All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 81 - Chapter 90

ปรีชาได้แต่นิ่งเงียบ มองลูกเขยด้วยสายตาเห็นใจนิด ๆ แต่จะมีใครกล้าขัดสโนห์กันล่ะ ในเมื่อภรรยาของเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว "เรื่องเล็กตรงไหน? แยกห้องเพราะรังเกียจเมีย แบบนี้เธอยังเรียกว่าเป็นเรื่องเล็กอีกเหรอ?" สโนห์ไล่ถามอย่างโมโห น้ำเสียงสูงขึ้นทันที "ถ้ากัลยาเกิดอ้วกใส่เตียงขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะให้กัลยาทำความสะอาดเองงั้นเหรอ? ตอนเธอป่วย ใครเป็นคนดูแลทุกอย่าง? ก็กัลยาทั้งนั้น! ตอนอยู่โรงพยาบาล ตอนเธอถ่ายใส่เตียง ก็กัลยานี่แหละที่เป็นคนเช็ดคนทำให้ เขายังไม่เคยพูดสักคำว่ารังเกียจ แค่แม่ฟังยังเจ็บใจแทน แล้วกัลยาที่กำลังท้องอยู่จะรู้สึกแย่ขนาดไหน!" "แม่..." ปรีชาเอ่ยปราม "พ่อเงียบก่อน! แม่จะคุยกับเอกชัย!" สโนห์สวนกลับทันที "ถ้าวันนี้เราไม่ได้มาที่นี่นะ จะเกิดอะไรกับกัลยาก็ไม่รู้ ทั้งที่กัลยาไม่ได้ติดต่อเรามานานแล้ว ตั้งแต่ตอนงอน ร้องไห้ ขอหย่ากับเอกชัย ตอนแรกแม่ก็ยังเชื่อเอกชัยนะ คิดว่าอาจเป็นเพราะอาการคนท้อง เด็กในท้องทำให้กัลยางอแง แต่ตอนนี้ล่ะ? ที่แท้เอกชัยปฏิบัติกับลูกเราแบบนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมกัลยาถึงร้องไห้จะขอหย่า" เอกชัยถอนหายใจยาว แล้วมองแม่ยาย "เรื่องที่กัลยาขอหย่า ตอนนั้นอารมณ์

ที่อีกสถานที่หนึ่ง ชยุตม์เพิ่งมาถึงบันดุงตอนบ่ายสอง เขาเดินไปตามถนนในย่านบ้านของครอบครัวปรีชาพอมาถึงหน้าบ้านหรูหลังนั้น เขาเห็นว่าข้างในเงียบมาก เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด ไม่มีวี่แววของคนอยู่เลยท่าทางของเขาตอนยืนชะเง้อมองอยู่หน้าประตูรั้วสูง ดูเหมือนกำลังแอบสอดแนมเหมือนโจรโชคดีที่มีคนรู้จักเขา ป้าอิสราเห็นเขาพอดี ถ้าไม่ใช่ป้าอิสรา มีหวังโดนคนแถวนั้นรุมกระทืบแน่"น้อง! น้อง!" ป้าอิสราเรียก ยิ้มกว้าง โบกมือให้ชยุตม์หันไป แล้วรีบเดินเข้าไปหา "ป้า พ่อแม่ของกัลยาไม่อยู่บ้านเหรอครับ? ผมได้ยินว่ากัลยากลับมากับพวกเขา เธออยู่ข้างในไหม?""อยู่นะ เหมือนจะมีคุณสโนห์กับกัลยาอยู่ในบ้าน ส่วนคุณปรีชาออกไปโรงงาน น่าจะนอนกลางวันกันอยู่" ป้าอิสราตอบพอได้ยินแบบนั้น ชยุตม์ก็ยิ้ม โล่งใจขึ้นมาทันที"น้องจะมาสมัครงานเหรอ?" ป้าอิสรามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า หนุ่มหน้าตาดีใส่หมวกสีดำยืนเงียบ "ไม่ใช่ว่าเป็นญาติเอกชัยเหรอ ติดต่อคุณปรีชาไปเลย รับเข้าทำงานแน่""หรือจะไปสมัครที่โรงงานก็ได้นะ มีแอดมินสัมภาษณ์ ปกติเขารับคนง่าย แค่ขยันก็พอ คุณปรีชาเป็นคนใจดี คนแถวนี้ส่วนใหญ่ก็ทำงานที่โรงงานเขา" ป้าอิสราพูดต่อ "

ชยุตม์ถอนหายใจยาว "ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว พ่อของเธอเข้าหายากมาก แล้วดูท่าจะไม่เชื่อฉันง่าย ๆ ด้วย ต่อให้ฉันมีหลักฐานชัดเจนว่าเอกชัยเลวแค่ไหนก็ตาม" กัลยาพยักหน้าเข้าใจ "พ่อแม่ฉันไม่เชื่อคำพูดคนอื่นหรอก แม้แต่คำพูดลูกตัวเองยังไม่เชื่อเลย เขาเชื่อพี่เอกชัยมากกว่า เพราะในสายตาพวกเขา พี่เอกชัยเป็นคนดี" ชยุตม์มองเธอนิ่ง ๆ แล้วจับมือนุ่มของคนรัก "ถ้าเธอเป็นคนเอาหลักฐานพวกนี้ไปให้ ฉันเชื่อว่าพ่อแม่เธอต้องเชื่อแน่" กัลยาเงียบไม่พูดอะไร มองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า "เป็นอะไร?" ชยุตม์ถาม บีบมือเธอแน่น "ฉันทำไม่ได้ ฉันฟ้องพี่เอกชัยไม่ได้ เขาขู่ฉัน ฉันกลัว เขาเหมือนปีศาจเลย" "ขู่ว่ายังไง?" กัลยาสูดหายใจลึก แล้วพูดเสียงเบา "บอกฉันสิว่าเขาขู่ยังไง" ชยุตม์ยกมือเธอขึ้นจูบเบา ๆ "บอกฉันมา" "พี่เอกชัยกับพี่ชัยลัยร่วมมือกัน ถ้าฉันเปิดปากพูดอะไรออกไป พวกเขาจะฆ่าพี่" ได้ยินแบบนั้น ชยุตม์หัวเราะเบา ๆ อย่างไร้อารมณ์ กัลยาขมวดคิ้ว "พี่ ฉันกลัวนะ ฉันไม่อยากให้พวกเขาทำร้ายพี่" "ฉันไม่เป็นไรหรอกที่รัก" ชยุตม์จูบมือเธออีกครั้ง "คนที่ควรห่วงคือเธอ เอกชัยทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

