All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 101 - Chapter 110

เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ว่าที่พ่อตาพักผ่อนอยู่ ความรู้สึกของชยุตม์ก็เริ่มปั่นป่วน ยิ่งตอนที่เขาเห็นชายวัยกลางคนขยับเปลี่ยนท่านั่งด้วยใบหน้าเย็นชาพร้อมกับประสานมือไว้บนเข่าพ่อม่ายสุดหล่อค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ยืนอยู่ข้างโซฟายาวตรงข้ามกับปรีชาเมื่อรู้ตัวว่าชยุตม์มา ปรีชาก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เฉียบคมดุดันจากสายตาที่เหมือนเหยี่ยวหิวโซนั้น ชยุตม์สัมผัสได้ถึงความโกรธของปรีชาที่น่าจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับกัลยาแล้ว"คุณพ่อเรียกผมเหรอครับ?" ชยุตม์ถามอย่างประหม่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกลัวมากขนาดนี้ ปกติแล้วอดีตหมอสูติฯ คนนี้ไม่เคยหวั่นเกรงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับคนที่มียศถาบรรดาศักดิ์ก็ตาม"นั่งลง!" ปรีชาสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่เหมือนคนที่ชยุตม์เคยรู้จักตั้งแต่แรกชยุตม์สูดหายใจลึก ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมกับก้มหน้าเขารู้ตัวดีว่าสถานะชู้รักของกัลยานั้นเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ยังคงจะรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีคำอวยพรจากผู้ใหญ่ก็ตามทุกอย่างมันสายไปแล้ว ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ตอนนี้ในครรภ์ของกัลยามีพยานรักของพวกเขากำลังเติบโตอยู่

กำลังจะอ้าปากบอกชื่อจริง จู่ ๆ ก็มีคนมาที่บ้านแล้วส่งเสียงทักทายปรีชาและชยุตม์หันไปทางประตู เห็นหญิงวัยกลางคนเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาในบ้าน"ตัวการมาพอดีเลย" ปรีชาพูดพลางมองไปที่ป้าอิสราที่เพิ่งมาถึง "ร้อยวันพันปีเพิ่งจะเห็นมาทักทายนะเนี่ย?" เพราะปกติป้าอิสรามักจะเดินพรวดพราดเข้ามาในบ้านโดยไม่ขออนุญาตเลยคำถามของปรีชาตรงกับใจของชยุตม์เป๊ะ เขาเกือบจะวิ่งหนีเข้าไปข้างในแล้วเพราะนึกว่าพ่อแม่ของเอกชัยมาคนถูกถามได้แต่ยิงฟันยิ้มด้วยใบหน้าใสซื่อ "คุณปรีชา หล่อขึ้นนะเนี่ย" ป้าอิสราหัวเราะคิกคัก "ฉันไปทำมื้อเย็นก่อนนะคะ" เธอก้มตัวเดินอย่างสุภาพตรงไปที่ห้องครัวหลังจากป้าอิสราเดินลับสายตาไป ปรีชาก็หันมาถามว่าที่ลูกเขยอีกครั้ง "ตกลงชื่อจริงของแกชื่ออะไร? ฝ้ายไม่ใช่ชื่อจริงใช่ไหม? หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับคนกรุง จะชื่อฝ้ายได้ยังไง""ไม่ใช่ครับคุณพ่อ ชื่อจริงของผมคือ ชยุตม์ ปรีดี ผมเป็นลูกชายของอดีตตำรวจที่เพิ่งเกษียณไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนครับ" ชยุตม์ตอบพลางเกาหัวปรีชาพยักหน้าหงึก ๆ "แกเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเอกชัยจริง ๆ เหรอ? ทำไมหน้าตากับนิสัยถึงต่างกันลิบลับเลยล่ะ ต่างกันทุกอย่าง เหมือนไม่ได้มีสายเลื

คำกระซิบเบา ๆ ของชยุตม์ทำให้หัวใจของกัลยาเต้นแรง แทบจะกระโดดออกจากอก"นะ ยอมนะ" เสียงนั้นไพเราะในหูของกัลยา "ผมสัญญาว่าแค่คืนนี้คืนเดียว หลังจากนี้จะอดทนรอจนกว่าเราจะแต่งงานกันอย่างถูกต้อง"กัลยานิ่งเงียบ รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของผู้ชายที่หล่อนหลงรัก ซึ่งตอนนี้กำลังโอบล้อมร่างของเธออยู่"ได้ไหมน่า" ชยุตม์ขยิบตาใบหน้าหล่อเหลาที่แสนน่าสงสารนั้นทำให้กัลยาปฏิเสธไม่ลงจุ๊บ!จูบเบา ๆ ลงจอดที่ริมฝีปาก ชยุตม์ยิ้มหวานและถามอีกครั้ง "พร้อมแล้วใช่ไหม?" ราวกับว่ากัลยาตอบว่า "ใช่" ไปแล้ว"ยังไม่ได้ตอบเลยนะคะ พี่" หญิงสาวสวยเจ้าของจมูกโด่งย่นปากใส่ชยุตม์หัวเราะ "นิ่งแปลว่ายอม""แบบนี้ก็ได้เหรอ?" กัลยาหันหน้าหนี"ที่รัก ได้โปรดเถอะ แค่ครั้งเดียว นะ เพื่อเติมพลังก่อนที่ฉันจะกลับไปจาการ์ตา เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันต้องเจอกับใครที่นั่น ฉันต้องการเสบียง" ชยุตม์แซวกัลยาเหลือบมองแล้วหันมาจ้องชยุตม์ "ทำแบบนี้มันไม่ได้เพิ่มพลัง แต่จะเปลืองพลังกว่านะ เดี๋ยวก็อ่อนเพลียอีก""สำหรับผู้ชายการเติมพลังก็คือแบบนี้แหละ" ชยุตม์หัวเราะ "ยอมนะ แค่ครั้งเดียวก่อนที่เราจะแต่งงาน ฉันอยากเห็นลูกที่อยู่ข้างใน ใครจ

