All Chapters of ตราบสิ้นแสงดาว : Chapter 121 - Chapter 130

“ลุงเวย์ทำงานหนักมากเลย ลุงบอกจะหาเงินไว้ให้น้อง”ตังเมอดไม่ได้เอ่ยเชียร์ลุงเวย์กับพี่กุ๊ก อยากบอกจะแย่ว่าพี่กุ๊กอยู่ที่นี่ แต่กลัวพี่กุ๊กรู้เข้าจะโกรธ พลอยห้ามไม่ให้ตัวเองมาหากฤติกายิ้มให้เด็กชาย“พี่กุ๊กมีเงินเยอะ ไม่ต้องเอากับลุงเวย์หรอกน่า”เด็กน้อยทำหน้ายู่“พี่กุ๊กงอนลุงเวย์นานจัง สงสารน้องนะ จะไม่ไปอยู่บ้านเราเหรอ เด็กที่พ่อแม่ไม่อยู่ด้วยกัน น่าเศร้าจะตายไป”เด็กชายตัดพ้อคนตรงหน้า เขาเองก็ไม่มีพ่อแม่ มีแต่ปู่กับลุงมาตลอดกฤติกาสะเทือนใจไม่น้อยกับประโยคแสนซื่อ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะ เธอเองก็เป็นเด็กที่น่าสงสารนะ ตังเมคงไม่รู้กระมัง“พี่รู้สิ พี่กำลังหาวิธีจัดการอยู่นะ แต่ว่า...อันดับแรกพี่ต้องกินเยอะๆ น้องจะได้ออกมาจากท้องพี่สักที จริงไหม”“จริงค้าบ”แล้วเด็กชายช่างจ้อก็ได้เวลาปิดกั้นเสียงเจรจา เขาแทะขาหมูที่คนเป็นปู่ปรุงรสชาติอ่อนๆ ไว้ให้ อร่อยอย่าบอกใครเชียวชายสูงวัยมองลูกหลานก็ได้แต่ยิ้มเป็นสุข ดีที่ท่านยังเก็บบ้านหลังนี้ไว้ ไม่ขายไปเสียก่อน อย่างน้อยในตอนนี้ก็ทำให้ท่านหายห่วงไปได้เปราะหนึ่ง“ปลอดภัยดีใช่ไหม บ้านเปลี่ยวหน่อยนะ” ท่านเอ่ยกับไหมขวัญ“ค่ะ มืดค่ำก็รีบปิดบ้านปิดรั้ว

“ขอให้เอยเจอคนดีๆ ที่เหมาะกับเอยนะ พี่ขอโทษ แต่พี่...”“จุ๊ๆๆ อย่าพูดเรื่องชวนปวดหัวสิคะ ไม่ต้องสนใจเอยหรอก ปล่อยเอยขึ้นคานไปเถอะ สบายใจดี” ว่าแล้วยิ้ม มือยังสาละวนชวนพี่ชายกินโน่นกินนี่“ใครจะไปรู้ วันนี้เอยอาจจะเจอเนื้อคู่ได้”“ม่ายยย...เอยเบื่อแล้ว เอยจะอยู่ขึ้นคานแบบสวยๆ ค่า” ครูสาวปลอบใจตัวเอง ยังนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนสามีชาวบ้านอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะกลับไปตอนทุ่มเศษๆ และเช่นเคย เธอไม่ได้เอารถมา แต่ไม่ยอมให้เวหาไปส่ง เธอควรเรียนรู้ว่าไม่ควรพึ่งพาพี่ชายมากเกินไป หัวใจเขาไม่มีที่ว่างพอจะให้เธอเข้าไปแทรกอีกแล้วหญิงสาวนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านอย่างเซ็งๆ เซ็งสามีชาวบ้านที่รักเมียหลงเมีย และยิ่งโมโห เมื่อแท็กซี่ที่นั่งมา ทิ้งเธอไว้หน้าปากซอย ลุงแก่เรื่องมากจะรีบไปส่งรถ และซอยเล็กๆ ที่รถวิ่งเข้าออกหนาตาก็ชวนให้แกเหนื่อยใจ “เฮ้อ...โดนผู้ชายเมินยังไม่พอ ถูกแท็กซี่เทอีกต่างหาก” บ่นไปเดินไป รถสองล้อรับจ้างก็มีละนะ แต่เธอไม่ชอบนั่ง มันอันตรายออก เดินกินลมดมกลิ่นควันรถ อีกไม่เท่าไหร่ก็ถึงบ้านแล้ว ปรี๊นๆๆรถยนต์บีบแตรไล่หลัง ครูสาวรีบหลบเข้าข้างทาง ทว่าแทนที่รถจะแล่นไปกลับชะลอจอด“คุณ! จะกลับบ้านเ

