Lahat ng Kabanata ng อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Kabanata 151 - Kabanata 160

เกศราตกใจเมื่อเห็นลูกสะใภ้ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตูบ้าน สภาพเสื้อผ้าเปื้อนเลอะเทอะ เธอรีบเข้าไปกอดกัลยาแน่นโดยไม่คิดอะไร แม้กลิ่นเหม็นจะโชยขึ้นมาทันทีก็ตามปรีดีรีบเดินตามออกมาจากในบ้าน เข้ามาหาทั้งสองคนด้วยสีหน้างุนงง "เกิดอะไรขึ้น แม่?" เสียงเขาสั่นเล็กน้อยเกศราส่ายหน้า ยังกอดกัลยาที่สะอื้นไม่หยุด "เข้าไปข้างในก่อน" เธอพากัลยาเข้าบ้าน ขณะที่ปรีดีช่วยเปิดประตูให้กว้างเมื่อทั้งสองเข้าไปแล้ว ปรีดีก็ปิดประตู ก่อนจะมองซ้ายมองขวา พยายามหาว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่พบอะไรผิดปกติในละแวกนั้น เขาจึงรีบเดินกลับเข้าบ้าน"ไปล้างตัวก่อนนะลูก" เกศราพูดกับกัลยาที่ร้องไห้ไม่หยุด ก่อนที่กัลยาจะเดินเข้าห้องพร้อมเสียงสะอื้นปรีดีเดินเข้ามาหาภรรยา "กัลยาเป็นอะไร ทำไมเสื้อผ้าเปื้อนแบบนั้น?" เขาได้กลิ่นเหม็นคล้ายมูลสัตว์จากตัวเกศรา"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวค่อยถามตอนเขาใจเย็นลงแล้ว" เกศรารีบเดินตามกัลยาไปที่ห้องปรีดีทรุดนั่งบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกชายที่น่าจะอยู่ที่สถานีรถไฟแล้วชยุตม์เลือกเดินทางด้วยรถไฟเพื่อเลี่ยงรถติดไม่นานสายก็ถูกรับ"ฮัลโหล พ่อ มีอะไรครับ?" ชยุตม์ถามเสียงกังวล "กัล

หลังจากยกเลิกความตั้งใจที่จะไปบันดุง ชยุตม์จึงกลับไปจาการ์ตาและกลับบ้านของตัวเองหลังจากดูภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าประตูบ้านแล้ว สูตินรีแพทย์คนนั้นก็รู้สาเหตุว่าทำไมภรรยาของเขาถึงร้องไห้และช็อกอย่างหนักพอกลับถึงบ้าน ชยุตม์ก็รีบไปหากัลยา โอบกอดคนรักเอาไว้แน่น แล้วพาเธอมานั่งที่ห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเล็ก เรียกพ่อแม่ของเขามานั่งคุยด้วยกัน"งั้นธุระของแกก็เลื่อนไปก่อนเหรอ ชยุตม์?" ปรีดีถามลูกชาย "ธุระมันสำคัญขนาดไหน ถึงต้องไปถึงนั่นด้วยตัวเอง?""ใช่ ถ้าแกไม่ไป เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น" เกศราดูหดหู่ หลังได้ยินว่ากัลยาจะถูกพาไปบันดุง ทั้งที่เธอเพิ่งวางแผนจะอยู่ดูแลลูกสะใภ้จนคลอดหลาน"ผมแค่อยากไปเอามือถือของญาติกัลยาครับพ่อ เดี๋ยวพ่อปรีชาจะเอามาให้ที่นี่" ชยุตม์ตอบพลางนั่งข้างกัลยา คอยให้กำลังใจเธอน้ำตาของหญิงตั้งครรภ์คนนั้นหยุดไหลแล้ว ความรู้สึกเริ่มสงบลงหลังจากชยุตม์กลับมา"แค่ไปเอามือถือ ถึงกับทิ้งเมียไว้คนเดียวเนี่ยนะ? น่าจะให้บริษัทขนส่งส่งมาก็พอ" ปรีดีส่ายหน้า ยังไม่เข้าใจว่าลูกชายใจร้อนเกินไป"ผมรู้ว่าควรทำแบบนั้น แต่ผมกลัวระหว่างทางจะมีปัญหา กลัวมือถือเสีย แล้วก็อีกหลายอย่า

ขณะที่ถือโทรศัพท์ของกนกอยู่ ชยุตม์มองไปที่รัชนี หลังจากที่เธอเพิ่งบอกความตั้งใจว่าจะช่วยจากดวงตาสวยของลูกพี่ลูกน้องของกัลยา เห็นได้ชัดถึงความจริงใจที่ซ่อนอยู่"ฉันอยากชดใช้ความผิดทั้งหมดที่ทำกับพี่กัลยา" รัชนีพูดต่อ ก้มหน้าด้วยสีหน้าสำนึกผิดชยุตม์ถอนหายใจยาว ก่อนจะกลับไปสนใจโทรศัพท์ในมือ เขาจ้องหน้าจออย่างจริงจัง หวังว่าวิดีโอที่เพิ่งถูกลบไปจะกู้คืนได้ปรีชารอด้วยสีหน้าร้อนรน หวังให้มีปาฏิหาริย์ วิดีโอนั้นคืออาวุธเดียวที่จะเอาชนะเอกชัย และกอบกู้ชื่อเสียงของลูกชายคนเดียวได้ตราบใดที่ผู้คนยังไม่รู้ความเลวร้ายของเอกชัย พวกแฟนคลับไร้สาระพวกนั้นก็คงจะตามรังควานกัลยาต่อไป"เป็นไงบ้างชยุตม์? ยังมีวิดีโออยู่ไหม?" ปรีชาถามด้วยความกังวล "ยังกู้ข้อมูลได้ไหม?"ชยุตม์ยิ้มเล็กน้อย จากใบหน้าที่ตึงเครียดกลายเป็นสดใส "ได้ครับพ่อ กู้วิดีโอคืนมาได้แล้ว"ปรีชาและรัชนีพูดขอบคุณพระเจ้าซ้ำ ๆ"รีบส่งวิดีโอนั้นมาให้พ่อเลย" ปรีชาพูด พลางรีบหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงรัชนีก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน "เดี๋ยวฉันช่วยกระจายคลิปเอง ให้แฟนคลับพี่เอกชัยรู้ว่าพี่เอกชัยเป็นคนไม่ดี" เธอพูดอย่างกระตือรือร้นชยุตม

