All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 2 (3ภาคจบ) : Chapter 31 - Chapter 40

“เหตุใดยานั่นถึงทำให้ข้าป่วยปางตายได้เล่า” หลัวเผิงเผิงหันไปถามฮัวจิงอวี๋“ข้าสงสัยว่าเจ้ามิได้ถูกวางยาเพียงอย่างเดียว หากแต่ยังมียาอย่างอื่นปนอยู่ด้วย”เสี่ยวไป๋เบิกตาขึ้น “หรือว่าจะเป็นพ่อบ้านจูที่แอบใส่ยาอย่างอื่นปนเข้าไปด้วยขอรับ”“พ่อบ้านจูมีแค้นอันใดกับข้าหรือ ถึงต้องเอาชีวิตข้า” หลัวเผิงเผิงหันไปถามเสี่ยวไป๋“ตอนที่คุณหนูมาตรวจตราร้านสมุนไพรในช่วงแรกท่านเคยเรียกพ่อบ้านจูเข้าไปคุยกันสองต่อสองขอรับ จากนั้นก็ทะเลาะกันใหญ่โต แต่คุณหนูไม่ได้บอกข้าว่าเรื่องอันใด พูดเพียงว่าพ่อบ้านจูทำไม่ถูกต้อง”ฮัวจิงอวี๋หันไปสบตาคนรัก “น่าเสียดายที่เจ้ายังนึกถึงเรื่องคราวนั้นไม่ได้ทั้งหมด จะได้รู้ว่าระหว่างเจ้ากับพ่อบ้านจูมีเรื่องอันใดกันแน่”เสี่ยวไป๋งุนงง เขามองคุณหนูของตน สลับกับท่านหมอเทวดาด้วยความประหลาดใจ “คุณหนู ท่านร่วมมือกับท่านหมอใหญ่ฮัวตั้งแต่เมื่อใดขอรับ”ฮัวจิงอวี๋อมยิ้ม เดินเข้าไปใกล้หลัวเผิงเผิง ยกมือขึ้นโอบเอวนาง แล้วดึงเข้ามาชิดร่างตน “จะว่าไป ข้ากับคุณหนูของเจ้าก็ร่วมมือร่วมใจกันมานานแล้ว”เสี่ยวไป๋หน้าเปลี่ยนสี “ท่านอย่า! อย่าแตะต้องคุณหนูนะขอรับ อาการเก่าของคุณหนูจะกำเริบ”“อากา

จางเจิ้งจีพลันนึกถึงรายงานคดีที่เขาได้อ่าน “โจรมีห้าคน หลุดรอดการจับกุมไปได้สองคน สามคนที่ถูกจับสารภาพไม่หมด สุดท้ายฆ่าตัวตายในห้องขัง”“พวกเขาไม่ได้ฆ่าตัวตาย! พวกเขาถูกฆ่าต่างหาก” เถ้าแก่ร้องลั่น “ข้ารออยู่ที่นี่เพื่อให้คนที่ฆ่าพี่น้องของข้าปรากฎตัว”หลัวเผิงเผิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว พี่น้องของเจ้าสามคนถูกจูอิ่นจือส่งคนไปฆ่าปิดปาก แต่เจ้าไม่รู้จักตัวตนของจูอิ่นจือ จึงได้อยู่ที่นี่เพื่อรอให้เขากลับมา”หวังหวั่นยิ้ม “ดีจริง ในที่สุดก็จับกุมผู้อยู่เบื้องหลังได้เสียที”หลัวเผิงเผิงหันไปหาพ่อบ้านจูรู้สึกคล้ายหน้ามืดตาลายไปชั่วขณะ พลันความทรงจำก็ค่อยๆ ผุดภาพที่ตนเองทะเลาะกับคนผู้นี้ขึ้น“จูอิ่นจือ เจ้าทุจริตเงินทองของสกุลหลัวไปนี่เอง จึงคิดจะฆ่าข้าปิดปาก”จูอิ่นจือเห็นท่าทางโงนเงนหลับตาปริบๆ ของหลัวเผิงเผิงก็เบิกตาขึ้น “ท่านจำได้แล้วหรือ”“ข้าจำได้แล้ว!” หลัวเผิงเผิงร้องขึ้นพร้อมจ้องหน้าจูอิ่นจือเขม็ง “เขาแอบนำสมุนไพรมาขายนามร้านสกุลหลัวให้พวกร้านยาในเชียนเหยา พอข้ารู้เข้าจึงได้เรียกเขาไปต่อว่า เขาไม่พอใจจึงคิดฆ่าข้า”“ใต้เท้าหลัว ท่านจำได้ก็ดี เช่นนั้นพวกเราคุมตัวเขาไปสำนักมือปราบเชียนเ

