All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 2 (3ภาคจบ) : Chapter 21 - Chapter 30

41 Chapters

21 ข้าไม่เกี่ยว

สหายขุนนางรู้สึกประหลาดใจ แต่เดิมดูเหมือนหลัวเผิงเผิงกับกุ่ยอี๋จือไม่ค่อยชอบหน้ากันนัก เพราะหลัวเผิงเผิงเป็นคนฉลาด ไม่เคยยอมให้กุ่ยอี๋จือกดขี่ข่มเหงได้สักครั้งส่วนกุ่ยอี๋จือเองก็ถือว่าตนเองเป็นหลานชายของรองเจ้ากรมคลังมักอวดอ้างถือดีเป็นสุนัขแอบอ้างบารมีเสือ “เจ้าไปสนิทสนมกุ่ยอี๋จือตั้งแต่ยามใด เหตุใดจึงได้ห่วงใยเขา ” “ได้ยินว่าบ่าวรับใช้สกุลกุ่ยหลายคนถูกจับเพราะไปวางยาคนในงานสมาคมการค้า จังหวะพอดีเชียว” ในเมื่อหลัวเผิงเผิงกล่าวเช่นนี้ เท่ากับว่าคดีวางยาคนในงานสมาคมการค้า กุ่ยอี๋จือก็มีส่วนด้วย ซึงต้าลู่ขุนนางขั้นแปดแห่งกรมคลังจอมสู่รู้ สนใจเรื่องนี้ขึ้นมาทันที เขาสอบเข้าเป็นขุนนางมาพร้อมกันกับหลัวเผิงเผิง เมื่อตอนอายุสิบเจ็ด แม้หลัวเผิงเผิงยืนยันว่าไม่ได้อยากสนิทสนมกับซึงต้าลู่ผู้นี้ แต่ขุนนางจอมจุ้นก็ไม่รับฟัง ยังคงมาป้วนเปี้ยนเกาะแกะเพื่อคอยพูดคุยหรือกล่าวอย่างตรงไปตรงมาก็คือ นินทาชาวบ้านให้หลัวเผิงเผิงฟังอยู่เรื่อย ซึงต้าลู่รู้ว่าหลัวเผิงเผิง ไม่นำไปพูดต่อแน่ๆ จึงได้ชอบมาเล่าให้หลัวเผิงเผิงฟัง ส่วนหลัวเผิงเผิงก็เห็นว
Read more

22 ไฟมิ่งเหมิน

“เหลือแต่เจ้ากับข้าแล้ว รีบบอกมาเร็วเข้า” กุ่ยอี๋จือเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน ขุนนางหญิงล้วงเอาห่อกระดาษเล็กๆ ออกมา แล้วขยับเข้าไปใกล้กุ่ยอี๋จือ นางยื่นให้พร้อมกับพูดเบาๆ พอได้ยินกันสองคน “ยานี่ กินแล้ว อาการนกเขาไม่ขันของเจ้าก็จะหายเป็นปกติ เจ้ากำลังตามหายานี่อยู่ใช่หรือไม่” กุ่ยอี๋จือตาเหลือก “เจ้ารู้ได้อย่างไร” “สารภาพมาเถอะ ข้าสืบเรื่องของเจ้ามาหมดแล้ว” “ก็ได้” กุ่ยอี๋จือสารภาพอย่างจนปัญญา “ข้าบอกเจ้าตามตรงว่ายามนี้ข้าจนหนทางแล้ว เจ้าเป็นเจ้าของร้านหวนเจี่ย หวังว่าตำรับยานี้จะได้ผล” “เจ้ามีอาการอ่อนแรงของไฟมิ่งเหมินใช่หรือไม่” “เจ้าอย่าเอ็ดเสียงดัง นี่ข้าก็หาวิธีแก้มาหลายวันแล้ว ยังไม่ได้ผลเลย” หลัวเผิงเผิงมองดูใบหน้าอิดโรยคล้ายคนไม่ได้นอนของกุ่ยอี๋จือก็รู้สึกแปลกใจ กุ่ยอี๋จือผู้มักมากในกามไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดอาการหยางของไตบกพร่องอย่างรุนแรงได้ “เจ้าให้หมอมาตรวจดูหรือยัง ” “มาแล้ว ท่านหมอประจำตระกูลของข้าจ่ายยาบำรุง หยินหยางมาให้ แต่ก็ไม่ดีขึ้น กำลังคิดเลยว่าจะนัดพบเจ้าเพื่อให้เจ้
Read more