ตลอดทางไปสถานีรถไฟ ใบหน้าของชยุตม์ดูหมองคล้ำ ไม่สดใสเหมือนเมื่อวาน พ่อม่ายรูปหล่อเอนศีรษะพิงกระจกรถโดยใช้มือข้างหนึ่งรองแก้มไว้สายตาของเขาจับจ้องไปที่ถนนลื่น ๆ ที่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝน เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ตามเข็มนาฬิกาที่เดินไปนิ้วของเขาเช็ดฝ้าที่เกาะบนหน้าต่างทุกครั้งที่ลมหายใจพ่นออกจากจมูกคิดถึง ไม่อยากจากไป ความรู้สึกเหล่านี้ปกคลุมหัวใจของเขาในตอนนี้ เขายังไม่พร้อมที่จะผ่านพ้นแต่ละวันไปโดยไม่ได้เห็นรอยยิ้มของหญิงสาวผู้เป็นที่รักชยุตม์ถอนหายใจยาวอีกครั้ง เขามองดูนาฬิกาบนข้อมือล่ำสันที่บอกเวลาแปดโมงครึ่งกว่าแล้วการเดินทางไปสถานีรถไฟรู้สึกยาวนานมากสำหรับเขา ความรู้สึกเบื่อหน่ายเริ่มเข้ามาครอบงำ แม้ว่าปรีชาจะเปิดเพลงซุนดาคลอไปตลอดทางเพื่อเป็นเพื่อนพวกเขาก็ตามชายสวมแว่นตาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อสูทสีดำที่สวมอยู่ เขายิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าจอแสดงรูปถ่ายของคนรักความรู้สึกคิดถึงยิ่งบีบรัด ทำให้หัวใจกระวนกระวายและเป็นกังวล เขาจำใจต้องทิ้งกัลยาไว้เพื่อไปจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดความเศร้าของชยุตม์อยู่ในสายตาของว่าที่พ่อตาที่กำลังตั้

หลังจากได้รับคำสั่งจาก เอกชัย ทางโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ อุทิตา ก็ลุกจากที่นั่งซึ่งอยู่หน้าห้องของซีอีโอกำมะลอคนนั้น ก่อนจะเข้าไปข้างใน เธอจัดโต๊ะทำงานและจัดเสื้อผ้าตั้งแต่ด้านบนจนถึงกระโปรงทรงเอที่มีรอยยับให้เข้าที่"จะไปไหนน่ะ อุทิตา?" พนักงานคนหนึ่งถาม ซึ่งเป็นพนักงานเพียงคนเดียวในออฟฟิศนั้นอุทิตา ที่กำลังจัดกระดุมเสื้อเชิ้ตเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น "บอส เอกชัย ให้ฉันไปรอในห้องทำงาน เห็นบอกว่ามีงานเสริม"ชายร่างผอมผิวค่อนข้างคล้ำพยักหน้า "งานแบบนั้นอะดิ?" เขาพูดติดตลกพร้อมอมยิ้ม เขารู้ว่างานที่ อุทิตา ต้องทำมีอะไรบ้าง เพราะเขาเป็นคนหาแคนดิเดตเลขามาให้เอกชัย ตามเงื่อนไขบางอย่าง"ก็ประมาณนั้นแหละ ได้เงินเพิ่มก็โอเค" อุทิตา ตอบตามตรง "ว่าแต่ออฟฟิศนี้ทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไรเนี่ย? ทำไมในสัญญาจ้างถึงดูไม่มีความชัดเจนเลย หรือว่าบอส เอกชัย จะพัวพันกับการฟอกเงิน? เขาเลยแค่สร้างออฟฟิศขึ้นมาทำเหมือนมีธุรกิจที่นี่แต่จริง ๆ ไม่มีอะไรเลย แค่ทำเป็นพิธี"ชายที่ชื่อ วสันต์ ยักไหล่ "เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอก ฉันไม่สนหรอก ขอแค่บอส เอกชัย จ่ายเงินเดือนให้ฉันที่นี่ก็พอ อีกอย่างสมัยนี้หางานยากจะตาย ยิ่งได้เ