All Chapters of คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 2 (3ภาคจบ) : Chapter 21 - Chapter 30

“เหลือแต่เจ้ากับข้าแล้ว รีบบอกมาเร็วเข้า” กุ่ยอี๋จือเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน ขุนนางหญิงล้วงเอาห่อกระดาษเล็กๆ ออกมา แล้วขยับเข้าไปใกล้กุ่ยอี๋จือ นางยื่นให้พร้อมกับพูดเบาๆ พอได้ยินกันสองคน “ยานี่ กินแล้ว อาการนกเขาไม่ขันของเจ้าก็จะหายเป็นปกติ เจ้ากำลังตามหายานี่อยู่ใช่หรือไม่” กุ่ยอี๋จือตาเหลือก “เจ้ารู้ได้อย่างไร” “สารภาพมาเถอะ ข้าสืบเรื่องของเจ้ามาหมดแล้ว” “ก็ได้” กุ่ยอี๋จือสารภาพอย่างจนปัญญา “ข้าบอกเจ้าตามตรงว่ายามนี้ข้าจนหนทางแล้ว เจ้าเป็นเจ้าของร้านหวนเจี่ย หวังว่าตำรับยานี้จะได้ผล” “เจ้ามีอาการอ่อนแรงของไฟมิ่งเหมินใช่หรือไม่” “เจ้าอย่าเอ็ดเสียงดัง นี่ข้าก็หาวิธีแก้มาหลายวันแล้ว ยังไม่ได้ผลเลย” หลัวเผิงเผิงมองดูใบหน้าอิดโรยคล้ายคนไม่ได้นอนของกุ่ยอี๋จือก็รู้สึกแปลกใจ กุ่ยอี๋จือผู้มักมากในกามไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดอาการหยางของไตบกพร่องอย่างรุนแรงได้ “เจ้าให้หมอมาตรวจดูหรือยัง ” “มาแล้ว ท่านหมอประจำตระกูลของข้าจ่ายยาบำรุง หยินหยางมาให้ แต่ก็ไม่ดีขึ้น กำลังคิดเลยว่าจะนัดพบเจ้าเพื่อให้เจ้

เสียงครวญครางของฮัวจิงอวี๋ทำให้ใจของหลัวเผิงเผิง เต้นกระหน่ำ ขุนนางหญิงจิกปลายเล็บบนบ่าของชายหนุ่มพร้อมส่งเสียงข้างใบหูของเขาเบาๆ ใบหน้าของฮัวจิงอวี๋บิดเบี้ยวด้วยความระอุที่อัดแน่นอยู่ในกาย “เผิงเผิง” เสียงของเขาครางแผ่ว “พี่จิงอวี๋” น้ำเสียงกระเส่าของนางคล้ายจะเร่งเร้าให้เขาขยับร่างกายเร็วขึ้น ร่างของชายหนุ่มหญิงสาวกอดกันแน่นโดยที่ครึ่งล่างจมอยู่ในน้ำ สีหน้าของฮัวจิงอวี๋สุขสมเต็มเปี่ยม “เจ้าจำได้หรือยัง เผิงเผิง” หลัวเผิงเผิงที่ซบหน้าลงบนบ่าของชายหนุ่ม ผงะออก เมื่อครู่ ทุกสัมผัสของเขา นางรู้แน่แก่ใจแล้วว่าเป็นสิ่งที่เคยเกิดกับนางมาแล้วคราหนึ่ง “พอจะจำได้แล้ว” หญิงสาวยิ้มอายๆ หลัวเผิงเผิงเบียดร่างเข้าหาแผ่นอกกว้าง “เรื่องนี้น้ำตกในตอนนั้น ข้านึกออกแล้ว” หลัวเผิงเผิงถูกอัวจิงอวี๋ประคองกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขานำยาลูกกลอนสองเม็ดมาให้นางกิน “นี่คือยาฟื้นความจำของเจ้า ต้องกินวันละสองเม็ด” หญิงสาวรับไปใส่ปากและดื่มน้ำตามไปอีกสองถ้วยใหญ่ ฮัวจิงอวี๋ยิ้มน้อยๆ “เผิงเผิง พรุ่งนี้เจ้าต้องแวะมาหาข้าที่นี

หลัวเผิงเผิงยกมือขั้นลูบใบหน้าของชายหนุ่ม “แล้วเหตุใดท่านจึงมาเมืองหลวงเล่า” เขายกมือขึ้นกุมมือข้างที่นางกำลังวางทาบอยู่บนใบหน้า “เป็นเพราะข้า...ข้าไม่อาจลืมเจ้าได้ เกือบสี่ปีที่ข้าพยายามแต่ทุกค่ำคืน ข้าก็ไม่อาจจะข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข สุดท้ายก็ไปเรียนท่านปู่กับท่านพ่อว่าต้องการจะลงเขามาตามหาเจ้า ประจวบเหมาะกับเสี่ยวหยางส่งจดหมายชวนข้ามาสร้างโรงหมอพอดี” เขายื่นหน้ามาจูบแก้มนางเบาๆ “ตอนพบเจ้าคราแรกในเมืองหลวง ข้ายังไม่แน่ใจ กระทั่งเสี่ยวหยางบอกว่าเจ้าชื่อ หลัวเผิงเผิง ข้าจึงรู้ว่าเจ้าคือภรรยาที่หายไปของข้า แต่น่าเศร้าที่เจ้ากลับแต่งงานไปแล้ว” ฮัวจิงอวี๋สารภาพว่าเขาแค้นที่นางคิดจะส่งเขาให้เป็นเหยื่อของกุ่ยอี๋จือ “หลังจากที่ข้าจับชีพจรเจ้าจึงรู้ว่าเจ้าถูกคนวางยาลืมอดีต จึงได้หายโกรธเจ้าลงได้บ้าง” ฮัวจิงอวี๋ที่เล่าเรื่องราวให้นางฟังอย่างละเอียดแล้วก็เรียกร้องเอาสิ่งที่เขาควรจะได้รับการชดเชย “ข้าเล่าไปจนหมดแล้ว ถึงทีเจ้าต้องเยียวยาความเจ็บปวดในจิตใจข้าแล้วล่ะ” เขาพูดพลางก้มลงประทับจูบเร่าร้อน หลัวเผิงเผิงให้ความร่วมมือกับชายห