23 รื้อฟื้นความหลัง

ประตูถูกปิดลง เสี่ยวไป๋ได้แต่ชะเง้อชะแง้ คุณหนูของเขาสั่งเอาไว้ให้รออยู่ข้างนอก ห้ามไปเคาะเรียกโดยเด็ดขาด “ท่านจะเอาอย่างไรก็ว่ามา ” หลัวเผิงเผิงยกมือขึ้นกอดอกอย่างพยายามป้องกันตัว ฮัวจิงอวี๋หมุนตัวมามองหญิงสาวที่สวมชุดขุนนาง “ข้าต่างหากที่ควรจะถามเจ้า ข้าเป็นเพียงราษฎรธรรมดา แต่เจ้าเป็นขุนนางใหญ่ ยามนี้เจ้าได้เชยชมข้าแล้ว แต่กลับทำหน้าเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น พูดเช่นนี้จะไม่รับผิดชอบหรือ” “หมอชั่ว! ทุกอย่างล้วนเป็นแผนของเจ้า!” หลัวเผิงเผิง เห็นว่าข้างในโรงหมอมีเพียงตนกับฮัวจิงอวี๋ก็ร้องด่าเสียงดัง “แผนของข้า เผิงเผิง เจ้าแน่ใจหรือ ” “อย่ามาเรียกข้าเช่นนี้” หญิงสาวทำหน้าบึ้ง นิ้วเรียวของฮัวจิงอวี๋ยกขึ้นเชยคางขุนนางรูปงามขึ้น“น้องหญิง...คืนนั้น เจ้ายังเร่าร้อนกับข้าอยู่เลย คำเรียกเช่นนี้ ข้าเรียกเจ้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า เรียกมาจนนับครั้งไม่ถ้วน มีเพียงเจ้าที่จำไม่ได้เอง” หลัวเผิงเผิงชะงัก นางเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับเรือนร่างของฮัวจิงอวี๋อย่างน่าประหลาด ความสงสัยภายในใจพลุ่งพล่านขึ้นครู่หนึ่ง หญิงสาวพยายามสงบใจลง
Read more

24 ข้าจำได้แล้ว

เสียงครวญครางของฮัวจิงอวี๋ทำให้ใจของหลัวเผิงเผิง เต้นกระหน่ำ ขุนนางหญิงจิกปลายเล็บบนบ่าของชายหนุ่มพร้อมส่งเสียงข้างใบหูของเขาเบาๆ ใบหน้าของฮัวจิงอวี๋บิดเบี้ยวด้วยความระอุที่อัดแน่นอยู่ในกาย “เผิงเผิง” เสียงของเขาครางแผ่ว “พี่จิงอวี๋” น้ำเสียงกระเส่าของนางคล้ายจะเร่งเร้าให้เขาขยับร่างกายเร็วขึ้น ร่างของชายหนุ่มหญิงสาวกอดกันแน่นโดยที่ครึ่งล่างจมอยู่ในน้ำ สีหน้าของฮัวจิงอวี๋สุขสมเต็มเปี่ยม “เจ้าจำได้หรือยัง เผิงเผิง” หลัวเผิงเผิงที่ซบหน้าลงบนบ่าของชายหนุ่ม ผงะออก เมื่อครู่ ทุกสัมผัสของเขา นางรู้แน่แก่ใจแล้วว่าเป็นสิ่งที่เคยเกิดกับนางมาแล้วคราหนึ่ง “พอจะจำได้แล้ว” หญิงสาวยิ้มอายๆ หลัวเผิงเผิงเบียดร่างเข้าหาแผ่นอกกว้าง “เรื่องนี้น้ำตกในตอนนั้น ข้านึกออกแล้ว” หลัวเผิงเผิงถูกอัวจิงอวี๋ประคองกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขานำยาลูกกลอนสองเม็ดมาให้นางกิน “นี่คือยาฟื้นความจำของเจ้า ต้องกินวันละสองเม็ด” หญิงสาวรับไปใส่ปากและดื่มน้ำตามไปอีกสองถ้วยใหญ่ ฮัวจิงอวี๋ยิ้มน้อยๆ “เผิงเผิง พรุ่งนี้เจ้าต้องแวะมาหาข้าที่นี
Read more

