บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 431 - บทที่ 440

"การผ่าตัดเป็นยังไงบ้างลูก?" ปรีดีมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้ากังวลไม่ใช่แค่ปรีดีเท่านั้น ชายอีกสองคนอย่างเฉลิมและกฤษณ์ก็กำลังรอฟังคำตอบจากชยุตม์ที่ปลายสายเหมือนกันหลังจากรอเพียงไม่กี่วินาที พวกเขาก็ได้ยินคำตอบจากชยุตม์ "การผ่าตัดครั้งที่สองสำเร็จแล้วครับพ่อ ตอนนี้มนัสยังอยู่ในช่วงพักฟื้น หลังจากเขารู้สึกตัวแล้ว เขาจะถูกย้ายไปห้องสังเกตอาการ แล้วค่อยย้ายไปห้องพักฟื้นครับ"เมื่อได้ยินคำตอบจากชยุตม์ ชายทั้งสามก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมยกมือกุมหน้าอกที่ก่อนหน้านี้เต้นรัวด้วยความกังวลปรีดีเอนร่างอวบของตัวเองพิงพนักโซฟา "โล่งอกไปที ที่มนัสอาการดีขึ้นแล้ว" เขาพูดพร้อมยิ้มโล่งใจ "แล้วพวกลูกวางแผนจะกลับอินโดนีเซียเมื่อไหร่?""ผมยังไม่แน่ใจครับพ่อ แต่คงหลังจากผ่าตัดครั้งที่สามเสร็จ แล้วเรายังต้องดูอาการของมนัสต่อไปอีกครับ""ยังต้องผ่าตัดอีกเหรอ?" ปรีดีโน้มตัวไปข้างหน้า เข้าใกล้โต๊ะมากขึ้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกยังเปิดลำโพงไว้ เพื่อให้เฉลิมและกฤษณ์ได้ยินคำอธิบายของชยุตม์ด้วย"ครับพ่อ เพราะแรงกระแทกที่ศีรษะค่อนข้างรุนแรง มนัสต้องผ่านการผ่าตัดทั้งหมดสามครั้ง เพื่อเอาล

"คุณโทรหารัชนีอีกแล้วเหรอ? ขอเงินอีกแล้วใช่ไหม?"เล็กได้แต่นิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำถามรัว ๆ จากภรรยา อย่าว่าแต่ตอบเลย แม้แต่จะมองหน้ากนก เขายังไม่กล้า"คุณเคยคิดบ้างไหมคะ? ครอบครัวพี่สาวฉันช่วยพวกเรามามากพอแล้วนะ พี่ปรีชาให้ทุนก้อนใหญ่กับเรา ก็หวังว่าเราจะไม่ไปรบกวนรัชนีอีก สงสารลูกบ้างสิพี่! พี่ควรคิดได้แล้วนะ พี่ปรีชายังสู้เพื่อลูกของเขา ถึงลูกจะแต่งงานไปแล้ว เขาก็ไม่เคยทิ้งความรับผิดชอบ แล้วพี่ล่ะ?"กนกถอนหายใจแรง ๆ มองสามีที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของบ้านเธอจ้องเล็กด้วยสายตาคมกริบ "ถ้าคุณช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็อย่าสร้างปัญหาได้ไหม ลองดูบ้านหลังนี้สิ ลูกเขยของเราช่วยรีโนเวตให้ใหม่หมด ของใช้ทุกอย่างในบ้านก็ซื้อใหม่ทั้งหมด ลูกเขยของเรายังขาดอะไรอีกเหรอคุณ?"เล็กยังคงเงียบกริบ ก้มหน้าลงอย่างพูดไม่ออก จริงอยู่ที่ทุกอย่างที่กนกพูดมานั้นถูกต้อง นอกจากเงินทุนก้อนใหญ่จากปรีชาแล้ว ทางครอบครัวของลูกเขยยังซื้อรถคันใหม่ให้ด้วยแม้แต่บ้านเรียบง่ายของพวกเขาที่เมื่อก่อนดูเหมือนคอกวัว ตอนนี้ก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นบ้านสวยราวกับวัง แทบไม่ต่างจากบ้านของปรีชาที่อยู่ท้ายซอยแต่น่

