความทรงจำมาตลอด เผิงเผิง ดีที่เจ้ามิได้เข้าหอกับชายอื่น มาถึงตอนนี้คนผู้นั้นก็ตายไปแล้ว ได้เวลาที่สามีตัวจริงอย่างข้าจะมาทวงภรรยาคืน’ ท่านหมอหนุ่มคิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจ เขาคิดถึงนวลเนื้อนางแล้วพลันรู้สึกร่างกายตื่นตัวขึ้นมาจนต้องข่มใจให้ไว ชายหนุ่มคิดหาวิธีที่จะพบปะกับนางโดยรอดหูตาคน พลันเขาก็นึกขึ้นได้ว่าโรงหมอที่กำลังตกแต่งอยู่นั

ยาลูกกลอนของท่านหมอฮัว เป็นที่เลื่องลือในแถบอำเภอรอบๆ ฮัวจิงอวี๋จึงมีเงินเก็บอยู่มาก แต่เขาไม่ค่อยได้ใช้และซุกซ่อนเอาไว้อย่างดี เมื่อหลัวเผิงเผิงรบเร้า ฮัวจิงอวี๋จึงใจอ่อน ทั้งสองดื่มสุราพูดคุยท่ามกลางแสงจันทร์ ในขณะที่กำลังยิ้มหัวสนุกสนาน เสี่ยวหลัวก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถ้อยคำที่ทำให้ท่านหมอหนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อ “หมอฮัว ข้าชอบท่าน” หลัวเผิงเผิงรู้ว่าฮัวจิงอวี๋เองก็มีใจให้ตน นางยื่นหน้าเข้ามาจูบแก้มท่านหมอหนุ่มอย่างอ่อนโยน ขวดสุราที่ดื่มหมดคนละขวดกลิ้งลงพื้น ร่างบอบบางของหลัวเผิงเผิงถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของหมอหนุ่มรูปงาม ฮัวจิงอวี๋ถูกหลัวเผิงเผิง จูบเม้มใบหูและซุกไซ้ไปตามซอกคอก็ถึงกับทนไม่ไหวรีบดึงสายรัดเอวของหญิงสาวออก กลับมาเป็นฝ่ายรุกและจูบหลัวเผิงเผิง ด้วยวิธีการที่คล้ายกัน “เสี่ยวหลัว เจ้าทำเช่นนี้ ข้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ”หญิงสาวที่มึนเมาเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน “ข้าไม่ได้ห้ามท่านเสียหน่อย ในเมื่อท่านช่วยชีวิต ข้าก็ย่อมต้องตอบแทนด้วยร่างกายมิใช่หรือ” ฮัวจิงอวี๋ใบหน้าแดงก่ำ เขาไม่รู้ว่านี่คือฤทธิ์สุราหรือว่าเป็นเพราะถูกเส