กัลยาค่อย ๆ ยกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยแดงเป็นรูปนิ้วห้าแฉก รอยกำมือของเอกชัยที่ทิ้งไว้บนหน้าท้องกับเอว พอเห็นแบบนั้น ปรีชาก็นิ่งไป ตัวเอนพิงไปด้านหลังอย่างหมดแรง "แม่ก็เหมือนพ่อแหละ ไม่เชื่อลูกตัวเอง แล้วเราจะปล่อยให้เอกชัยหลอกไปถึงเมื่อไหร่? ถึงเมื่อไหร่กันพ่อ? จะรอให้กัลยาถูกเจอเป็นศพโดนฝังปูนอยู่ในบ้านไอ้โรคจิตนั่นเหรอ? ฮะ?" สโนห์พูดเสียงสั่น "อย่าพูดเป็นลางเลยนะพ่อ อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย" ปรีชายังเงียบ มองลูกสาวที่ดูไร้เรี่ยวแรง "แม่รู้ว่าพ่อต้องคิดใช่ไหมว่าทำไมกัลยาไม่พูดอะไรเลย ใช่ไหม? แม่ก็คิดเหมือนกัน เมื่อกี้แม่เพิ่งถามกัลยาไปว่าทำไมถึงเงียบ แล้วรู้ไหมลูกตอบว่าอะไร? ลูกบอกว่าไม่กล้าสู้เอกชัย กลัว เพราะโดนขู่ เอกชัยขู่ว่าจะฆ่าหลานเรา ตอนนี้พ่อยังจะเชื่อมันอีกไหม? ฮะ? ยังจะเชื่อไอ้เอกชัยสารเลวนั่นอีกเหรอ? ไอ้ปีศาจนั่นน่ะ!" สโนห์พูดอย่างโมโห น้ำเสียงที่เคยนุ่มนวลกลับแข็งกร้าวขึ้น พอสโนห์ระบายอารมณ์จนหมดแรง ปรีชาก็ยังนิ่งเฉย ชายวัยกลางคนยิ่งดูอ่อนแรงลง สีหน้าซีดเผือด "พอแล้ว คราวนี้แม่จะให้กัลยาหย่ากับเอกชัย! จบ! ไม่ต้องมีแต่! แม่ไม่อยากให้ลูกโดนทำร้ายอีกแล้ว ยอมมันอยู่ไ

กัลยาพยักหน้าเบา ๆ ยังไม่พอ อดีตสูตินรีแพทย์หนุ่มมองกวาดสายตามองไปด้านหลัง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด มีรอยแดงที่เอวของเธอเหมือนกัน "มันทำแบบนี้กับเธอตอนไหน?" ชยุตม์ถาม เสียงแข็งด้วยความโกรธ กัลยาถอนหายใจยาว "เมื่อคืนพี่เอกชัยโกรธ เพราะรู้ว่าเราแยกห้องกัน หนูเลยบอกพ่อแม่ตามตรงว่าเขารังเกียจเสียงหนูอาเจียน แล้วเขาจะไปนอนอีกห้อง พี่เอกชัยเลยโมโห บอกว่าหนูชอบไปฟ้อง" ตุบ! ตุบ! ตุบ! อกของชยุตม์เต้นแรง หายใจถี่ด้วยความเดือดดาล เขาดึงเสื้อกัลยาลง แล้วกอดแม่ของลูกเขาแน่น "ขอโทษนะคะ หนูไม่กล้าบอกความจริงกับพี่" กัลยาร้องไห้ในอ้อมกอด ชยุตม์ถอนหายใจแรง พูดอะไรไม่ออก ตอนนี้มีแต่ความโกรธท่วมท้นอยู่ในอก กัลยาเงยหน้ามอง เห็นใบหน้าหล่อที่แดงก่ำ ได้ยินชัดถึงเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของพ่อของลูกในท้องเธอ "พี่โกรธหนูเหรอ?" กัลยาถามเสียงเบา จุ๊บ! ริมฝีปากกดจูบลงบนศีรษะเธอหลายครั้ง "ฉันจะไปโกรธเธอได้ยังไง ฉันโกรธตัวเองมากกว่า ที่ปกป้องเธอจากไอ้เลวนั่นไม่ได้ ฉันควรเป็นคนที่ดูแลเธอกับลูกของเราให้ดีกว่านี้" กัลยาส่ายหน้า "มันไม่ใช่ความผิดของพี่" ชยุตม์ถอนหายใจยาว น้ำตาไหลออกมาเอง "ฉั