ตราบสิ้นแสงดาว

ตราบสิ้นแสงดาว[1]ฉากนี้มีตบ!ยามราตรีที่เวิ้งฟ้าอับแสงเดือน ดวงดาวน้อยใหญ่นับร้อยนับพันกำลังอวดแสงประชันความงาม สายลมเย็นย่ำโชยพัดผ่าน พาความมืดมิดคลี่คลุมเหนือหลังคาคฤหาสน์สีอิฐมอญเด็กหญิงตัวน้อยวัยไม่เกินห้าขวบ นั่งอยู่บนตักของชายผู้เป็นบิดา ร่างของเขายามนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกนั้น ช่างใหญ่โตแตกต่างกับร่างของบุตรสาวเหลือเกิน ทว่าร่างกายกลับไม่เป็นอุปสรรคต่อการสนทนาของสองพ่อลูก ชายผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมราวกับไม่เคยยิ้มมาก่อนในชีวิต กลับมองเด็กน้อยด้วยดวงตาแสนอ่อนโยน“คุณพ่อขา ไหนดาวลูกไก่ละคะ”เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ ริมฝีปากเล็กๆ รูปกระจับน่าเอ็นดู แม่หนูตัวน้อยหน้าตาช่างน่ารักน่าชังคนเป็นพ่อมองออกไปยังฟ้ากว้าง ชี้มือไปมั่วๆ ด้วยไม่รู้ว่าดาวลูกไก่อยู่ตรงส่วนไหนของเวิ้งฟ้า“ตรงนั้นหรือคะ” เด็กน้อยถามอีก“อืม...ตรงนั้น...ละมั้ง”“สวยจังเลยค่ะ”คนเป็นพ่อตบกระหม่อมบางเบาๆ ยามได้ยินบุตรสาวเอ่ยเช่นนั้น“กุ๊กไก่ อยากเป็นดาวไหม”“อยากค่ะ หนูอยากเป็นดาวเหมือนคุณแม่ คุณแม่อยู่บนนั้นใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ...ลูกรัก แม่ของหนูอยู่บนนั้น เธอเป็นดาวที่งดงามเปล่งประกาย งดงาม...จนพ่อเอื้อมไปไม่ถึง

ผลัวะ!ประตูห้องถูกผลักเข้ามาสุดแรง ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของผู้กำกับมาดเข้ม เขาตีหน้ายุ่งใส่คนที่ยืนอยู่ จับข้อมือหล่อนไว้มั่นแล้วดึงแรงๆ“ปล่อยนะ!” กฤติการ้องใส่หน้าคนที่กล้ามาแตะเนื้อต้องตัว“ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” ผู้กำกับมาดเข้มสั่งเสียงเขียว ดวงตาดุๆ เขม้นมองนางร้ายดาวรุ่งราวจะกินเลือดกินเนื้อ“ไม่ไป ฉันจะไม่ไปไหนจนกว่าผู้หญิงคนนี้จะยอมไปโรงพยาบาลกับฉัน!”“กฤติกา! เธอล้ำเส้นมากไปแล้วนะ!”“เรื่องของฉัน อย่ามาแส่!” นางร้ายปากดีโต้คืนคนที่บังอาจมาดึงแขนกัน เธอสลัดเขาจนหลุดแล้วจ้องเขม็งไปที่ไหมขวัญ“ถ้าวันนี้คุณไม่ไปโรงพยาบาล คุณได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่”ไหมขวัญยักไหล่ไม่ยี่หระ มองตรงไปยังผู้กำกับหนุ่มรุ่นน้อง“พาเธอออกไป เดี๋ยวนี้”“ฉันไม่ไป! ว้าย!”ไม่ร้องได้อย่างไรในเมื่อจู่ๆ ถูกแบกขึ้นบ่า อีตาผู้กำกับจอมป่าเถื่อน ทำกับเธออย่างนี้ได้อย่างไร!“ปล่อยฉันลงนะ ปล่อย! บ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยนะ!!!”เวหาขบกรามดังกรอดๆ ถ้าฟาดก้นได้ละก็ เขาคงฟาดไปแล้ว เขาอุ้มหล่อนออกมาไกลพอสมควร ไกลจากห้องแต่งตัวของไหมขวัญ หล่อนเป็นบ้าหรือ ทำไมถึงก่อเรื่องไม่จบไม่สิ้น“อ๊า! หนัก!” เขาบ่นดังๆ ยามปล่อยร่างอวบอัดของ

โรงพยาบาล BHHภายในห้องพักฟื้นอันเงียบงัน ร่างอันไร้ลมหายใจของบิดาถูกเข็นออกไปช้าๆ รอเวลาออกจากโรงพยาบาล กฤติกานั่งนิ่งอยู่มุมหนึ่งเนิ่นนาน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก ไม่รับรู้แม้ว่าหมอหรือพยาบาลกำลังพูดอะไรกับเธอ พวกเขาให้เธอเซ็นเอกสาร เอกสารอะไรบ้างนั้นเธอก็ไม่เข้าใจ รู้แค่ว่า เธอต้องเซ็นหากอยากพาพ่อออกจากโรงพยาบาล เธอต้องพาพ่อไปวัดสองมือของเธอเย็นเฉียบ ในอกนั้นว่างเปล่าเหมือนใครมาควักเอาหัวใจออกไป น้ำตาเธอไหล ไม่ใช่แค่เสียใจเพียงอย่างเดียว แต่มันแค้นใจ แค้นใจอย่างที่สุด ที่แม้ว่าลมหายใจเฮือกสุดท้าย บิดาที่เคารพก็ยังเอ่ยถึงผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี‘กุ๊ก...บอกแม่เรา...ให้พ่อที พ่อ...ขอโทษ...’นั่นคือประโยคสุดท้ายที่หลุดออกจากปากซีดเซียวของบิดา ท่านเสียแล้ว ลมหายใจสุดท้ายเพิ่งหมดลงเมื่อชั่วโมงก่อน อันที่จริงเธอก็ยังงงอยู่ ความรู้สึกของการสูญเสียมันเป็นเช่นนี้หรือ มันมากกว่าความเศร้าเสียใจ รู้สึกเหมือนร่างกายเป็นปุยนุ่น มันเบาโหวงไปหมด เหมือนว่าเธออีกคนกำลังจะหลุดออกจากร่างอย่างไรอย่างนั้น“ผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่...แม่หนู เธอ...ไม่ใช่แม่ของหนูอีกต่อไป...” บอกกล่าวกับความว่างเปล่าภายในห้อง ริม