ฝนตกแรงขึ้นตอนกฤติกาออกจากห้องน้ำมา ผมเปียกชื้นถูกม้วนไว้ด้วยผ้าเช็ดตัวผืนโต เธอเดินช้าๆ ขึ้นบันไดไปชั้นสอง สวนกับไหมขวัญที่กำลังเดินลงมา เจ้าตัวมีสีหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“อะไร?”“คือว่า...หนูขึ้นไปดูเองเถอะ” บอกเพียงเท่านั้นแล้วเดินลงมาข้างล่าง ภาวนาให้หนุ่มสาวเจรจากันได้ด้วยดี เธอพาเวหาขึ้นไปบนนั้น หอบเอาที่นอนสำรองไปให้ตามที่เขาร้องขอ ไม่อยากทำให้กฤติกาเคืองใจ แต่พออีกฝ่ายร้องขอก็อดสงสารไม่ได้ บางทีการให้ทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกัน อาจทำให้กฤติกาใจอ่อนลงบ้าง******************ว่าที่คุณแม่เปิดประตูห้องเข้ามา เวหาที่เนื้อตัวชื้นไปด้วยหยาดฝนกำลังสลัดที่นอนสำรองลงที่ข้างเตียง“พี่เข้ามาในนี้ได้ยังไง นี่มันห้องกุ๊กนะ”“ห้องพี่ต่างหาก” เขาว่าแล้วชี้มือไปทั่วห้อง “ตู้พี่ เตียงพี่ ลูกในท้องเธอด้วย ของพี่หมดนั่นแหละ”กฤติกากัดฟันแรง จะมาไม้นี้ ตีมึนไม่ยอมรับความจริงงั้นหรือ ได้สิ ได้เสมอนั่นแหละ!“ไม่ได้ก็คือไม่ได้ ไม่คืนดีคืนชั่วอะไรทั้งนั้น จบคือจบ” เธอยืนยัน“แล้วแต่ พี่ไม่จบ อย่างที่เคยบอก อยากทำอะไรก็ทำ อยากมีแฟนใหม่เป็นร้อยก็ช่าง แต่กุ๊กก็ยังเป็นเมียพี่ เป็นแม่ของลูกพี่ และพี่...

******************ในเดือนมกราคมปีถัดมา กฤติกาก็ให้กำเนิดทารกน้อยเป็นแฝดชายหญิง เธอยังเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านชานเมือง ปู่รงค์กับตังเม ชานนท์และเจ๊หวี แวะมาเยี่ยมเยียนในทุกครั้งที่ว่างเว้นการงาน ตังเมพอได้มาแทบไม่อยากกลับบ้าน มานั่งเฝ้านอนเฝ้าราวกับน้องน้อยเป็นของส่วนตัว ทว่าเสาร์นี้ไม่มีเงาของเพื่อนรักหรือแม้แต่บิดาของเวหาแวะเวียนมาอย่างเคย ชานนท์มีเคสด่วน และเจ๊หวียุ่งอยู่กับงานที่ร้านเสริมสวย กฤติกาลงทุนเปิดร้านเสริมสวยเล็กๆ ให้เจ๊หวี แต่จะว่าเล็กก็มีช่างในร้านราวสิบคนได้ เธอเปิดร้านให้เจ๊ได้ใช้ทำกิน แต่ทุกเดือน เจ๊จะแบ่งกำไรมาให้ บอกว่าเป็นค่าเช่าตึก เจ๊เอามาให้เสมอ มากบ้างน้อยบ้าง เธอไม่สนหรอกว่าเจ๊จะให้เท่าไหร่ แค่เห็นเจ๊มีความสุขก็พอแล้ว ชั้นบนของตึกที่ใช้ทำร้านเสริมสวย มีห้องสตูดิโอว่างอยู่ เธอมีโครงการจะทำแบรนด์เครื่องสำอางขายอย่างที่พวกดาราเขาทำกัน ไม่ใฝ่ฝันถึงกำไรมากมาย แค่อยากมีอะไรทำบ้างจะได้ไม่ว่างจนเกินไป แต่นั่นก็คงต้องรอให้ลูกโตกว่านี้เสียก่อน เธอมีความฝันเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่ หลายความฝันเลย เธอจะค่อยๆ ทำไป จะสนุกกับชีวิตที่เหลือ และมีความสุขกับการเป็นแม่ของลูกน้อย แม้นั่น

******************เดือนมิถุนายน ปีเดียวกันเวหาอุ้มเอาลูกชายเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง พอลูกๆ อายุเข้าเดือนที่หก พ่อของแกก็ถูกสั่งไม่ให้เข้าห้องมารดาอีกต่อไป ทุกครั้งที่เขามาที่นี่ ห้องนอนเก่าของบิดาคือห้องนอนประจำของเขา แม้อยากให้กฤติกาเห็นอกเห็นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขายอมรับในสิ่งที่กฤติกาต้องการ หล่อนมีเหตุผลที่ทำอย่างนี้ และสักวัน หล่อนคงยอมพูดออกมา เวลานี้เที่ยงคืนแล้ว ตาหนูกินนมแล้วหลับอยู่บนที่นอนเขา เขาแวบออกมาดู เงี่ยหูฟังเสียงตรงประตูห้องของกฤติกา เคาะประตูไปสองสามครั้ง แต่หล่อนไม่ขานรับ เลยถือวิสาสะเปิดเข้าไป ห้องทั้งห้องเปิดไฟสว่างโร่ หล่อนขดตัวหลับอยู่บนเตียง ในขณะที่ลูกสาวตัวน้อย หลับอุตุในเปลผ้าห่มผืนบางถูกดึงไปคลุมร่างคุณแม่คุณสวย เวหานั่งลงอย่างเงียบๆ เฝ้ามองแม่ของลูกที่ยังหลับสนิท ปลายนิ้วเขาเลื่อนไปหาริมฝีปากอวบอิ่ม แตะต้องมันอย่างกล้าๆ กลัวๆ นานเหลือเกินที่ไม่ได้แตะต้องสัมผัส ริมฝีปากหล่อนยังนุ่มหยุ่นน่าจุมพิตยิ่งนัก “กุ๊ก...ไม่รักพี่บ้างเลยเหรอ ไม่รักพี่จริงหรือคนดี” ถามคนหลับแล้วโน้มหน้าเข้าไปหา ค่อยๆ วางริมฝีปากลงช้าๆ หัวใจในอกเต้นกระหน่ำ หากหล่อนตื่นขึ้นมาตอน