ยามนั้นจางเจิ้งจีกับหวังหวั่นสองสามีภรรยามือปราบก็กลับจากเมืองหลวงพร้อมกับบันทึกคดีเตียวซืออินและหลักฐานที่เพิ่งค้นพบ “จูอิ่นจือร้ายจริงๆ เขาแอบว่าจ้างเตียวซืออินให้ยอมแต่งกับท่าน ยามนั้นสกุลเตียวเป็นหนี้บิดาของท่านจำนวนมาก เตียวซืออินจึงได้รับปาก ตอนหลังจูอิ่นจือคิดจะบังคับให้เตียวซืออินวางยาท่าน เขาจึงได้คิดหนีออกจากคฤหาสน์สกุลหลัว” หลัวเผิงเผิงตะลึง “จูอิ่นจือเป็นผู้ฆ่าเตียวซืออินหรือ” “ใช่แล้ว จูอิ่นจือไปจ้างให้ซุยจี้เซิงหลอกให้อดีตสามีของท่านไปตามนัดหมาย จากนั้นตัวเขาก็ลอบเข้าไปฆ่าคนทั้งสองเสีย ข้าเข้าไปขอค้นในห้องพักเขาที่คฤหาสน์สกุลหลัวแล้ว มีเสื้อผ้าและอาวุธตรงกับบาดแผลในร่างกายของคนทั้งสอง” หลัวเผิงเผิงนั่งฟังจางเจิ้งจีที่เล่าการอำพรางคดีให้กับตุลาการเชียนเหยาด้วยความคาดไม่ถึง “พ่อบ้านจูผู้นี้ ฉลาดนัก เตรียมอาวุธมีขนาดเดียวกันเอาไว้ ทำให้มือปราบไขว้เขว ข้าเองก็มองออกเป็นสองอย่าง พวกเขาฆ่ากันเองกับมีคนบุกเข้าไปฆ่า แต่จนใจที่ไร้พยานหลักฐาน หากว่าใต้เท้าหลัวไม่เปิดเผยความจริง ป่านนี้ก็คงจะจับคนร้ายไม่ได้” จางเจิ้งจีหันไปหาหลั

“เผิงเผิง พ่อไม่ได้คิดจะทำให้เจ้าต้องล้มเจ็บเลยจริงๆ แค่ต้องการให้เจ้าลืมบุรุษที่อยู่บนเขาคนนั้นเสีย เขาเป็นเพียงหมอชาวบ้าน เจ้ากับเขาจะใช้ชีวิตด้วยกันได้อย่างไร” “ท่านพ่อ ท่านไม่ได้เป็นห่วงข้า หากแต่ต้องการให้ข้าอยู่เป็นหัวหน้าตระกูลช่วยท่านต่างหาก” หญิงสาวเอียงคอมองบิดา บัดนี้ความทรงจำของนางกลับคืนมาเกือบหมดแล้ว“ข้าไม่ได้คิดจะทอดทิ้งสกุลเลยสักนิด ในตอนนั้นข้าเขียนจดหมายไปขออนุญาตท่านให้ข้าแต่งงานกับเขา คิดจะพาเขาลงจากเขามาอยู่ในเมืองหลวง แต่ท่านต้องการให้ข้าหาขุนนางมาแต่งด้วยสักคนจึงได้คิดกีดกันไม่ให้ข้ากับเขาได้อยู่ด้วยกัน ท่านให้คนเขียนจดหมายไปตัดรอนเขาแทนข้าและยังให้พ่อบ้านจูวางยาลืมอดีตให้ข้ากินอีก หากว่าข้าตายไปเพราะน้ำมือของพ่อบ้านจูคงทำให้คนรักของข้าโกรธแค้นที่ข้าไม่รักษาสัญญาไปจนวันตาย” คนทั้งหลายที่ได้ยินได้ฟังล้วนแล้ววิจารณ์กันขรม พวกเขาเห็นใจหลัวเผิงเผิงและมองว่าผู้อาวุโสสกุลหลัวใจร้ายใจดำยิ่งบรรดาผู้เฒ่าในสกุลหลัวที่มาร่วมฟังการไต่สวนพากันยิ้มเจื่อน ทุกอย่างล้วนเกี่ยวพันกับพวกตนที่กดดันให้คหบดีหลัวต้องพยายามกีดกันบุตรสาวกับคนรัก จนนางแทบจะเอา

“ใต้เท้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” เสี่ยวไป๋ชะโงกไปดู “ข้า....ข้า..ร้อนรุ่มไปทั้งเนื้อทั้งตัว เจ้าไม่เห็นหรือ” สายตาของกุ่ยอี๋จือมองไปยังเป้ากางเกงของตน เสี่ยวไป๋เห็นแล้วว่ากุ่ยอี๋จือกำลังอยู่ในสภาพตื่นตัว เขาบิดกายไปมาคล้ายงูกำลังดิ้น “ข้ารู้แล้ว มีคนวางยาเพื่อทำร้ายท่าน ข้าจับมันได้แต่ก็ต้องปล่อยเพื่อมาช่วยท่านก่อน” เสี่ยวไป๋นึกอยากจะด่าทอบุรุษที่นอนร้องครวญครางอยู่ตรงหน้า หากไม่เป็นเพราะเขากระทำเรื่องเลวทรามกับผู้อื่นก่อน มีหรือจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ “ข้าปล่อยท่านก่อนก็แล้วกัน”เสี่ยวไป๋รีบพุ่งไปที่หัวเตียง แกะเชือกที่มัดแขนทั้งสองข้างของกุ่ยอี๋จือออก ระหว่างนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกเวียนหัว กลิ่นหอบของกำยานที่ถูกจุดมานานกว่าสองเค่อนั้นตลบอบอวลไปทั่วห้อง เสี่ยวไป๋สูดหายใจเข้าไปพักหนึ่งก็เริ่มรู้สึกร้อนรุมราวถูกสุมไฟด้วยเช่นกัน “ห้องนี้น่าแปลกจริง” บ่าวรับใช้ร่างใหญ่รู้สึกว่าทั่วร่างคล้ายไม่ค่อยสบาย “ข้าเองก็รู้สึกร้อนด้วยเช่นกัน” กุ่ยอี๋จือที่เข้าหอหลบจันทร์อยู่บ่อยๆ รู้ดีว่าเสี่ยวไป๋กำลังถูกรมด้วยกำยานปลุกกำหนัด จึงชี้ไปยังมุมห้อ