ตราบสิ้นแสงดาว 의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ว่าพลางตบหลังเขาเบาๆ ให้กำลังใจเหมือนในวันที่เขาเคยให้เธอเช่นกัน เขาดูเศร้าๆ นะ เหมือนไม่ใช่เวหาคนที่เธอรู้จัก เวลานี้เขาดูอ่อนแอเหลือเกิน“อาบน้ำหรือยังฮึ”“ยัง กลับมาก็มัวแต่คิดเรื่องพ่อ”“แล้วนี่คุณพ่ออยู่กับใครคะ”“พยาบาลเฝ้าไข้ พ่อฟื้นแล้ว พอฟื้นก็ไล่พี่กลับมา ตังเมต้องไปโรงเรียนด้วย”“งั้นก็ไปอาบน้ำแล้วมานอนสักนิดดีไหม กุ๊กไปส่งตังเมที่โรงเรียนเอง พี่ก็นอนไปเถอะ”เขาพยักหน้ารับ ดึงใบหน้างามลงมาแล้วหอมแก้มเนียนแรงๆฟอด! ฟอด!“อ๊ะ! อะไรเนี่ย”“พี่เศร้า พี่อยากได้กำลังใจ” ว่าแล้วดึงภรรยาลงมานั่งบนตัก“อย่าน่า ไม่ได้ผลหรอก”เขาทำหน้าเง้า คนเป็นเมียทำเหมือนอยากปฏิเสธ เพราะรู้ว่าสามีคิดอะไร แต่ก็อย่างว่าละนะ ของมันเคยๆ“ตังเมอยู่บนเตียง”เธอเอ่ยถึงอุปสรรคเล็กๆ ที่น่าเอ็นดู ไม่ได้อยากดึงเขาสู่บ่วงสวาท แต่ถ้าทำอย่างนั้นแล้วเขาหายเศร้า มันก็ดีไม่ใช่หรือ เธอไม่ชอบเห็นเขาเศร้า มันไม่ชินเลย ด่ากันนิดกัดกันหน่อยฟินกว่าเยอะ“ในห้องน้ำล่ะ” เขาต่อรอง“อา...จริงๆ เลย”“ก็พี่เศร้า พี่รู้สึกไม่โอเค ปลอบหน่อยสิ นะๆ พี่เวย์รู้สึกไม่ดี รอกุ๊กมาปลอบ” อ้อนเมียแล้วซุกปลายจมูกเข้าที่ซอกคอหอมๆ กฤติกาดึงใบ

[19]ออกอาการเจ๊หวีประคองกฤติกาเดินไปช้าๆ ตามทางเดินภายในลานจอดรถของโรงพยาบาล BHH กว่าจะถึงทางเข้าด้านหลัง คงได้เดินกันอีกหลายนาที“บอกให้เข้าข้างหน้าก็ไม่เชื่อ” เจ๊บ่นอุบ แดดตอนบ่ายแก่ๆ ยังร้อนอยู่เลย“เข้าข้างหน้าชาวบ้านคงรู้ว่าหนูป่วย”“ปิดขนาดนี้คงไม่มีใครรู้หรอกจ้า กังวลเกินไปนะหนู”เจ๊บ่นอย่างรำคาญ จำต้องหยุดเดินเมื่อกฤติกาทำท่าจะเดินไม่ไหว“เจ๊...หนูเดินไม่ถึงแน่ๆ เจ๊ไปหารถเข็นมาที แฮ่กๆ” กฤติกาเอนร่างพิงรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ กระโปรงหน้ารถร้อนจนแทบเผาแก้มก้น แต่เธอไม่อาจพาร่างออกห่างจากมัน น้ำลายเธอเริ่มเหนียว และตาก็พร่าไปหมด“อะไรๆ อย่านะ อย่าเพิ่งเป็นลมนะ ใครก็ได้ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!”“เจ๊...