อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ のすべてのチャプター: チャプター 411 - チャプター 420

ชยุตม์นิ่งเงียบ ดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตา พยายามกดความเศร้าและความคิดถึงที่ถาโถมอยู่ในใจข่าวล่าสุดครั้งนี้ ราวกับจุดประกายความหวังครั้งใหม่อันยิ่งใหญ่ให้กับเขา“โชคดีที่เอกชัยกับใบเฟิร์นมีคอนเนกชั่นในโซเชียลมีเดียเยอะ สองคนนั้นพึ่งพาได้จริง ๆ” กฤษณ์พูดเสริมชยุตม์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย กำโทรศัพท์แน่นขึ้น จนหน้าจอเกิดแสงสีขาวจากแรงกด“ชยุตม์ นายได้ยินที่ลุงพูดเมื่อกี้ไหม?” กฤษณ์ถาม “ฮัลโหล ชยุตม์ นายยังอยู่ไหม?”เงียบไปเสี้ยววินาที ชยุตม์จึงอ้าปาก พยายามขยับริมฝีปากที่รู้สึกหนักอึ้ง“มะ...เมื่อกี้ที่ลุงพูด... จริงเหรอครับ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“จริง ชยุตม์ ผู้ชายคนนั้นยังสัญญาด้วยว่าจะให้ดูรูปของมนัส เป็นไปได้ว่าพรุ่งนี้กลางคืนจรัลจะกลับไปที่บาร์อีก และเขามักพาเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายมนัสไปด้วยเสมอ เด็กคนนั้นชื่อธนัท ดูเหมือนจรัลตั้งใจจะทำให้ลูกของนายกลายเป็นหนึ่งในพวกเขาจริง ๆ”ชยุตม์ถอนหายใจอย่างอึดอัด มีความกลัวแทรกเข้ามาในใจ กลัวว่าลูกของเขาจะถลำลงไปในหลุมดำจริง ๆ“ก่อนที่เรื่องนั้นจะเกิดขึ้น เราต้องรีบเคลื่อนไหวเพื่อช่วยมนัส แผนของลุงคือจะขอให้พนักงานคนนั้นช่

"ธนัท"ทุกคนเงียบกริบหลังจากได้ยินชื่อ ‘ธนัท’ ที่เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองเอ่ยออกมาใบเฟิร์นมองคนในห้องรับแขกทีละคน คนที่สวมเครื่องแบบสีน้ำตาลรีบพยักหน้าให้สัญญาณทันทีด้วยมือที่สั่นเทาและลมหายใจที่แทบกลั้นไว้ ใบเฟิร์นพูดว่า "ชะ ใช่ เด็กคนนั้น... เขาคือเด็กที่พวกเรากำลังตามหาอยู่ ขอร้องล่ะ รีบส่งรูปของเขามาให้เร็วที่สุด แล้วพาเขาออกมาจากบาร์ด้วย""ได้ เรื่องนั้นฉันจะพยายาม แต่ฉันมีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง" ชายที่อยู่ปลายสายพูดเมื่อได้ยินคำขอของเด็กเสิร์ฟคนนั้น ใบเฟิร์นก็หันไปมองเอกชัย แล้วเบนสายตาไปทางตำรวจ"ถามเขาว่าเงื่อนไขอะไร" พายัพพูดกับใบเฟิร์นหญิงสาวพยักหน้า "เงื่อนไขอะไร บอกมา"ชายที่อยู่ปลายสายหัวเราะหึ ๆ มีเสียงครางเบา ๆ ดังแว่วมา ดูเหมือนเขาจะไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ถูกตำรวจดักฟังอยู่"ฉันอยากเห็นร่างกายเธอ... แบบเปลือย ๆ แล้วทำให้ฉันมีอารมณ์หน่อย" ชายลามกคนนั้นหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินคำขอของเด็กเสิร์ฟคนนั้น เอกชัยก็เบิกตาโพลง มือของเขาคว้าโทรศัพท์จากมือใบเฟิร์นอย่างรุนแรง"กะ...." ยังไม่ทันได้พูด พายัพก็รีบเข้ามาหาเอกชัย แล้วดึงชายหนุ่มให้ออกห่างจากใบเฟิร์นอย่างรวดเร็ว

