Alle Kapitel von ตราบสิ้นแสงดาว : Kapitel 111 – Kapitel 120

“คิดว่าหนูจะเชื่อเหรอ”“แต่นั่นคือความจริง เรื่องฉันกับเวย์ มันไม่มีอะไรจริงๆ” “แล้วแต่ รักกันมากนักก็ไปบอกให้เขามาหย่า คุณกับเขาจะได้เปิดตัวคบกันต่อไปเลย”คราวนี้ไหมขวัญกอดผ้านวมแน่นหนึบ เสียใจที่ได้ยินประโยคนี้ แต่ก็ได้เงียบ คนผิดก็ต้องยอมรับกรรมไม่ใช่หรือ แค่กฤติกาไม่จับโยนออกไปจากที่นี่ก็บุญเท่าไหร่แล้ว“อย่าทำร้ายหัวใจตัวเองด้วยการพูดแบบนั้นเลย ฉันกับเวย์ มันไม่มีอะไรจริงๆ อ้อ...ช่วงนี้นักข่าวเริ่มซาแล้ว ฉันจะออกไปซื้ออาหารเอง หนูโทรบอกเขาแล้วกันว่าไม่ต้องมาที่นี่อีก”“คุณโทรเองสิ”“ฉันลบเบอร์เขาไปแล้ว” คราวนี้กฤติกาจ้องมองไหมขวัญเหมือนไม่เชื่อ“ถ้ามันทำให้หนูไม่สบายใจ ฉันจะไม่เจอเขาอีก ฉันรู้ว่าหนูรู้สึกยังไง แต่ฉันสาบานได้ว่าความรู้สึกที่เวหาเคยให้ฉันมันไม่มีอีกแล้ว ผู้ชายคนนั้นรักหนูมาก ฉันอยากให้หนูคิดดีๆ เรื่องหย่า หนูไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะ”“หนูจะทำยังไงก็เรื่องของหนู คุณไม่เกี่ยว ส่วนเขาจะรู้สึกอะไรยังไงกับคุณก็แล้วแต่เถอะ มันไม่สำคัญหรอก สำคัญที่ว่าหนูไม่ได้รักเขาต่างหาก”“หนูโกหกใครก็ได้กุ๊ก แต่อย่าโกหกตัวเองเลย ไม่มีใครว่าหรอกนะถ้าหนูจะรักสามีของตัวเอง”“นี่คุณ!”“ฉัน

วูบ!“พี่เวย์!?”เอยถลาไปหาพี่ชาย เธอพยุงเขาด้วยแรงที่มี เวหาค้ำมือไว้กับตู้เย็น แรงที่ค้ำยันนั้นทำเอาตู้เย็นหลังใหญ่เคลื่อนขยับ “อา...เวียนหัวจัง”“ก็พี่ไม่สบายนี่นา!”เวหามุ่นคิ้วแน่นๆ พยายามลืมตาขึ้นมา อาการปวดศีรษะเล่นงานอยู่ตุบๆ แต่สวรรค์คงไม่พอใจ ถึงได้ส่งใครบางคนมายืนจ้องเขาอยู่อย่างนั้น“ว้าว...เซอร์ไพรส์จัง! ไม่คิดว่าจะมาเห็นอะไรแบบนี้นะเนี่ย” กฤติกาเอ่ยกับคนสองคนที่โอบอิงพิงกันอยู่หน้าตู้เย็น ในครัวนี่มันเหมาะกับการพลอดรักนักหรือเด็กน้อยตังเมมองหน้าคนโน้นทีคนนี้ที มือเขาที่พี่กุ๊กจับอยู่ ถูกบีบแน่นขึ้นตอนที่พี่กุ๊กเดินเข้าครัว“กุ๊ก?” เวหาเรียกภรรยาด้วยเสียงอ่อนแรง“อาฮะ ฉันเอง ฉันมาเก็บเสื้อผ้าน่ะ ตามสบายเถอะ ไม่กวนละ” ว่าแล้วหันหลังกลับทางเก่า เด็กน้อยตังเมแทบจะปลิวตามพี่กุ๊กไปเพราะก้าวไม่ทัน“เฮ้อ...สงสัยเอยจะถูกหมายหัวจริงๆ แล้วพี่”“ไม่ต้องกังวลหรอก กุ๊กแป๊บๆ เดี๋ยวก็หายโกรธ เอยไปกินข้าวเถอะ พี่จะขึ้นไปดูกุ๊กหน่อย”“ไหวหรือคะ” ถามคนที่เดินยังแทบไม่ไหว แต่อีกฝ่ายพยักหน้ายืนยัน พาตัวเองออกจากวงแขนของเธอ เพื่อขึ้นไปหาภรรยาเขา “เฮ้อ...ได้แค่เอาใจช่วยนะพี่ แค่เอาใจช่วยจร