จะเรียกคนทำไม ไปเอาเข็นมาสิ เจ๊...” กฤติการ้องขอแต่เจ๊หวีไม่สน ยังมีคนเดินเพ่นพ่านบ้างในลานจอดรถที่ร้อนระอุแห่งนี้“มีอะไรหรือเปล่าครับ”คุณหมอท่านหนึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาถาม เขาลงมาเอาของที่รถพอดี“โอ...คุณหมอคะ ช่วยด้วยค่ะ เธอจะเป็นลม”เจ๊หวีละล่ำละลักบอก คนจะเป็นลมเริ่มยืนไม่อยู่ แล้วในที่สุดก็ร่วงผล็อย“คุณ!” ชานนท์รับร่างอวบอัดไว้ได้ หล่อนหมดสติในอ้อมแขนเขา“หนูกุ๊ก! หนูกุ๊กลูก อย่

เจ๊หวีโบกมือไหวๆ ส่งนางร้ายให้ถึงมือผู้กำกับแล้วกะเทยร่างหมีก็หมดหน้าที่ เมื่อไหร่สองคนนี้จะรักกันสักที กะเทยเหนื่อยค่า...แล้วกุญแจรถของเวหาก็ถูกยัดใส่มือกฤติกา“อะไร”“ไปรอที่รถ”“ทำไม หรือเพิ่งนึกออกว่ายังไม่ได้ร่ำลาใครบางคน” กฤติกาประชด เวหาถอนหายใจเฮือกๆ“พี่ไม่ได้กับแม่ของเธอ พี่มาของพี่เอง”“โรง’บาลเนี่ยนะ! มาทำไมไม่ทราบ เจ็บป่วยรึก็เปล่า อย่ามาโกหก”“ลุงค้าบ!” เสียงเด็กน้อยร้องเรียกคนเป็นลุง กฤติกาชะเง้อคอมองตามเสียงที่เรียก แล้วนั่นน่ะ“ตังเม!?” หญิงสาวร้องอย่างตื่นตะลึง เด็กน้อยเดินขากะเผลกเข้ามาหา เธอรีบไปรับเอาคนตัวเล็ก นั่งยองๆ ลงตรงหน้าเขา แตะต้องเนื้อตัวดูว่านอกจากเข่ากับหน้าผากที่มีผ้ากอซแปะไว้ เนื้อตัวมีบาดแผลเพิ่มหรือเปล่า “ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?” หันไปถามลุงของเด็กชาย“ตกชิงช้าน่ะสิ” ตังเมยิ้มอย่างขออภัย คนเป็นลุงย่อกายลงมา หลานรักรู้ทันรีบปีนขึ้นหลัง“แล้วพี่ก็เดินออกมาให้หลานเดินขาเดี้ยงตามหา” “ใครใช้ให้เธอเดินหนีล่ะ”“หนีอะไรเล่า หนียังไงก็ต้องกลับไปเจอกันที่บ้านอยู่ดี”เวหาทำหน้าเคืองๆ “ไม่รู้แหละ เมียงอนก็ต้องง้อสิ ใช่ไหมตังเม”“ค้าบผม!” เด็กน้อยเป็นลูกคู่รั

“ก็อาเจียนบ่อยๆ ยังไม่ชินอีกเหรอ” เธอบอกอย่างจงใจ นี่ดูไม่ออกหรือว่าเธอไม่ได้ป่วย “แล้วพี่จะไปไหน” ถามคนที่แต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก จะว่าไปงานเลี้ยงปิดกล้องก็ไม่ใช่ นี่มันเพิ่งบ่ายสามเท่านั้น “อ่า...นัดทีมงานไว้น่ะ จะไปดูสถานที่หน่อยว่าเรียบร้อยหรือเปล่า”กฤติกามุ่นคิ้ว ผู้กำกับต้องไปดูสถานที่จัดเลี้ยงด้วยเหรอ น่าสงสัยแฮะ“ไม่เห็นต้องไป ไม่ใช่หน้าที่ วันนี้อุตส่าห์ได้อยู่บ้านก็อยู่เล่นกับหลานสิ คุณพ่อก็เพิ่งหายดี พี่จะตะลอนๆ ไปไหนอีก”เขายิ้มเมื่อถูกสั่งสอน ทุกวาจาที่เด็กดื้อเอ่ยมามันจริงทุกอย่างนั่นแหละ“ก็...มีหลายๆ อย่างที่ต้องจัดการนี่นา เธอค่อยยังชั่วแล้วยัง ถ้าดีขึ้นก็ลงไปกินมื้อเที่ยงสิ จะได้มีแรง”คนสวยส่ายหน้าดิก “ไม่หิว จะนอน” ว่าแล้วทำท่าจะนอนลงอีก แต่เวหาดึงร่างไว้“ถ้าล้มตัวลงไปนอนอีกทีจะอุ้มไปส่งโรง’บาลจริงๆ”“ใจร้าย...” คนสวยทำหน้าบูด ลุกขึ้นตามการจับจูงของเขา มือข้างนั้นยังกุมมือของเธอ มันอบอุ่นและรู้สึกปลอดภัย เธอ...ไม่ได้รักเขาหรอก เธอแค่รู้สึกดีตอนที่เขาดีกับเธอก็แค่นั้น จริงๆ นะ******************เมื่อมื้อเที่ยงตอนบ่ายสามเสร็จสิ้น เวหาก็ขึ้นมาส่งเมียที่ห้องน

น้ำตาของกฤติกาไหลพรั่งพรู ไหมขวัญไม่เข้าใจ นั่งลงเพื่อดูของที่เกลื่อนอยู่กับพื้น มีรูปของเธอมากมายถูกถ่ายไว้ กลีบกุหลาบแห้งกรอบหล่นกระจัดกระจาย รวมถึงไดอารี่เล่มหนึ่งที่กระเด็นออกมา ไดอารี่ที่มีลายมือของบิดาหล่อน หัวใจเธอแกว่งไหวไหวโยก ทำไมนะ ทำไมสวรรค์ต้องให้กฤติการับรู้ความจริง“คุณปิดบังทำไม สนุกเหรอที่ได้เห็นหนูเป็นคนโง่ คุณคงสะใจ คุณคงชอบที่ได้หัวเราะเยาะหนูสินะ”“ฉันเปล่า ฉันไม่เคยทำอย่างนั้น” ไหมขวัญปฏิเสธ มือสั่นๆ เอื้อมหยิบเอารูปถ่ายทั้งไดอารี่มาใส่หีบไว้เช่นเดิม เธอไม่รู้ตัวเลยว่าถูกถ่ายเอาไว้ มันเป็นเพียงร่องรอยของความเจ็บปวด ร่องรอยของความเจ็บช้ำที่เธอเคยผ่านมา เธอไม่ได้อยากให้กฤติกาล่วงรู้ ไม่ได้อยากให้รู้สักนิดเลย“อธิบายไง อธิบายมาสิ! อธิบายมา!” หัวใจของกฤติกาจะขาดอยู่รอนๆ ได้โปรดเถอะ โกหกเธอที โกหกว่าสิ่งที่เธอรับรู้ มันไม่ใช่เรื่องจริง“ไม่มี...อะไรทั้งนั้น ที่หนูต้องทำก็แค่...ลืมมันซะ” บอกลูกสาวแล้วหอบเอาหีบไม้เดินเข้าบ้าน ไม่อยากคุยกับกฤติกา ไม่อยากอธิบายอะไรทั้งนั้นคนที่น้ำตาอาบแก้มเดินตามไป ความเร็วนั้นเกือบจะเป็นวิ่งด้วยซ้ำ ทั้งสองเข้ามายืนอยู่กลางบ้าน ในห้องรับ