อเมริกา~กัลยาเพิ่งได้ยินข่าวจากแม่ของเธอเกี่ยวกับรัชนีและป้ากนกทางโทรศัพท์สโนห์เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ขอให้กัลยาช่วยอธิบายให้ปรีชาฟัง และยอมรับการตัดสินใจของกนกที่ผ่านมา ปรีชาคอยช่วยเหลือเรื่องการเงินของเล็กมาโดยตลอด ถึงขั้นมองรัชนีเหมือนลูกแท้ ๆ ของตัวเองความรักของปรีชาที่มีต่อรัชนีนั้นมากมายเหลือเกิน ทำให้สโนห์กังวลว่าปรีชาอาจจะโกรธเล็ก หากรู้เรื่องปัญหาของพวกเขา“แม่ยังไม่ได้คุยกับพ่อของลูกนะ แต่ถ้าเล็กหรือเฉลิมโทรหาพ่อของลูก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ลูกช่วยอธิบายความจริงให้พ่อฟังด้วยนะ หวังว่าพวกเขาคงไม่โทรหาพ่อของลูกหรอก แม่กลัวพ่อจะเอาแต่คิดมากเรื่องครอบครัวที่นี่” สโนห์พูด“ค่ะ แม่” กัลยาตอบ “ถ้าเป็นพี่เฉลิม เขาน่าจะไม่เล่าอะไรให้พ่อฟังหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นอาเล็กก็ไม่แน่”“นั่นแหละที่แม่กังวล ยังไงลูกก็ค่อย ๆ อธิบายให้พ่อฟังทีหลังก็แล้วกันนะ”“ค่ะ” กัลยาตอบ“งั้นแค่นี้ก่อนนะ แม่จะไปช่วยแม่สามีของลูกทำอาหารเช้าให้ฟ้ารุ่งก่อน ลูกยังไม่นอนเหรอ ที่นั่นดึกแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ยังไม่ง่วงค่ะ แม่ หนูเพิ่งกินพิซซ่ากับพี่ชยุตม์เสร็จ เมื่อกี้หิวมากเลย”“มนัสอยู่ไหน? อ

"คุณปรีดี" มงคลยามรักษาความปลอดภัยคนนั้นวิ่งหอบเข้ามาหาปรีดี ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟายาวในห้องนั่งเล่นเกมที่กำลังเล่นอยู่ รวมถึงเสียงหัวเราะพูดคุยที่ก่อนหน้านี้ดังครึกครื้น ตอนนี้หยุดลงทันที ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่มงคล"มีอะไร?" ปรีดีถาม รอยยิ้มของเขาหายไปในทันที ใบหน้าดูจริงจัง พร้อมสายตาคมกริบ"เมื่อกี้มีพนักงานส่งพัสดุเอากล่องที่บอกว่าข้างในเป็นกระเป๋าสตางค์มาส่งให้คุณชยุตม์ครับ แต่พอผมโทรไปถามคุณชยุตม์ ปรากฏว่าคุณชยุตม์ไม่ได้สั่งอะไรเลย แล้วพอผมหันไปดูพนักงานส่งของคนนั้น เขาก็ไม่อยู่หน้ารั้วแล้วครับ" มงคลอธิบายด้วยน้ำเสียงหอบ ๆ พร้อมยกมือเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผาก"นายเปิดประตูรั้วหรือเปล่า?" สุรศักดิ์ถาม"ไม่ได้เปิดครับพี่ โชคดีที่ผมไม่ได้เปิดประตูรั้ว" มงคลตอบ ใบหน้าซีดเผือดดูตื่นตระหนก เหงื่อยังคงไหลเปียกผิวสีเข้มของเขาไม่หยุด"นายโทรหาชยุตม์ ใกล้ ๆ รั้วเหรอ?" ปรีดีขยับตัวนั่งหลังตรงเอกชัยหันไปมองปรีดีทันที หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่ยามทำลงไปคือความผิดพลาดครั้งใหญ่มงคลพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเขายิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น เขากลืนน้ำลายพร้อมเช็ดเหงื่

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ตะวันก็ไม่เห็นวี่แววของจรัล หลังจากก่อนหน้านี้เจ้านายของเขาออกไปไหนก็ไม่รู้ จนถึงตอนนี้ชายคนนั้นก็ยังไม่กลับมาไม่อยากปล่อยเวลาให้ยืดเยื้อนานเกินไป ตะวันจึงตัดสินใจโทรไปบอกข้อมูล แต่สายโทรศัพท์นั้นก็ยังไม่ถูกมาเฟียหนุ่มรับสักที"บอสครับ รับสายหน่อยเถอะ!" ตะวัน พึมพำอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย มือของเขาบีบโทรศัพท์แน่นจนเกิดรอยเส้นบาง ๆ บนหน้าจอขณะที่กำลังจะเปลี่ยนไปโทรหาลูกน้องของจรัล สายนั้นก็ถูกกดรับพอดี"บอสครับ" ตะวันถอนหายใจอย่างโล่งอก "ผมขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ""ฉันไม่มีเวลา เอาไว้คุยกันทีหลังแล้วกัน""แต่บอสครับ เรื่องนี้เกี่ยวกับปราง .... ""ไอ้บ้าเอ๊ย! อย่าเอ่ยชื่อนั้น! แกอยากตายหรือไง ห๊ะ!" จรัลตวาดลั่นเหมือนทุกครั้ง เขาไม่เคยอยากได้ยินชื่อปรางเลย"แต่บอสครับ ได้โปรดฟังก่อน!""ฉันไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของแกเกี่ยวกับผู้หญิงเฮงซวยคนนั้น!""ปราง มีลูกชายครับ แล้วหน้าตาเขาเหมือนบอสมาก"ตึก!จรัลเงียบไป ได้ยินเพียงเสียงหายใจหอบแรงจากปลายสาย"ผมจะส่งรูปเด็กคนนั้นไปให้ บอสดูเองได้เลยครับ" ตะวันส่งรูปไปให้จรัลรูปนั้นถูกส่งไปแล้ว เส้นสีเทาในข้อความแ