Se connecterPartager
บทที่ 158 แผนการ
Dernier chapitre
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 490 ยอม
กัลยาเห็นพายัพกำลังรอคำตอบจากฌตรียาจากไกล ๆภาพตรงหน้านั้นทำให้เธอนึกย้อนไปถึงความพยายามของชยุตม์ตอนขอพรจากพ่อของเธอน้ำตาใสๆ ก็ไหลลงมา เปียกใบหน้าสวยของกัลยาโดยไม่รู้ตัว เธอยิ้มอย่างตื้นตัน พลางกุมหน้าอกที่เต้นแรงตามไปด้วย ระหว่างรอคำตอบของฌตรียา"เอาเลยฌตรียา ตอบว่าได้ไปเลยสิ" กัลยาพูดอย่างใจร้อน แต่สิ่งที่เห็นตรงนั้นคือ... ฌตรียายังเขินอาย ไม่ยอมตอบคำถามของพายัพเสียทีเพราะไม่อยากรบกวนช่วงเวลาสำคัญนั้น กัลยาจึงตัดสินใจกลับไปที่ครัวก่อน เลื่อนความตั้งใจที่จะเอาน้ำไปเสิร์ฟที่ห้องรับแขกออกไปขณะเดียวกัน ฌตรียายังคงเงียบ ปล่อยให้คำถามของพายัพค้างอยู่แบบนั้น"เธอยินดีเป็นภรรยาของพี่ไหม?" พายัพถาม พร้อมจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งคนที่ถูกมองยังคงนิ่งเงียบ น้ำตาของเธอยังคงไหลอาบแก้ม มีความรู้สึกไม่อยากเชื่อปะปนอยู่ นี่พายัพขอเธอแต่งงานจริง ๆ เหรอ?"ฉัน... ฉันขอเวลาตอบหน่อยนะคะพี่ ขอโทษค่ะ" ฌตรียาพูดเสียงแผ่วพายัพยิ้ม ถึงจะยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แต่เขาก็ยังรู้สึกโล่งใจที่ฌตรียาไม่ได้ปฏิเสธทันที"ได้ พี่จะให้เวลาเธอคิด""ขอบคุณค่ะพี่" ฌตรียาพูดพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ก่อนหน้านั้น ฉันข
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 489 มาเป็นภรรยาของผมนะ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เอกชัยกับใบเฟิร์นจะเข้าพิธีแต่งงานกันเพราะนี่ไม่ใช่การแต่งงานครั้งแรกของเอกชัย ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะไม่จัดงานเลี้ยงฉลองการแต่งงานที่จะจดทะเบียนและรับรองกันตอนสิบโมงเช้าวันนี้ จะมีครอบครัวใกล้ชิดของเอกชัยและครอบครัวใหญ่ของใบเฟิร์นมาร่วมเป็นสักขีพยานพวกเขาตกลงกันว่าจะไปจดทะเบียนสมรสที่โบกอร์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของใบเฟิร์นเพราะระยะทางไม่เหมาะกับการเดินทางในสภาพที่กำลังตั้งครรภ์ ฌตรียาจึงเลือกพักอยู่ที่บ้านของกัลยาส่วนชยุตม์ ปรีชา และปรีดี ออกเดินทางไปโบกอร์ตั้งแต่เช้ามืดแล้วภายในห้องเล่นของเด็ก ฌตรียาดูมีความสุขเมื่อเห็นความร่าเริงของมนัส ซึ่งทำให้เธอนึกถึงแม่ของตัวเอง"ระวังนะ เดี๋ยวล้ม ธนัท เอ่อ มนัส" ฌตรียารีบพูดแล้วปิดปากตัวเอง ยังไม่ค่อยชินกับชื่อจริงของเด็กชายคนนั้นถึงอย่างนั้น เธอก็ทำใจได้มากขึ้นแล้วกับการที่แม่จากไปตลอดกาล"มนัส ฟ้ารุ่ง อาทิตยา หยุดวิ่งเล่นกันได้แล้ว เดี๋ยวก็ล้มหรอก" ฌตรียาร้องบอก ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังเด็กทั้งสามคนไม่สนใจ กลับยิ่งวิ่งไล่กันเร็วกว่าเดิม"ปัง! ปัง! ปัง!"มนัสรับบทเป็นตำรวจ ส่วนเด็กผู้หญิงส