ในห้องนั่งเล่นของบ้าน ปรีชาและรัชนีดูมีท่าทีร้อนรน สีหน้าซีด มือและเท้าสั่น กลัวว่าจะถูกดึงเข้าไปพัวพันกับคดีความวุ่นวายถ้าเลือกได้ รัชนีอยากแต่งงานกับลูกชายเจ้าของที่ดินกานต์ให้เร็วที่สุด ยังดีกว่าต้องลงเอยในคุก"หนูจะไม่ต้องเข้าคุกใช่ไหมคะพี่?" รัชนีถามกัลยาด้วยเสียงสั่นกัลยา...ว่าที่คุณแม่ผู้มีจิตใจอ่อนโยนดุจผ้าไหม ปลอบใจน้องสาวด้วยการเอื้อมมือไปกุมมือเย็นเฉียบของน้องสาวไว้แน่น ก่อนปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไม่ต้องห่วงนะ เธอจะไม่โดนดึงเข้าไปเกี่ยว อีกอย่างเธอก็ช่วยพี่ไว้มากแล้ว เก่งมากเลย ขอบใจนะ"รัชนีมองกัลยาด้วยดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนที่ดีและจริงใจแบบนี้อยู่ในโลกไม่ใช่แค่หน้าตาสวย แต่จิตใจก็สวยด้วย เธอคิดในใจ"พี่...พี่ไม่ใช่มนุษย์ใช่ไหม?" รัชนีถามเสียงสะอื้นกัลยาขมวดคิ้ว งงกับคำถาม "ถ้าไม่ใช่มนุษย์ แล้วจะเป็นอะไรล่ะ กบเหรอ?"รัชนีหัวเราะแทบพ่นน้ำลาย "โอ๊ยพี่ ไม่ใช่แบบนั้น หนูหมายถึงพี่ดีเกินไปต่างหาก พี่เหมือนนางฟ้าเลย"กัลยาส่ายหัว "พี่ก็คนธรรมดานี่แหละ" เธอลูบไหล่รัชนีเบา ๆ "เธอพูดเกินไปแล้ว""ถ้าพี่เป็นคน แล้วทำไมพี่ไม่โกรธหนูล่ะ หนูทำไม่ดีกับพี

การมาถึงของตำรวจสองนายที่ไม่ได้ใส่เครื่องแบบสีน้ำตาลนั้น แทบทำให้หัวใจของชัยลัยแทบหยุดเต้น โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินว่าพวกเขาจะพาเธอไปที่สถานีตำรวจชัยลัยพยายามยืนตัวตรง แม้จะเซเล็กน้อย สีหน้าที่ซีดเผือดและตื่นตระหนก เปลี่ยนเป็นหยิ่งยโสทันที เธอไม่อยากแสดงพิรุธว่าตัวเองมีความผิด "พวกคุณคงมาผิดบ้าน ฉันไม่เคยทำอะไรผิดกฎหมายเลย"ตำรวจแค่นหัวเราะเบา ๆ แล้วมองหน้ากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหยิบเอกสารออกมาแล้วยื่นให้ชัยลัย ในเอกสารมีข้อความที่เขียนไว้อย่างชัดเจน"เรามีหมายจับของคุณ กรุณาไปที่สถานีตำรวจกับพวกเราด้วย ถ้าคุณให้ความร่วมมือ เราจะไม่ใช้กำลัง คุณสามารถติดต่อทนายของคุณเพื่อสู้คดีได้"ชัยลัยยิ้มเย็น ปัดกระดาษที่ยื่นมาตรงหน้า "ฉันไม่ผิด จะให้ไปทำไม ฉันไม่เคยก่ออาชญากรรมอะไร โดยเฉพาะคดีพยายามฆ่า พวกคุณจับผิดคนแล้ว"ตำรวจสะบัดกระดาษแล้วชูขึ้นใกล้ใบหน้าเธอ ในนั้นระบุชื่อ ชัยลัย มยุรี พร้อมลายเซ็นและตราประทับจากสำนักงานตำรวจอย่างชัดเจน"เห็นชัดไหม? นี่ชื่อคุณใช่ไหม?" ตำรวจพูดเสียงแข็ง "คุณถูกเรียกตัวในข้อหาวางแผนฆาตกรรม และมีส่วนร่วมในอาชญากรรมของเอกชัย เซนโตซา คุณคือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหม