《อ๊ายยย สุดยอดเลยพี่อาทิตย์!》全部章節：第 161 章 - 第 170 章

มนัสกับอนงค์มองไปทางเชษฐ์ด้วยความหวาดกลัว เด็กทั้งสองดูเหมือนจะถือขนมที่พวกเขาเก็บขึ้นมาเมื่อกี้ใส่กล่องกระดาษที่บุบไปแล้วชลิตาเห็นเด็ก ๆ ดูเหมือนถืออะไรบางอย่างมา “พวกเธอถืออะไรมาน่ะ? ว้าว นี่ขนมเหรอ?” เธอถามพร้อมกับจับกล่องกระดาษที่ใส่ขนมนั้น แต่เชษฐ์รีบห้ามเธอทันที“อย่าแตะนะ ชลิตา! ขนมนั่นมันสกปรก อย่าเอามา!” เขาพูดเสียงดัง เด็กทั้งสองดูหวาดกลัวและไม่กล้าสบตาเชษฐ์เลยชลิตาหันไปมองพ่อของตัวเอง และหญิงสาวก็ยังถือขนมที่มนัสกับอนงค์เอามาไว้“พ่อหมายความว่ายังไงคะ?” เธอถามอย่างจับผิด“พวกเขามาบ้านนี้แล้วเอาขนมอะไรก็ไม่รู้มาด้วย! ขนมบ้านนอกยังไงก็ไม่สะอาด และลูกห้ามกินเด็ดขาด! พ่อบอกให้พวกเขาทิ้งไปแล้วเมื่อกี้ แต่ดันไปเก็บกลับมาอีก น่าขยะแขยง!” ชายคนนั้นพูดอย่างไร้ความเห็นใจชลิตาถอนหายใจยาว และในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมเด็กทั้งสองถึงร้องไห้“พ่อคะ มนัสกับอนงค์อุตส่าห์มาไกลถึงที่นี่ หนูเป็นคนขอให้พวกเขามาเอง แล้วพวกเขาก็พยายามเอาของฝากมาให้หนูด้วย พ่อจะเอาไปทิ้งทำไมคะ? ขนมนี้อร่อยนะ!” ชลิตาพูด“แต่ว่า ชลิตา ยังไงลูกก็ห้ามกินอะไรจากพวกเขาเด็ดขาด พ่อไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับลูกของพ่

แต่ชลิตาต้องรีบช่วยอาทิตย์ เพราะดูเหมือนชายหนุ่มจะขึ้นมาบนผิวน้ำเองไม่ได้ แถมอาทิตย์ยังเริ่มจมลงไปเรื่อย ๆ อีกต่างหาก ยิ่งน้ำในสระเริ่มสูงขึ้น ไหนจะความลึกของสระที่ค่อนข้างลึกอีก ชลิตากังวลว่าอาทิตย์อาจว่ายน้ำไม่ไหวและจะตกอยู่ในอันตรายจำเป็นจริง ๆ ชลิตาจึงต้องลงไปในสระว่ายน้ำเพื่อช่วยอาทิตย์ แม้เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ แต่ชลิตายังว่ายน้ำได้คล่อง เพราะการว่ายน้ำคือกีฬาที่เธอชอบมากหญิงสาวรีบลงไปในสระ แล้วว่ายไปกลางสระทันทีเพื่อเข้าไปใกล้อาทิตย์“คุณชลิตา ระวังนะครับ!” มนัสตะโกนจากด้านบน“เท่จังเลยเนอะพี่! คุณชลิตาว่ายน้ำเก่งด้วย!” อนงค์พูดเสริมขณะเดียวกัน ชลิตารีบคว้ามืออาทิตย์ แล้วพยายามพาร่างใหญ่ของชายหนุ่มไปที่ขอบสระ อาทิตย์จับมือและร่างของชลิตาไว้ ชายหนุ่มดูอ่อนแรงเพราะตะคริวทรมานเขาอย่างหนักหลังจากผ่านไปสักพัก ชลิตาก็พาอาทิตย์มาถึงบันไดริมสระได้สำเร็จ จากนั้นเธอขอให้อาทิตย์รีบปีนขึ้นไป แต่น่าเสียดายที่อาทิตย์ยังไม่มีแรงยกขา“ฉันขึ้นไม่ได้ ขายังเจ็บอยู่!” ชายหนุ่มพูดพลางพิงร่างอย่างหมดแรงกับบันไดสระว่ายน้ำ ไม่ใช่แค่ขาของเขาเท่านั้นที่เจ็บ แต่เจ้าส่วนนั้นของเขาก็ยังรู้สึกร้อนแ

“อ่า พอแล้ว ๆ ! พวกเธอคงเหนื่อยกันแน่ ๆ ใครมาส่งเหรอ?” อาทิตย์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที“ลุงปัญญาครับ” มนัสตอบ“ลุงปัญญาเหรอ? แล้วทำไมพ่อไม่เห็นเขาเลย?” อาทิตย์ถามอีก“กลับไปแล้วครับ! พอมาส่งพวกเราเสร็จ ลุงก็รีบกลับเลย บอกว่ารีบไปเจอป้าวีวิกที่คันนาครับ!” มนัสตอบอย่างใสซื่อ“ที่คันนาเหรอ? ไปทำอะไร?” อาทิตย์ทำหน้าจริงจัง เพราะเขารู้ว่าผู้ช่วยคนหนึ่งของเขากำลังคบหากับผู้หญิงที่ชื่อวีวิกอยู่“เขาบอกว่าจะไปปลูกแตงกวาครับ พ่อ!” มนัสโพล่งออกมาโดยไม่รู้อะไรเลยพอได้ยินคำตอบของลูกชาย อาทิตย์ก็ส่ายหน้า เขารู้ว่าผู้ช่วยของเขากับแฟนสาวกำลังทำอะไรอยู่ที่คันนา เป็นไปไม่ได้ที่ปัญญาจะไปปลูกแตงกวาจริง ๆ ต้องเป็นแตงกวาอย่างอื่นแน่ ๆ“ปลูกแตงกวาเหรอ? ไอ้ปัญญา ไอ้บ้าเอ๊ย!” อาทิตย์บ่นพึมพำ“ทำไมเหรอพ่อ? ทำไมพ่อดูหงุดหงิดใส่ลุงปัญญาจัง ปลูกแตงกวาก็ดีไม่ใช่เหรอ?” มนัสถามด้วยสีหน้างุนงง“ก็...ดีแหละ! แต่ถ้าเป็นแตงกวาของลุงปัญญาน่ะ มันไม่ดีแน่นอน น่าเกลียด เส้นเลือดปูด!” อาทิตย์ตอบส่ง ๆ ทันทีที่ได้ยิน ชลิตาก็หัวเราะเบา ๆ“น่าเกลียด เส้นเลือดปูดเหรอ?” มนัสเคาะหัวตัวเองเบา ๆ ด้วยนิ้วชี้ “เหมือนหัวพ่อเลยสิ

หลังจากพูดแบบนั้น ชลิตาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีลูก ๆ ของอาทิตย์อยู่ข้าง ๆ เธอ หญิงสาวได้แต่หวังว่าเด็กทั้งสองจะไม่ถามอะไรแปลก ๆ เกี่ยวกับสิ่งที่เธอเพิ่งพูดออกไป“ชลิตา พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่เถอะนะ! พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหนอีก จริง ๆ! แต่พี่ขอร้อง อย่าหย่าเลยนะ พี่รักเธอนะ ชลิตา!” ชาตรีอ้อนวอน เขายังคงพยายามง้อภรรยาของตัวเองน่าเสียดายที่ชลิตาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะหย่า ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องแยกทางกับชาตรี และตอนนี้เธอก็กำลังเตรียมฟ้องหย่าผ่านทนายที่เธอจ่ายเงินว่าจ้างไว้แล้ว“อย่ามาแตะต้องฉันนะพี่! ทางที่ดีพี่เตรียมตัวสำหรับการแยกทางของเราไว้เถอะ ฉันจะคลอดและเลี้ยงลูกคนนี้ด้วยตัวเอง ฉันไม่ต้องการพี่อีกแล้ว และฉันคิดว่าพ่อก็คงไม่คัดค้านการตัดสินใจของฉัน!” ชลิตาขู่ พร้อมกับดึงขาของตัวเองถอยห่างจากสามีชลิตาไม่เชื่อน้ำตาจระเข้ที่ชาตรีกำลังแสดงออกมาอีกแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้น จากนั้นก็ร้องไห้และอ้อนวอนอย่างหนัก“ชลิตา เธอไม่รักพี่แล้วเหรอ? ความรักที่เธอมีให้พี่มันหมดไปแล้วใช่ไหม? แล้วแผนของเราที่อยากมีลูกล่ะ? ตอนนี้เธอก็ท้องแล้ว นี่คือสิ่งที่พี่เฝ้ารอมานานที่สุด พี่รู้ข้อบกพร่องของตัวเอง พ

เสียงของมนัสทำให้อาทิตย์กับชลิตาสะดุ้งขึ้นมาทันที“นี่ เด็ก ๆ ห้ามพูดแบบนั้นนะ!” อาทิตย์พูดตอบ ทั้งที่ดูเหมือนกำลังกลั้นยิ้มเพราะเขินอยู่ ส่วนชลิตาเองก็เบือนหน้าไปอีกทางด้วยท่าทางเขินอาย“พวกเราได้ยินเองนะครับว่าพ่อบอกรักคุณชลิตา ใช่ไหมน้อง?” มนัสพูดพลางหันไปมองน้องสาว อนงค์พยักหน้าขณะเคี้ยวขนมอยู่เต็มปาก“อื้อ ๆ...อื้ม!” ปากของอนงค์เต็มไปด้วยขนม ทำให้เด็กหญิงพูดลำบาก“อนงค์ เวลากินอย่ากินเยอะขนาดนั้นนะ ค่อย ๆ กินก็ได้จ้ะ!” ชลิตาพูดพลางใช้ทิชชู่เช็ดปากให้เด็กหญิง“พอแล้ว ๆ! ดูเหมือนพ่อคงต้องไปแล้วล่ะ ยังมีงานที่พ่อทำค้างไว้อยู่!” อาทิตย์พูดขึ้นเมื่อเขานึกได้ว่าตัวเองต้องไปซ่อมไฟที่ห้องเก็บของด้านบน“โธ่ พ่อ! เพิ่งได้อยู่ด้วยกันเอง พ่อก็จะไปทำงานแล้วเหรอ!” มนัสประท้วง“นี่ พวกหนูต้องจำไว้นะ! ที่นี่พ่อกำลังทำงานอยู่ พ่อไม่ใช่เจ้านาย เข้าใจไหม! อีกอย่างก็มีคุณชลิตาอยู่เป็นเพื่อนพวกหนูแล้วไม่ใช่เหรอ?” อาทิตย์ตอบพลางลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปแต่น่าเสียดายที่ชลิตาห้ามอาทิตย์ไม่ให้ไป “ไว้ค่อยทำทีหลังก็ได้นี่อาทิตย์ อีกอย่างลูก ๆ ของนายเพิ่งมาเองนะ ให้พวกเขาหายคิดถึงนายก่อนเถอะ!” ชลิตาพูดพ