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 488 ตอนแรกก็ผิดหวัง
การเดินทางกลับบ้านทำให้หัวใจเต้นแรงมนัสที่นั่งอยู่บนเบาะหลังรถมาตั้งแต่เมื่อกี้ ดูทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล รอคอยให้ถึงบ้านเร็ว ๆ"เป็นอะไรไปลูก?" กัลยาลูบศีรษะของมนัสที่เอาแต่มองถนนผ่านกระจกหน้าต่างมาตลอด"ผมรอไม่ไหวแล้ว อยากถึงบ้านเร็ว ๆ ครับแม่" มนัสตอบ "เมื่อไหร่เราจะถึงครับ? ทำไมทางมันไกลจัง?"พอได้ยินคำถามนั้น ชยุตม์ที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็หันกลับไปมองด้านหลังพร้อมรอยยิ้มทันที"อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วลูก น่าจะอีกห้านาทีเอง" เขาตอบ"ได้ยินไหมจ๊ะลูกรัก? อีกไม่นานก็ถึงแล้ว รอก่อนนะ อดทนอีกนิดนะ" กัลยาอุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นมานั่งบนตักมนัสพยักหน้า พร้อมถอนหายใจหลายครั้ง "นี่ดึกแล้วเหรอครับแม่?"ตั้งแต่เมื่อกี้เขาเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดลงเรื่อย ๆ เหมือนเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว"ใช่จ้ะ ตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้ว" กัลยาตอบพอได้ยินคำตอบนั้น มนัสก็ก้มหน้าลงอย่างหงอย ๆ มือเล็ก ๆ ของเขากำเข้าหากันแน่นพร้อมถอนหายใจยาว"เป็นอะไรไปลูกรัก?"มนัสเงยหน้าขึ้นมองแม่ของเขา "ถ้าทุกคนหลับกันหมดแล้ว และไม่รู้ว่าเรากลับมาล่ะครับ?"กัลยามองไปข้างหน้า สบตากับสามีของเธอที่ยังคงหันกลับมามองด้านหลังอยู่"พี่ ลองโทรห
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 487 ถึงอินโดนีเซีย
รอยยิ้มบนริมฝีปากของชยุตม์กว้างขึ้น เมื่อเห็นว่าเครื่องบินกำลังจะลงจอดที่สนามบินในอินโดนีเซียอีกไม่นานพวกเขาก็จะถึงแล้ว ปัญหาทุกอย่างจบลง ชีวิตของพวกเขาจะสงบสุขและมีความสุข แค่คิดแบบนั้น รอยยิ้มของชยุตม์ก็ยิ่งกว้างขึ้น"ที่รัก อีกเดี๋ยวเราก็ถึงแล้ว" เขาพูดกับกัลยาและมนัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ"เย่! เราถึงแล้ว!" มนัสร้องเสียงดัง พลางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจกัลยาถึงกับเหนื่อยที่ต้องคอยทำให้เด็กผู้ชายแสนซนคนนั้นสงบลง ตั้งแต่เมื่อกี้มนัสเอาแต่ไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัย"พี่ ช่วยจับมนัสไว้หน่อย!"ชยุตม์รีบคว้าตัวลูกชายไว้ กอดแน่น แล้วจับเด็กชายให้นั่งบนตัก"ถ้าอยากลงจากเครื่องเร็ว ๆ เราต้องนั่งดี ๆ เข้าใจไหม?"มนัสพยักหน้า "เข้าใจครับพ่อ" ขาทั้งสองข้างของเขาเหยียดตรงไปข้างหน้า พลางมองผู้เป็นพ่อ "แล้วฟ้ารุ่งจะไปรับเราที่สนามบินไหมครับ?""ดูเหมือนจะไม่มานะ เรามีคนขับรถส่วนตัวมารับแล้ว เดี๋ยวเราไปเซอร์ไพรส์พวกเขากัน ดีไหม""เย่ ได้เลยครับพ่อ!" มนัสร้องอย่างตื่นเต้น รอช่วงเวลาที่จะได้พบกันแทบไม่ไหวตอนอยู่ที่อเมริกา เขาขอให้ซื้อของฝากพิเศษสำหรับฟ้ารุ่งและเพื่อนใหม่ของเธอกระเป๋าเป้ใบใหญ่ห
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 486 ความโกรธของเล็ก
พิมตาโต เมื่อได้ยินพี่ชายตวาดใส่ด้วยคำว่า “บ้า” ที่หลุดออกมาจากปากของเล็กทั้งชีวิต เธอไม่เคยได้ยินเล็กพูดเสียงแข็งใส่เธอเลยสักครั้ง นับประสาอะไรกับการพูดคำหยาบแต่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่คำพูดแรง ๆ และเสียงตวาดเท่านั้น สายตาของเล็กก็ดูคมกริบ แดงก่ำ ราวกับลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า"บ้าอะไรล่ะพี่?" แทนที่จะสำนึกถึงความผิดเมื่อครู่ พิมกลับอารมณ์ขึ้นไม่แพ้กันและเถียงพี่ชายกลับ"คำพูดของเธอนั่นแหละบ้า! เธอคิดได้ยังไงถึงเสนอเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นออกมา! พี่จะยอมให้เฉลิมมีเมียหลายคนได้ยังไง แถมยังเป็นหลานของพี่เองอีก!""อ้าว มันผิดตรงไหนล่ะ? ตามศาสนาก็ไม่ได้ผิดนี่ อีกอย่างที่ฉันแนะนำแบบนี้ก็เพราะฉันผิดหวังในตัวพี่"เมื่อได้ยินคำว่า “ผิดหวัง” เล็กก็กัดกรามแน่น อารมณ์ยิ่งพุ่งขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีอะไรบ้างที่เขาไม่เคยทำให้น้องทั้งสามคน?แต่ทุกอย่างกลับเหมือนสูญเปล่า เพราะน้องทั้งสามคนของเขาไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลย"ผิดหวังอะไรอีก? ทุกอย่างพี่ก็ทำให้เธอกับน้อง ๆ ของพี่หมดแล้ว ยังขาดอะไรอีก? ทำไมเธอยังพูดว่าผิดหวังได้? ถ้าไม่ใช่พี่ ใครจะช่วยเรื่องเงินทองของพวกเธอทุกคน? ใคร? พี่ไม่เคยขออะไรเลย พี่เต
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 485 การมีภรรยาหลายคน
บันดุง~เล็กเกิดไข้สูงกะทันหัน เมื่อได้ยินข่าวว่าพี่เขยของเขากำลังจะกลับจากอเมริกาถ้าปรีชารู้ว่ากนกเลือกไปอยู่บ้านรัชนี เพราะทะเลาะกับเขาอย่างหนัก ปรีชาอาจจะรู้สึกแย่กับเขา และไม่อยากช่วยเรื่องเงินเขาอีกก็ได้พอคิดเรื่องนั้น สุขภาพของเล็กก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เมื่อคืนเขารู้สึกไม่ค่อยสบาย จนร่างกายหนาวสั่นภายในบ้านที่เงียบเหงา เล็กได้แต่นั่งเหม่อ คิดถึงชะตาชีวิตอันโชคร้ายของตัวเองในตอนที่อาการเขาแย่แบบนี้ กลับไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เลย ปกติกนกมักจะชงชาขิงให้เขาดื่ม เพื่อฟื้นฟูกำลัง แต่ตอนนี้ล่ะ?เล็กเพิ่งกินข้าวกับปลาเค็มที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารมาหลายวันแล้วไม่มีน้องคนไหนของเขามาหาแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะเอากับข้าวมาให้ หรือถามไถ่อาการสักคำเล็กถอนหายใจยาว มองออกไปทางหน้าต่างจากห้องครัวด้วยสายตาเศร้าสร้อยดวงตาของเขาแดงก่ำ หยาดน้ำใสเอ่อคลออยู่ในสองเบ้าตาที่แสบพร่า"พี่คิดถึงเธอนะ กนก" เขาพูดเสียงแผ่ว รู้สึกเสียใจว่าทำไมตอนนั้นเขาถึงรั้งกนกไว้ไม่ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่กับภรรยามาโดยตลอด ทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันเสมอ แม้แต่กินข้าวก็ไม่เคยกินคนเดียวแต่ตอนนี้ เกือบหนึ่งสั
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 163 ยกโทษให้ฉัน
ลูกน้องสองคนของมณีเดินเข้ามาหาเจ้านายของพวกเขา ช่วยพยุงให้ลุกขึ้นแล้วพาไปนั่งที่เก้าอี้รอ ร่างผอมแห้งของชายวัยกลางคนโซเซไปข้างหน้า โชคดีที่ชายสองคนที่ยืนอยู่ซ้ายขวารีบจับแขนไว้และช่วยพยุงให้นั่งในตำแหน่งของผู้อำนวยการ น้ำตาของมณียังคงไหลไม่หยุด อาบใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขา หัวใจของเขาแตกสลายเป็
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 7 ในค่ำคืนนั้น
"ฉันใส่ชุดนี้เหมาะไหมพี่?" ชี้ให้เอกชัยดูชุดที่เธอสวมอยู่ ผู้กำลังหวีผมเรียบร้อยและจัดหนวดบาง ๆ ใต้จมูกชายที่มีใบหน้าค่อนข้างหล่อเมื่อยิ้มแล้วดูมีเสน่ห์ มองภรรยาของเขาจากหัวจรดเท้า ตอนนี้กัลยาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวโปร่งแสงกับกระโปรงยาวสีดำผมยาวสุขภาพดีของเธอถูกม้วนเก็บเป็นมวยประดับด้วยเครื่องส
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 6 คำเชิญมื้อค่ำ
"พรุ่งนี้เช้าลูกต้องไปที่คลินิกหมอชยุตม์นะ เย็นนี้พวกแกได้รับเชิญไปกินมื้อค่ำกับเขาด้วย" ดาราพูดผ่านโทรศัพท์ขณะโทรหาลูกชาย"ครับแม่ ผมกับกัลยารู้แล้วครับ แม่เตือนเรื่องนี้มาตั้งกี่รอบแล้วเนี่ย" เอกชัยตอบกลับอย่างหงุดหงิดใส่โทรศัพท์เมื่อแม่โทรมาจี้"แม่ก็แค่เตือนแกเฉยๆ ก็ลูกชอบทิ้งเมียไว้คนเดียวบ่อ
อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ บทที่ 5 เมื่อกี้คุณหายไปไหน
ห้าโมงเย็นกัลยาเพิ่งเตรียมอาหารเย็นสำหรับเอกชัยเสร็จได้ไม่นาน ไม่นานหลังจากนั้นสามีของเธอก็กลับมาถึงบ้านพอดีเสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นขณะที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในโรงรถ กัลยารีบเร่งมือจัดการงานในครัวที่เหลืออยู่ให้เสร็จ แล้วเดินออกมาด้านหน้าเธอเห็นสามีเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ่อนล้า มือข้างหนึ่งปลดเนกไทท
Vous vous intéresseriez aussi à
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.5K Vuesสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M VuesSo Love คลั่งรักเพื่อนสนิท 18+ ( Set 2 หนุ่มฮอตใคร่รัก 4/5)
บีน่าเลดี้223.0K Vuesพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย129.0K Vuesเมียนายหัว
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko97 Vuesร้อยคำรักปักกลางใจ
หรานเติงเติง58 Vuesขอโทษที...นางร้ายคนนี้ไม่คลั่งรักอีกต่อไป
Scince927 VuesเมดคนโปรดของAdele (อเดล) 20+
มนต์ศิขริน88 Vues