25 เสี่ยวไป๋สารภาพ

อนุสติของเสี่ยวไป๋เตือนว่าเขาไม่ควรจะอยู่ในอ่างน้ำนานเพราะอาจจะเผลอแสดงความปรารถนาที่แท้จริงออกมา “คุณชายหลัวเล่า” เขาใช้สองมือจับขอบอ่างและคิดจะลุกขึ้น ทว่าคนรูปงามที่สวมเป็นชุดเบาบางจนเห็นเรือนร่างข้างในกลับจับต้นแขนเอาไว้ “อย่าเป็นห่วงเลยขอรับ คุณชายท่านนั้นดื่มสุราอยู่กับดาวเด่นของหอเรา คืนนี้ขอเพียงท่านมีความสุข สหายของท่านก็พอใจแล้ว” เสี่ยวไป๋โผเผออกจากห้องเสพสมด้วยร่างกายสะอาดสะอ้านและใบหน้าผ่องใส เขายังมีอาการมึนอยู่นิดๆชายหนุ่มที่เพิ่งได้สัมผัสเรือนร่างของบุรุษที่โหยหามานาน กลิ่นกำยานกระตุ้นกำหนัดนั่น ทำให้เขาที่แช่น้ำไปได้ไม่นานต้องรีบลุกขึ้นฉุดเอานายคณิกาขึ้นบนเตียง คนผู้นั้นช่ำชองอย่างยิ่ง เล้าโลมจนเขาร้องเสียงหลง สุดจะกลั้นความต้องการเอาไว้ได้ เผลอใช้เรี่ยวแรงเกินควรกับคนผู้นั้นอยู่หลายคราว ผ่านการโรมรันไปสองครา เสี่ยวไป๋จึงค่อยนึกถึงเจ้านายของตนได้ “เป็นอย่างไรบ้างเสี่ยวไป๋ ” คนรับใช้หนุ่มยิ้มแหยๆ “คุณหนุรู้แล้วหรือขอรับ ” “ฟังเสียงร้องคร่ำครวญของเจ้าที่ดังลั่นห้อง ข้าก็พอจะรู้แล้วว่าเจ้ารู้สึกอย่าง
Read more

26 ค้นหาความจริง

หลัวเผิงเผิงยกมือขั้นลูบใบหน้าของชายหนุ่ม “แล้วเหตุใดท่านจึงมาเมืองหลวงเล่า” เขายกมือขึ้นกุมมือข้างที่นางกำลังวางทาบอยู่บนใบหน้า “เป็นเพราะข้า...ข้าไม่อาจลืมเจ้าได้ เกือบสี่ปีที่ข้าพยายามแต่ทุกค่ำคืน ข้าก็ไม่อาจจะข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข สุดท้ายก็ไปเรียนท่านปู่กับท่านพ่อว่าต้องการจะลงเขามาตามหาเจ้า ประจวบเหมาะกับเสี่ยวหยางส่งจดหมายชวนข้ามาสร้างโรงหมอพอดี” เขายื่นหน้ามาจูบแก้มนางเบาๆ “ตอนพบเจ้าคราแรกในเมืองหลวง ข้ายังไม่แน่ใจ กระทั่งเสี่ยวหยางบอกว่าเจ้าชื่อ หลัวเผิงเผิง ข้าจึงรู้ว่าเจ้าคือภรรยาที่หายไปของข้า แต่น่าเศร้าที่เจ้ากลับแต่งงานไปแล้ว” ฮัวจิงอวี๋สารภาพว่าเขาแค้นที่นางคิดจะส่งเขาให้เป็นเหยื่อของกุ่ยอี๋จือ “หลังจากที่ข้าจับชีพจรเจ้าจึงรู้ว่าเจ้าถูกคนวางยาลืมอดีต จึงได้หายโกรธเจ้าลงได้บ้าง” ฮัวจิงอวี๋ที่เล่าเรื่องราวให้นางฟังอย่างละเอียดแล้วก็เรียกร้องเอาสิ่งที่เขาควรจะได้รับการชดเชย “ข้าเล่าไปจนหมดแล้ว ถึงทีเจ้าต้องเยียวยาความเจ็บปวดในจิตใจข้าแล้วล่ะ” เขาพูดพลางก้มลงประทับจูบเร่าร้อน หลัวเผิงเผิงให้ความร่วมมือกับชายห
Read more