ติ๊ง!การแจ้งเตือนจากวิดีโอที่ใบเฟิร์นส่งมาเข้ามาในโทรศัพท์ของสถิตย์ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสงสัยที่เขามาอยู่ใกล้ห้องพิเศษของธนัทตอนที่กำลังจะเปิดวิดีโอเปลือยของใบเฟิร์น เขาก็สะดุ้งเมื่อมีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งไปทางห้องน้ำเพราะกลัวว่าจะมีใครเห็นการกระทำลามกนั้น เขาจึงรีบก้าวเร็ว ๆ ไปยังที่ที่เงียบกว่านี้บรรยากาศในบาร์ช่วงกลางวันไม่ได้คึกคักเหมือนตอนกลางคืน แต่ก็ยังมีแขกบางคนแวะเวียนมาเพื่อใช้บริการหญิงขายบริการสถิตย์เปิดวิดีโอนั้นดูพร้อมรอยยิ้มลามกในวิดีโอ เห็นได้ชัดว่าใบเฟิร์นกำลังถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอยู่ในห้องโทนสีชมพูขาวหัวใจของเขาสั่นไหวเมื่อเห็นท่าทียั่วยวนของใบเฟิร์น เขาลูบส่วนลับของตัวเองที่เริ่มเต้นตุบ ๆ“สวย... ยั่วใจจริง ๆ” สถิตย์ครางพลางกลืนน้ำลายหลายครั้งสถิตย์ไม่ได้สงสัยอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว เขาดูเหมือนกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งที่ดูอยู่ เขามองใบหน้าของผู้หญิงในวิดีโออย่างหลงใหล เพราะเธอเหมือนใบเฟิร์นมากจริง ๆ“อ่า ดีชะมัด” สถิตย์ครางพลางเล่นของลับใต้กางเกง เขายิ้มอย่างลามก ดวงตาไม่ละจากภาพบนหน้าจอโทรศ

วิทยาเหลือบมองน้องชายที่กำลังทำตัวน่าสงสารต่อหน้าฌตรียาดูเหมือนน้องชายของเขาจะรู้แล้วว่าจุดอ่อนของผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องคนนั้นคืออะไร ฌตรียาเป็นคนจิตใจอ่อนโยนและมีความเป็นแม่อยู่ในตัวจริง ๆทุกอย่างเห็นได้ชัดจากความใส่ใจที่ฌตรียามีต่อคณิตทั้งสองคนน่าจะอายุไล่เลี่ยกัน นั่นจึงทำให้ฌตรียารู้สึกสงสารคณิตที่กำลังเล่าเรื่องเศร้าเกี่ยวกับการสูญเสียแม่ขณะที่วิทยาซึ่งชวนธนัทได้สำเร็จ กำลังเตรียมตัวจะพาออกไปโดยไม่ให้ใครสงสัยธนัทหยุดฝีเท้าใกล้โต๊ะของฌตรียา "รอก่อนครับลุง!"วิทยาชะงัก ใบหน้าของเขาดูตึงเครียด กลัวว่าความพยายามของตัวเองจะล้มเหลว "คุณผู้หญิงจะทำอะไรครับ?"ธนัทเงยหน้าขึ้น "ผมขออนุญาตพี่ฌตรียาก่อนครับ ผมกลัวพี่เขาเป็นห่วง"วิทยาได้แต่นิ่งเงียบพลางถอนหายใจยาว ถ้าเขาห้าม ธนัทอาจสงสัยและไม่ยอมตามไปก็ได้"เชิญครับคุณผู้หญิง" ในใจวิทยาภาวนาให้ฌตรียาอนุญาตธนัทก้าวเท้าเล็ก ๆ เข้าไปใกล้ฌตรียา แล้วนั่งลงข้างหญิงสาวคนนั้น"พี่ครับ ผมไปห้องครัวได้ไหม? ผมอยากดูคุณลุงทำขนม" ศีรษะของเขาเอนซบแขนของฌตรียาอย่างออดอ้อนหญิงสาวมองไปทางวิทยาเมื่อเห็นแบบนั้น วิทยาก็รีบเดินเข้ามาใกล้และก

ปัง! ปัง! ปัง!กระสุนจากตำรวจฮ่องกงสามารถยิงล้มลูกน้องของจรัลได้หกคน ร่างของพวกเขาร่วงตกลงมาจากชั้นบนของอาคารเลือดไหลออกจากศีรษะที่แตกกระจาย ร่างกายบาดเจ็บสาหัสตำรวจฮ่องกงยังคงเข้าใกล้อาคารสูงหลังนั้นไปเรื่อย ๆ พร้อมยิงปืนจากด้านหลังโล่เหล็กกันกระสุนเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มวุ่นวายหนักขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งของจรัลก็สั่งให้พวกเพื่อน ๆ หยุดโจมตี“อย่ายิง! รีบกลับไปที่บาร์กัน!” ลูกน้องคนหนึ่งของจรัลตะโกนบอกเพื่อน ๆ ที่ยังเหลืออยู่ชายสิบคนลดอาวุธลง หลายคนในนั้นกัดฟันร้องเจ็บปวด มือกดบาดแผลที่ค่อนข้างสาหัสไว้เสียงหอบหายใจดังขึ้น ใบหน้าของชายเหล่านั้นซีดเผือด ร่างกายเต็มไปด้วยเลือด“เราต้องไปรายงานการโจมตีครั้งนี้ให้บอสรู้” ชายสวมแว่นพูด“บอสกำลังยุ่งอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่เราจะเข้าไปในห้องของบอส”ชายสวมแว่นนิ่งไป คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้างั้นเราก็ออกไปจากที่นี่ก่อน ไปหาบอสหลังจากที่ลูกค้าของบอสกลับไปแล้ว ถ้าเรายังสู้กับตำรวจต่อ พวกเราทุกคนจะตายเหมือนคนอื่น ๆ”ชายทั้งสิบคนพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเริ่มเคลื่อนตัวออกจากที่ซ่อนหลังกำแพงระเบียงพวกเขาคลานไปโดยยังใช้กำแพงระเบียงของอา