All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 131 - Chapter 140

******************[27]ชีวิตที่เลือกแล้ว******************เมื่อย้ายกลับมากรุงเทพฯ ไหมขวัญต้องต่อสู้กับความอ้างว้าง เธอไม่เคยรู้สึกเดียวดายเลยตั้งแต่กฤติกาคลอดสองแฝดออกมา ทว่าเวลานี้ เพื่อนที่ดีที่สุดก็คือความเหงา สองอาทิตย์แล้วที่กฤติกาไม่ติดต่อมา เธออยากเจอหลาน อยากกอดอยากหอม อยากช่วยเลี้ยงดู เธอคิดถึงเด็กๆ เหลือเกินติ๊งต่องๆ ติ๊งต่องๆเสียงออดดังสนั่นในวันเหงาๆ ไหมขวัญปิดแก๊สที่กำลังอุ่นกับข้าวบนเตาแล้วเดินออกมาที่หน้าบ้าน รอยยิ้มยินดีฉายชัดในทันทีที่รู้ว่าลูกสาวมาหา เจ้าหล่อนมาพร้อมกับหญิงสาวผิวคล้ำนางหนึ่ง“กุ๊ก? หนูมาได้ยังไง เข้าบ้านก่อนนะ”“ไม่ค่ะ หนู...แค่แวะมา”“แล้วเด็กๆ ล่ะ”“อยู่กับพ่อเขาค่ะ คุณยุ่งอยู่หรือเปล่า” ถามเพราะเห็นผ้ากันเปื้อนที่อีกฝ่ายสวมอยู่“เปล่าจ้ะ ฉันแค่อุ่นกับข้าวน่ะ”กฤติกาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะรุนหลังแม่สาวผิวคล้ำให้ไปยืนใกล้ๆ ไหมขวัญ“นุช...นี่คุณไหม ไหว้ซะสิ”แม่สาวผิวคล้ำยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ไหมขวัญเห็นกระเป๋าใบใหญ่ในมือเจ้าหล่อน“อ่า...ใครกันเหรอ”“เธอชื่อนุช มาจากบ้านนอก ไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว เจ๊หวีพอจะรู้จักพ่อแม่ของเธอน่ะ หนูจะให้มาอยู่กับคุ

“พี่เอาใจช่วยนะ”“ขอบคุณนะคะ พี่เป็นคนดีเสมอเลย”หมอหนุ่มยิ้มจนตาหยี จังหวะนั้นเสียงสั่นครืดๆ ของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีก เขาเลยต้องยอมรับสายสาวเจ้า แม่คุณโทรหาเพราะว่าหาร้านไม่เจอ อุตส่าห์ส่งพิกัดไปให้ทางไลน์แล้วนะ ยังหาไม่เจออีก เฮ้อ...******************เกือบเที่ยงคืนเวหาเดินมาที่รั้วของบ้านหลังข้างๆ ตอนที่รถของหมอชานนท์แล่นจากไป กฤติกายืนเซนิดๆ ตอนเปิดรั้ว เขารีบเดินไปหา แตะบ่าบางของหล่อน ดึงหล่อนให้หันมา แสงไฟริมรั้วส่องให้เห็นว่าพวงแก้มของหล่อนกำลังแดงระเรื่อ“เธอนี่จริงๆ เลย เมาใช่ไหม!”กฤติกายิ้มแป้น ยิ้มพร่ำเพรื่อเกินพอดี แถมยังมองเขาตาหวานเยิ้ม “นิดหน่อย! นิดเดียวจริงๆ ค่ะพี่ขา...” เวหาส่ายหัวให้คนที่ยิ้มเรี่ยราด กลิ่นเบียร์จางๆ ลอยเตะจมูก เขาพยุงหล่อนเข้าบ้านอย่างเคืองใจ รู้ว่าตัวเองคออ่อนยังจะกินเยอะ น่าจับตีก้นนักเชียวเตียงหนานุ่มได้รองรับร่างกฤติกา ยามที่เวหาปล่อยร่างหล่อนจากอ้อมแขน ดวงตาคู่หวานมองเขาเนิ่นนาน พวงแก้มสองข้างยังแดงก่ำไม่หาย“เอ...หรือว่าจะไม่สบาย” ว่าแล้ววางมือเข้าที่หน้าผากของกฤติกา หล่อนไม่ได้มีไข้อะไร น่าจะแค่เมามากกว่า“ลูก...หลับแล้วเหรอ”“อือ.

******************[28]วันที่สายไป******************เย็นนี้คุณแม่ลูกสองจะแวะไปบ้านปู่ของเด็กๆ เธอเพิ่งทำงานบ้านเสร็จตอนบ่ายแก่ๆ กะว่าจะซื้อเค้กเข้าไปที่บ้านวัฒนนท์ ทว่ายังไม่ทันได้ถึงร้านเค้ก เด็กนุชก็โทรมาเสียก่อน เจ้าตัวกำลังจะออกไปซื้อของ เธอเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นการด่วน แล้วจังหวะนั้น เวหาก็พารถแล่นมาจอดที่หน้าบ้านพอดิบพอดี“จะไปบ้านโน้นเหรอ” เขาลดกระจกรถลงถาม“อ่า...ตอนแรกใช่ค่ะ แต่ตอนนี้จะไปที่อื่นก่อน”“จะไปไหนอีก ซื้อเค้กเหรอ พี่ซื้อมาแล้วนี่ไง ตั้งสองกล่อง” ว่าแล้วชูเค้กเนยสดเจ้าประจำให้กฤติกาดู เจ้าตัวเดินออกมา ปิดล็อกรั้วแล้วขึ้นมานั่งกับเขา เค้กสองกล่องเลยได้ย้ายไปอยู่เบาะหลังแทน“คือ...จะไปบ้านยายของเด็กๆ น่ะ” บอกเวหาไม่เต็มเสียงนัก เรื่องที่เธอไปๆ มาๆ บ้านยายของลูกนั้น เธอไม่ได้บอกใคร มีแต่เธอกับเด็กนุชเท่านั้นที่รู้“อือ...ถ้าอย่างนั้น พี่ว่า...เธอต้องไปเอารถตัวเองออกแล้วล่ะ พี่จะรีบเอาเค้กไปให้เด็กๆ น่ะ” เวหาปฏิเสธ ก็อยากไปหายายของลูกละนะ อยากถามไถ่ทุกข์สุขตามประสา แต่ถ้าไปแล้วกฤติกาจะไม่สบายใจ งั้นเขาไม่ไปดีกว่าคล้ายว่ากฤติกาจะเข้าใจความรู้สึกของเวหาดี เธอมอง

“กุ๊กจะอยู่” บอกเขาแต่ไม่ยอมสบตา รับรู้ถึงไออุ่นของฝ่ามือที่กำลังลูบแตะใบหน้าให้กัน ผ้าเช็ดหน้าเนื้อนุ่มยังถูกกดซับที่ใต้ดวงตา แต่ซับเท่าไหร่ น้ำตาก็ยังร่วงริน“เจ็บปวดมากใช่ไหม คงรู้สึกเหมือนตัวคนเดียวสินะ”ยิ่งเขาพูดอย่างนั้นหยดน้ำตาก็ยิ่งร่วงกราวเวหาเข้าใจในสิ่งที่หล่อนเป็น ถึงปากบอกว่าเกลียดนักหนา แต่เวลาที่ต้องตายจากก็คงอดใจหายไม่ได้ ตอนที่ยังอยู่ก็เคยได้ช่วยเลี้ยงเจ้าสองแฝด แม่ลูกก็คงจะมีความผูกพันกันบ้าง “กุ๊กยังมีพี่นะ พี่ที่อยู่ข้างกุ๊กเสมอ พี่ที่เฝ้ามองกุ๊กอย่างห่วงใย ร้องไห้แค่วันนี้พอนะ ร้องออกมาเลย พี่จะปลอบกุ๊กเอง” แรงสะท้านจากไหล่บางคล้ายสะท้อนความเจ็บปวดออกมาให้คนมองรับรู้ น้ำตาหล่อนไหล แต่กัดฟันไม่ให้มีแม้แต่เสียงสะอื้น“พี่คะ ถ้าตอนแรก...กุ๊กให้เธอมาอยู่บ้านด้วยกัน พี่ว่าเธอจะตายไหม”เวหาดึงร่างอวบอัดมากอดปลอบ เขาเองก็เสียใจไม่น้อย ห้าปีที่ผ่านมา ระหว่างเขากับคนที่จากไป ต่างฝ่ายต่างตั้งใจเว้นช่องว่างเอาไว้ ไม่เข้าใกล้กัน ไม่โทรหา เจอหน้าโดยบังเอิญก็ทำเพียงทักทายตามมารยาท เขารู้สึกผิดที่ดูแลอีกฝ่ายไม่มากพอ กฤติกาก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน“อย่าโทษตัวเอง อย่าคิดอะไรแบบนั้น

เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้าแม่ของลูก ยิ้มให้หล่อน ปลอบโยนคนที่คิดมากด้วยรอยยิ้มสดใส“ไม่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจ เหนื่อยเพราะอยากเห็นกุ๊กยิ้มได้อีกครั้ง กุ๊กเสียใจพี่รู้ แต่ว่า...อย่าจมกับมันมากนัก ไม่ใช่มีแค่เราที่เจ็บปวด ถ้าเรามัวแต่เศร้าซึมแล้วลูกจะทำยังไง ต้องเห็นแม่นั่งเหงาไม่สดใส ลูกจะสุขภาพจิตดีหรือเปล่าล่ะ เพราะฉะนั้นฟังพี่นะ พ่อกับแม่ไม่ได้จากเราไปไหน พวกท่านก็ยังอยู่ในหัวใจ แทนที่จะร้องไห้ เรามายิ้มให้กัน ตอนที่คิดถึงพวกท่านดีไหม..”กฤติกาน้ำตาผุดซึม ยิ้มรับคำแนะนำของสามีทางนิตินัย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียมันมากนัก แต่เธอจะพยายามอยู่กับมันให้มีความสุขที่สุด ไม่มีใครในโลกนี้ไม่เคยผ่านการสูญเสีย เธอจะคิดแบบนี้“ขอบคุณที่อยู่กับกุ๊กในวันที่กุ๊กไม่มีใครนะคะ ขอบคุณที่อยู่ข้างกันจนถึงวินาทีนี้” บอกเขาแล้วพามือไปแตะต้องแก้มสาก ไร้หนวดแข็งๆ ทิ่มฝ่ามือของเธอ เขาส่องกระจกดูตัวเองบ้างไหม มัวแต่ดูแลเธอ แล้วตัวเองล่ะ ใส่ใจบ้างไหมยามที่มืออุ่นของเมียแตะต้องสองแก้ม ต้นรักในใจที่แห้งเหี่ยวก็กลับยืนต้นตระหง่านราวกับต้นกล้าได้ฝน เขาจับมือนั้นไว้ กุมมันด้วยหัวใจที่ยินดียิ่ง“ก็กุ๊กเป็นเมียพี่นี่นา ไ