ฮัวจิงอวี๋อุ้มหลัวเผิงเผิงเข้าไปในห้องนอน เขาอุ้มนางไปวางลงตรงตั่งข้างหน้าต่าง “พรุ่งนี้ก็ออกเดินทางแล้ว ข้ากลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังกับเจ้า” เขาพูดพลางก้มหน้าลงจูบนาง หญิงสาวเงยหน้ารับจูบอย่างเต็มใจ แสงจันทร์ในคืนนี้สาดส่องไปทั่วสนามหญ้าและน้ำตกจำลอง ฮัวจิงอวี๋กระซิบเย้าหยอกชวนเชิญนางไปขึ้นเตียงกับเขา หญิงสาวยิ้มรับอายๆ ม่านเตียงนอนถูกปล่อยลง ร่างของสองหนุ่มสาวกอดรัดกันแนบแน่น รถม้าของกุ่ยอี๋จือวิ่งผ่านมาทางโรงหมอสกุลฮัว ขุนนางหนุ่มยังคงเสียดายที่ลงมือวางยาหมอหนุ่มรูปงามไม่สำเร็จ ดีที่บ่าวรับใช้พวกนั้นพากันรับผิดกันเอง พวกเขาถูกโบยไปคนละสามสิบที แทบเอาชีวิตไม่รอด กุ่ยอี๋จือจึงแอบส่งคนนำเงินไปจ่ายค่าปิดปากให้พวกเขาคนละห้าสิบตำลึง บ่าวรับใช้ที่นั่งคู่กับคนขับรถม้าด้านหน้าแหวกผ้าม่านหน้ารถ โผล่หน้าเข้าไปถามเจ้านายของตน “ใต้เท้าขอรับ พรุ่งนี้ท่านก็จะออกเดินทางแล้ว เรื่องท่านหมอใหญ่ฮัวทำเช่นไรดี” กุ่ยอี๋จือร้องหึขึ้นคำหนึ่ง “ช่างเถอะ เอาไว้ให้ข้าไปจัดการเรื่องที่เมืองเชียนเหยาให้ท่านลุงก่อน กลับมาค่อยสะสางกับฮัวจิง

หลัวเผิงเผิงส่ายหน้า “ครั้งนี้ข้ามากับสหายร่วมงาน จึงไม่ได้ให้พ่อบ้านติดตามมาด้วย”คำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ ยืนยันชัดเจนว่าพ่อบ้านจูหรือ จูอิ่นจือเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางถูกวางยาอย่างแน่นอน“มิได้ขอรับ ข้าหมายถึง เหตุใดพ่อบ้านผู้นั้นจึงไม่มาพักที่โรงเตี๊ยมนี้กับท่าน เมื่อวานตอนหัวค่ำ ข้าเดินกลับบ้าน ผ่านโรงเตี๊ยมเล็กๆ ในตรอกใกล้ๆ เห็นพ่อบ้านผู้นั้นเดินเข้าไปข้างนั้น”“เจ้ามั่นใจหรือว่าเป็นพ่อบ้านที่เคยมากับข้า”“ขอรับ ข้ามั่นใจ”หลัวเผิงเผิงรู้สึกตื่นเต้น นางควักเงินหนึ่งตำลึงให้กับเสี่ยวเอ้อร์ “เจ้าเก็บความลับช่วยข้าที ไปจับตามองพ่อบ้านผู้นั้นว่าเขาทำสิ่งใดแล้วมารายงานข้า”เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นตาโต “คุณชาย ถ้าอย่างนั้นข้าขอไปลางานกับเถ้าแก่ก่อนนะขอรับ ข้าจะไปจับตาดูเขาทั้งวันเลย”“ดีๆ หากว่าเจ้าทำงานได้ดี ข้าจะให้เจ้าเพิ่ม”เสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นได้ยินคำสัญญาของหลัวเผิงเผิงก็รีบลางานแล้วออกไปโรงเตี๊ยมโดยเร็วขุนนางทั้งกลุ่มเพิ่งเคยมาอำเภอนี้เป็นครั้งแรก พอลงจากรถม้าได้ก็ปล่อยให้หลัวเผิงเผิง อยู่โรงเตี๊ยมเหย้าไคซินตามสบาย ส่วนพวกตนก็ลากเอากุ่ยอี๋จือที่อ้างว่าเคยมาเมืองเชียนเหยาให้ออกไปเดินเ