27 พ่อบ้านจู

ท่านหมอรูปงามนั่งจิบน้ำชามองคนที่เร่งฝีเท้าเดินมาหาด้วยสายตาไม่พอใจ หลัวเผิงเผิงหายตัวไปหนึ่งวัน เมื่อวานเขากังวลว่านางยังไม่ได้กินยาฟื้นความจำ จึงรีบให้บ่าวรับใช้นำไปฝากไว้ให้ที่กรมคลัง คิดอยากจะเห็นหน้านางสักแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจจะรอนางได้ หลัวเผิงเผิงยิ้มแหยๆ เมื่อเห็นสายตาคมกริบของชายหนุ่ม นางหันไปสั่งบ่าวรับใช้และสาวใช้ที่ยืนอยู่รอบๆ ศาลาให้ออกไปที่อื่น “ท่านตามข้ามาเถิด” ขุนนางหญิงกัดฟันพูดเบาๆ “เจ้าจะพาข้าเข้าห้องนอนในยามนี้เลย ฟ้ายังไม่มืด จะไม่เร็วไปสักหน่อยหรือ” ใบหน้าของคนถูกสั่งดูยียวน หลัวเผิงเผิงรู้ว่าตนเองตกเป็นรอง จำต้องเดินเข้าไปใกล้แล้วกล่าวขอร้องเบาๆ “เจ้าอย่าทำข้าขายหน้าเลย ไปคุยกันในห้องของข้าดีกว่า” “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะพาข้าเข้าไปที่ห้องนอนของเจ้า ” ใบหน้าของขุนนางหนุ่มเริ่มอึมครึม “อย่าพูดมากเลย! ตามข้ามาเสียดีๆ” ฮัวจิงอวี๋แสร้งเดินอยู่ด้านหลังแทบจะตัวติดกับหลัวเผิงเผิง พอนางหยุดยืนอยู่กลางห้อง ท่านหมอร่างบางก็แสร้งชนเข้าเต็มๆ แล้วใช้มือโอบกอดนางไว้จากด้านหลัง “โอ๊ะ!
Read more

28 เป้าหมายของกุ่ยอี๋จือ

ฮัวจิงอวี๋อุ้มหลัวเผิงเผิงเข้าไปในห้องนอน เขาอุ้มนางไปวางลงตรงตั่งข้างหน้าต่าง “พรุ่งนี้ก็ออกเดินทางแล้ว ข้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังกับเจ้า” เขาพูดพลางก้มหน้าลงจูบนาง หญิงสาวเงยหน้ารับจูบอย่างเต็มใจ แสงจันทร์ในคืนนี้สาดส่องไปทั่วสนามหญ้าและน้ำตกจำลอง ฮัวจิงอวี๋กระซิบเย้าหยอกชวนเชิญนางไปขึ้นเตียงกับเขา หญิงสาวยิ้มรับอายๆ ม่านเตียงนอนถูกปล่อยลง ร่างของสองหนุ่มสาวกอดรัดกันแนบแน่น รถม้าของกุ่ยอี๋จือวิ่งผ่านมาทางโรงหมอสกุลฮัว ขุนนางหนุ่มยังคงเสียดายที่ลงมือวางยาหมอหนุ่มรูปงามไม่สำเร็จ ดีที่บ่าวรับใช้พวกนั้นพากันรับผิดกันเอง พวกเขาถูกโบยไปคนละสามสิบที แทบเอาชีวิตไม่รอด กุ่ยอี๋จือจึงแอบส่งคนนำเงินไปจ่ายค่าปิดปากให้พวกเขาคนละห้าสิบตำลึง บ่าวรับใช้ที่นั่งคู่กับคนขับรถม้าด้านหน้าแหวกผ้าม่านหน้ารถ โผล่หน้าเข้าไปถามเจ้านายของตน “ใต้เท้าขอรับ พรุ่งนี้ท่านก็จะออกเดินทางแล้ว เรื่องท่านหมอใหญ่ฮัวทำเช่นไรดี” กุ่ยอี๋จือร้องหึขึ้นคำหนึ่ง “ช่างเถอะ เอาไว้ให้ข้าไปจัดการเรื่องที่เมืองเชียนเหยาให้ท่านลุงก่อน กลับมาค่อยสะสางกับฮัวจิง
Read more