“แล้วยังไง ถ้าพวกเขาเลิกกันคุณก็น่าจะดีใจนะ ดูคุณก็...ชอบใจพี่เวย์ของคุณมากอยู่”“เขาไม่ได้รักฉันนี่ ลองรักฉันสิ จะมอบกายถวายหัว ฉันน่ะ...ถึงอยากให้เขามารัก แต่ถ้าเขาไม่รักฉัน ฉันก็คงบังคับอะไรเขาไม่ได้ ความรักคือการให้ คือการอยากเห็นคนที่เรารักเป็นสุข ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องเลิกรากันเพราะฉันรู้ว่าพี่เวย์รักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ”ชานนท์นิ่งเงียบ เหลียวมองไปยังถนนยามค่ำคืน เสียงแตรที่ถูกบีบทำให้เขาต้องรอจังหวะเพื่อจะได้เจรจากับครูสาวดีๆ“อะไรทำให้คุณมั่นใจว่าคุณเวย์รักกุ๊กจริงๆ”“เพราะตลอดเวลาที่พี่เวย์ตามติดพี่ไหม พี่เวย์ไม่เคยทำอะไรเสื่อมเสีย เขาวางพี่ไหมไว้ในตำแหน่งที่ควรชื่นชม แบบว่า...ทำได้แค่มองแต่แตะต้องไม่ได้ ไม่เหมือนคุณกุ๊ก พวกเขาจดทะเบียนกัน นอนเตียงเดียวกัน ฉันว่า...บางทีความสัมพันธ์มันอาจเกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขา เอ่อ...นั่นแหละๆ”พวงแก้มครูสาวขึ้นสีแดงระเรื่อ ชานนท์ไม่คิดว่าจะได้เห็นผู้หญิงยุคนี้หน้าแดงยามเอ่ยถึงเรื่องบนเตียง“ผมไม่รู้อะไรมากหรอก เวลาเจอกัน กุ๊กไม่ค่อยคุยเรื่องแฟนสักเท่าไหร่ ไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงสมัยนี้ที่ชอบอวดของอวดแฟน”“ฉันเปล่าอวด” เธอค้านในฐานะที่เป็นผู้ห

[24]รักที่ต้องรอ******************และแม้ว่าไม่อยากยอมรับ กฤติกาก็จำต้องฝืน เมื่อเอกสารที่บีให้มาคือหลักฐานชั้นดี เธอนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล แมสก์ปิดปากกับแว่นดำและหมวกใบเก่ง ยังช่วยพรางใบหน้าได้ดีเสมอ มุมนี้ค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่าน เธอพิจารณาเอกสารแต่ละแผ่นอย่างช้าๆ หลายปีก่อนเธอเคยคิดว่าตัวเองโชคดี ค่ารักษาพยาบาลของบิดาที่ว่าแพงนักหนา เธอยังดิ้นรนหามาจ่ายได้ แต่ไม่จริงเลย สัดส่วนที่เธอจ่ายมีเพียงนิดเดียวเท่านั้น แต่ละรอบที่เธอต้องจ่ายค่ายาค่าหมอ ไหมขวัญ...ช่วยเธอจ่ายทุกบิล!“ไม่จริง! ต้องไม่เป็นแบบนี้สิ! ผู้หญิงคนนั้นเกลียดพ่อจะตาย” เอ่ยกับตัวเองอย่างไม่อาจยอมรับ การได้รู้ว่าอีกฝ่ายเคยช่วยเหลือ มันทำให้เธอละอายใจ แค่ละอายใจหรอกนะ แต่ไม่ใช่ให้อภัย เธออาจต้องขอเหตุผลให้การกระทำนี้ และเธอจะถามเจ้าตัวให้รู้อย่างแน่นอน แต่ก่อนอื่น เธอควรต้องจัดการกับเวหาก่อน เราควรต้องคุยกันด้วยเหตุและผล เธออยู่ตรงกลางระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หรอก มันทรมานเกินไป หากจะให้เธอคืนดีกับเขาแล้วอยู่กินอย่างมีความสุข เธอบอกเลยว่าเป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกในหัวใจมันไม่ยอมรับ เธอจะสบายใ

“กินเยอะๆ นะ ฉันหุงข้าวไว้เยอะเลย” ว่าแล้วคดข้าวใส่จานให้ลูกสาวกฤติกากินไปสองสามคำก็ผลักซองสีขาวไปให้ ไหมขวัญรับไปเปิดดู หัวคิ้วมนๆ ของหล่อนขมวดเข้าหากัน“หนูเอามาจากไหน”“ผู้จัดการบี”“เฮ้อ...บีนะบี ก็แค่กระดาษแผ่นสองแผ่นหนูอย่าไปใส่ใจเลย เขาก็เป็นคนอย่างนี้ เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบ ชอบเก็บข้าวของไปเรื่อยนั่นแหละ ของบางอย่างนึกว่าทิ้งไปแล้ว แต่เขายังเก็บไว้ก็มี”คนเป็นลูกอิ่มตื้อขึ้นมา เอาแต่จ้องหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม “ต่อให้คุณทำดีแค่ไหนก็ลบล้างสิ่งที่คุณทำกับหนูไม่ได้ หัวใจหนูมันเจ็บซ้ำๆ เพราะการกระทำของคุณ จนยากเกินกว่าจะให้อภัย”ไหมขวัญพยักหน้ารับ “ฉันรู้...แค่หนูไม่ไล่ฉันไปก็พอแล้ว”“แต่หนูไม่อยากเห็นหน้าคุณ”“งั้นให้สามีหนูออกจากโรง’บาล แล้วมารับหนูกลับบ้านเขา ฉันจะยอมไป”ช้อนในมือถูกวางลงช้าๆ กฤติกาเบื่อเหลือกำลัง“ไม่...หนูจะแยกกันอยู่กับเขา และอีกไม่นานเราจะหย่ากัน”“โธ่...กุ๊ก...”“คุณไม่ต้องหลบหน้าเขาเพราะอยากให้หนูสบายใจหรอก จะทำอะไรก็ทำ เพราะตั้งแต่วันนี้ ในความรู้สึกหนู หนูกับเขาหย่าขาดกันแล้ว แม้ว่าชื่อของพวกเรายังอยู่ในทะเบียนสมรสก็ตาม”ไหมขวัญไม่อยากได้ยินประโยคเหล