เวหามองคนที่กำลังคุกเข่าร้องไห้ ไหล่ของหล่อนสะเทือนสะท้านเพราะแรงสะอื้น เขาไม่เคยเห็นกฤติการ้องไห้มากขนาดนี้มาก่อน หล่อนไม่สนว่าหน้าตาเนื้อตัวจะเป็นเช่นไร ไม่สนว่าน้ำมูกน้ำตาจะทำให้หล่อนดูไม่สวย หล่อนเพียงแค่อยากร้องไห้ให้สมกับความคับข้องหมองใจ เขาไม่รู้จะปลอบหล่อนอย่างไร เขารู้ว่าหล่อนเจ็บปวด แต่พี่ไหมล่ะ พี่ไหม...ก็เจ็บปวดเช่นกันฟึ่บ!เสื้อแขนยาวตัวหนึ่งถูกโยนใส่คนที่นั่งอยู่บนพื้น ก่อนที่เจ้าของจะย่อกายลงเพื่อโอบประคองเอาร่างของกฤติกา พาหล่อนเดินไปหาม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลหญิงสาวที่กำลังร้องไห้ ไม่รู้สักนิดว่าเขาทำแบบนี้ทำไม แต่เสื้อตัวใหญ่ที่คลุมศีรษะอยู่ ช่วยทำให้เธอร้องไห้ได้มากกว่าที่เป็น เธอไม่ต้องสนว่าใครจะมองมา ไม่ต้องสนว่าจะมีภาพแย่ๆ ไปปรากฏในกล้องของนักข่าว เธอแค่อยากร้องไห้ ร้องให้หนักๆ ให้สมกับความทุกข์ทรมานที่กำลังเผชิญ“นั่งลง” เวหาบอกแล้วดันร่างกฤติกาให้นั่งลง แรกเริ่มนั้นหล่อนขืนร่างเอาไว้ ทว่าไม่อาจทนแรงที่เขาบังคับ เขานั่งลงข้างหล่อน นั่งเงียบๆ ฟังเสียงสะอื้นถี่ๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะจิตวิญญาณของนักแสดง แต่มันคือจิตวิญญาณของความเป็นลูก ลูกที่กำลังสูญเสียบิดาผู้เป็น

“อะไรของคุณกัน” กฤติกาถามเสียงแผ่ว“แค่อยากเห็นเธอกลับบ้านอย่างปลอดภัย ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องกลัวฉันด้วย เธอไม่ใช่แบบที่ฉันชอบหรอก”งั้นเหรอ? กฤติกาอยากถามออกไป แต่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะทำอย่างนั้น และพอขึ้นมาบนรถได้ โดนแอร์เย็นๆ เข้าไปก็ทำให้เธอต้องปิดเปลือกตาลงเสีย ในขณะที่เขาขับรถออกไปช้าๆเวหาเผลอยิ้มที่มุมปาก แม่ตัวร้ายนิ่งเงียบไปแล้ว เวลาหลับนี่เหมือนเด็กน้อยไร้เดียงสา ก็น่าเอ็นดูดีเหมือนกัน“อา...ไม่ๆๆ ฉันคงหิวข้าวจนเบลอถึงได้มองว่ายัยเด็กนรกนี่น่าเอ็นดู” เอ่ยกับตัวเองแล้วส่ายหัวรัวๆ มือข้างหนึ่งเลื่อนมาที่ตักสาวเจ้า เสื้อที่เขาถอดให้หล่อนวางอยู่บนตัก เขาสลัดเสื้อขึ้นคลุมร่างให้หล่อนด้วยมือเพียงข้างเดียว ก็ว่าจะไม่สนละนะ แต่ความเป็นสภาพบุรุษมันค้ำคอ“กุ๊ก...กุ๊ก ถึงบ้านแล้ว”เสียงทุ้มของเวหาปลุกกฤติกาให้ตื่นจากนิทรา เธอหลับสนิทตลอดเวลาที่อยู่บนรถ อาจเป็นเพราะแอร์เย็นๆ หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกนี้ ความรู้สึกปลอดภัยยามอยู่ใกล้เขา ผู้ชาย...ที่กลิ่นคล้ายบิดาของเธอ“บ้านมืดเชียว ไม่มีใครอยู่เหรอ” ถามหล่อนตอนมองเข้าไปข้างในแล้วเห็นว่ามืดสนิท ไม่ได้เปิดไฟสักดวง“ไม่มี...อยู่คนเดียว” ตอ