29 ยังอยากได้

“ถูกต้อง เมื่อครู่ข้าเจอใต้เท้ากุ่ยที่ใกล้โรงหมอสกุลฮัว เขามาเจรจาให้ข้ายอมรับเงินเพื่อช่วยทำตัวเพิกเฉยกับคดีนี้”“ต้องการจ่ายสินบน เช่นนั้นเขาก็มีส่วนกับคดีนี้ด้วยหรือ” จางเจิ้งจีทำสีหน้าตื่นเต้นที่จะหาเบาะแสคดีได้เร็วกว่าที่คิด“ไม่ คนอย่างกุ่ยอี๋จือไม่กล้าทำเรื่องใหญ่โต แต่ที่เขาจะไปด้วย ข้าเดาว่าเกี่ยวกับรองเจ้ากรมคลังกุ่ย”“ได้ยินว่าท่านกับใต้เท้ากุ่ยไม่ค่อยถูกกันมิใช่หรือ” จางเจิ้งจีรีบฉวยโอกาสถาม“ใช่ เป็นเพราะเขามักจะรับเงินสินบนเล็กๆ น้อยๆ และเป็นทางผ่านในการติดต่อกับรองเจ้ากรมคลังกุ่ย ข้ากับเขาเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานแล้ว ข้ารู้ว่ากุ่ยอี๋จือมิใช่คนจะลงมือทำร้ายหรือฆ่าใครได้ แต่รองเจ้ากรมคลังกุ่ยอาจไม่ใช่”“ที่ท่านมาหาข้า ต้องการให้ข้าทำอย่างไร”“ข้ามีลางสังหรณ์ว่าการเดินทางครั้งนี้จะเกิดเหตุร้าย อาจจะมีคนเลือดตกยางออก เพราะคดีทุจริตนั่นพัวพันกับขุนนางใหญ่จึงอยากให้ท่านช่วยเหลือ” “ใต้เท้าหลัวมาได้ถูกจังหวะจริง ข้ากับภรรยาได้รับคำขอจากผู้บัญชาการสำนักมือปราบให้เดินทางไปช่วยสืบคดีนี้อย่างลับๆ พอดี” หลัวเผิงเผิงสีหน้าแช่มชื่นขึ้นทันที “วันพรุ่งนี้ พว
Read more

30 พ่อบ้านจู

หลัวเผิงเผิงส่ายหน้า “ครั้งนี้ข้ามากับสหายร่วมงาน จึงไม่ได้ให้พ่อบ้านติดตามมาด้วย”คำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ ยืนยันชัดเจนว่าพ่อบ้านจูหรือ จูอิ่นจือเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางถูกวางยาอย่างแน่นอน“มิได้ขอรับ ข้าหมายถึง เหตุใดพ่อบ้านผู้นั้นจึงไม่มาพักที่โรงเตี๊ยมนี้กับท่าน เมื่อวานตอนหัวค่ำ ข้าเดินกลับบ้าน ผ่านโรงเตี๊ยมเล็กๆ ในตรอกใกล้ๆ เห็นพ่อบ้านผู้นั้นเดินเข้าไปข้างนั้น”“เจ้ามั่นใจหรือว่าเป็นพ่อบ้านที่เคยมากับข้า”“ขอรับ ข้ามั่นใจ”หลัวเผิงเผิงรู้สึกตื่นเต้น นางควักเงินหนึ่งตำลึงให้กับเสี่ยวเอ้อร์ “เจ้าเก็บความลับช่วยข้าที ไปจับตามองพ่อบ้านผู้นั้นว่าเขาทำสิ่งใดแล้วมารายงานข้า”เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นตาโต “คุณชาย ถ้าอย่างนั้นข้าขอไปลางานกับเถ้าแก่ก่อนนะขอรับ ข้าจะไปจับตาดูเขาทั้งวันเลย”“ดีๆ หากว่าเจ้าทำงานได้ดี ข้าจะให้เจ้าเพิ่ม”เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นได้ยินคำสัญญาของหลัวเผิงเผิงก็รีบลางานแล้วออกไปโรงเตี๊ยมโดยเร็วขุนนางทั้งกลุ่มเพิ่งเคยมาอำเภอนี้เป็นครั้งแรก พอลงจากรถม้าได้ก็ปล่อยให้หลัวเผิงเผิง อยู่โรงเตี๊ยมเหย้าไคซินตามสบาย ส่วนพวกตนก็ลากเอากุ่ยอี๋จือที่อ้างว่าเคยมาเมืองเชียนเหยาให้ออกไปเดินเ
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status