อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ のすべてのチャプター: チャプター 421 - チャプター 426

ในทางเดินยาวของโรงพยาบาลนานาชาติฮ่องกง เสียงฝีเท้าของตำรวจปะปนกับเสียงเครื่องมือแพทย์ที่ดังหึ่ง ๆตำรวจฮ่องกงเฝ้าอยู่ที่ประตูทุกบานของโรงพยาบาล และบริเวณลานโดยรอบขณะที่ภายในห้องไอซียู เจ้าหน้าที่แพทย์หลายคนเริ่มให้การช่วยเหลือมนัสเบื้องต้นด้วยใบหน้าตึงเครียด พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาเด็กชายคนนั้น พร้อมกับเหลือบมองจอมอนิเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเป็นระยะบรรยากาศในห้องที่เย็นเฉียบนั้นเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวัง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเหมือนหายไปท่ามกลางความกดดันคุณหมอสุริยะศัลยแพทย์ระบบประสาทที่เคยรับมือกับเคสวิกฤตมาแล้วนับสิบครั้ง ก้มหน้าลงอย่างจริงจังอยู่ข้างเตียงคนไข้ตัวน้อยของเขาเด็กชายวัยห้าขวบชื่อมนัสยังคงนอนอ่อนแรง หน้าผากและศีรษะถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่ชุ่มเลือด ลมหายใจหอบถี่อยู่ใต้เครื่องช่วยหายใจมือเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลดูเปราะบาง ราวกับทุกวินาทีอาจเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายสุริยะมองหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงความดันโลหิตและอัตราการเต้นของหัวใจเด็กคนนั้นซึ่งเริ่มลดลงอย่างน่ากลัวเสียงสัญญาณเตือนดังลั่นขึ้นเป็นระยะ ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดที่ปกคลุมทั้ง

ตอนแรก รถที่ตำรวจฮ่องกงขับแล่นไปอย่างสงบอยู่บนทางด่วนที่โล่ง เสียงไซเรนดังแผ่ว ๆ เท่านั้น เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจของผู้ใช้ถนนคนอื่นภายในรถ คนขับที่ชื่อเลิศกับเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ข้างคนขับสบตากันด้วยความมั่นใจว่าพวกเขาจะไปถึงโรงพยาบาลได้ทันเวลาแน่นอนแต่ระหว่างทาง บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตำรวจทั้งสองนายเริ่มตื่นตระหนกโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ จากฝั่งตรงข้ามก็มีขบวนแก๊งอันธพาลที่ขับรถสปอร์ตพุ่งมาด้วยความเร็วสูง ไฟหน้ารถสาดแสงจ้าจนแสบตาตำรวจคนนั้นรีบเหยียบเบรกกะทันหัน ทำให้รถหยุดลงอย่างแรงจนร่างของผู้โดยสารทุกคนพุ่งไปข้างหน้าเพื่อนร่วมงานของเขากำที่จับประตูแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด ริมฝีปากเม้มแข็งเพื่อข่มความกังวลที่พุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลันหัวใจของเลิศเต้นรัว ความคิดของเขาหมุนเร็วเพื่อหาทางไม่ให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่านี้ด้านหลังกระจกรถ เงาของเหล่าแก๊งอันธพาลที่ขับอย่างบ้าคลั่งทำให้ลมหายใจของเขายิ่งติดขัด เขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ แล่นไปทั่วแผ่นหลัง แต่ดวงตายังคงระวังตัว ไม่อยากเสียการควบคุม"ก้มลง!" เลิศสั่งชยุตม์กับกัลยาที่นั่งอยู่ด้านหลัง"เกิดอะไรขึ้น?" ชยุตม์ถาม

"เป็นยังไงบ้างพี่? เมื่อกี้หมอพูดว่าอะไร?" กัลยาถามซ้ำด้วยสีหน้าอยากรู้ น้ำตาของเธอยังคงไหลพราก เปียกชุ่มแก้มคนที่ถูกถามเอาแต่เงียบ แถมยังยิ้มแบบไม่มีความหมาย ทำให้กัลยาหงุดหงิด"พี่! ตอบหน่อยสิ! ฉันไม่เข้าใจว่าพวกพี่คุยอะไรกันเมื่อกี้!" กัลยาพูดอย่างหงุดหงิด พลางทุบอกสามีชยุตม์ยิ้มอีกครั้ง แล้วพูดว่า "ลูกของเรา..." เขาหยุดคำพูดไว้กลางคัน เมื่อเห็นพยาบาลสามคนเข็นเตียงคนไข้ออกจากห้องผ่าตัดกัลยาหันตัวไปมอง เห็นลูกชายของเธอลืมตาแล้ว"มนัส!" เสียงร้องไห้ของกัลยาแตกออกมา เธอรีบเข้าไปใกล้ลูกชายทันที แต่หมอก็รีบขอให้หญิงสาวถอยออกไป"ขอโทษครับคุณแม่ ถ้าต้องการพบคนไข้ กรุณาพบภายหลังนะครับ ตอนนี้เราจะพาคนไข้ไปห้องสังเกตอาการก่อน หลังจากนั้นคุณแม่ถึงจะเข้าไปพบได้ที่ห้องพักฟื้น"เมื่อได้ยินแบบนั้น ชยุตม์ก็รีบพาภรรยาถอยออกมา เปิดทางให้พยาบาลพาลูกของพวกเขาไปยังห้องสังเกตอาการ"พี่ ลูกของเรา พี่..." กัลยาร้องไห้หนักขึ้น เมื่อเห็นสายตาว่างเปล่าของมนัส "ลูกจ๋า นี่แม่เองนะลูก แม่กับพ่อมาหาลูกแล้ว"มนัสมองหญิงสาวแสนสวยคนนั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองชยุตม์ เขาเอาแต่เงียบด้วยใบหน้าซีดเผือดขณะที